13/09/2009

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ (12/9/2009)

Πότε πότε μας θυμάται το μέλλον
Όσο μακριά κι αν βρίσκεται,
Όλο και κάποιο μήνυμα λαβαίνουμε,
Γραμμένο πάντα βιαστικά
Γιατί διαρκώς αναχωρεί
Για πιο μακριά ακόμα.
Τι να το κάνεις;
Γραπτά που μένουνε αδιάβαστα.
Κανείς δεν ξέρει από μας
Να διαβάσει τι γράφει το μέλλον.
Παρεκτός κάτι ελάχιστες
Γραμματιζούμενες ελπίδες.
Τρέχα γύρευε.

Κική Δημουλά, «Το λίγο του κόσμου» (1971)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Η μεγάλη ανατριχίλα, η Palantir κι ένας λαμπερός υπουργός

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ, 25/4/2026 Το Palantir: από τη Μέση Γη του Τόλκιν, στο μέσο σκότος του Μαξίμου. Σήμερα θα ανασκαλέψουμε μια ιστορία για ...