Μικρή στατιστική της μεγάλης λεηλασίας

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ, 26/10/2026

 

«Λεηλασίες και συλλήψεις». Είναι οι λέξεις που κυριαρχούν στα δελτία ειδήσεων, στις ανταποκρίσεις και στις live μεταδόσεις από τις τεράστιες διαδηλώσεις στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Αλβανία, στην Ισπανία (και στην Ινδία οι αριθμοί της κοινωνικής εξέγερσης κατά του πολιτικού πραξικοπήματος Μόντι είναι πολλαπλάσιοι, αλλά μας φαίνεται πολύ μακρινή και πολύ φτωχή για να ασχοληθούμε). Η στατιτιστική της ευρωπαϊκής κοινωνικής εξέγερσης στα ΜΜΕ εξαντλείται στα βασικά: 800.000 διαδηλωτές στο Παρίσι το Σάββατο, «χιλιάδες» γενικώς στη Ρώμη, στο Τορίνο, στη Βαρκελώνη ή στα Τίρανα, κι ύστερα αναλαμβάνουν οι αναλυτές και (κυρίως) οι «αναλυτές».

Αντίθετα, η στατιστική της «βίας των κουκουλοφόρων» είναι πλούσια: 3.000 προσαγωγές και 1000 συλλήψεις στη Γαλλία, 300 καταστήματα με ζημιές στο Παρίσι, πάνω από 500 εκατ. ευρώ το κόστος των ζημιών και των αποζημιώσεων στη χώρα, 200 προσαγωγές και συλλήψεις στη Ρώμη, 8 τραυματίες στα Τίρανα κατ’ά τη 12 μέρα ταραχών. Δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι είναι κάπως διστακτικοί αυτή τη φορά να «καταδικάσουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται», είναι ακριβείς όμως στην αναπαραγωγή των κυβερνητικών απολογισμών περί «300 αστυνομικών τραυματιών», με τους διαδηλωτές τα στοιχεία είναι ασαφή, αλλά με τις καταστροφές γίνονται πολύ συγκεκριμένοι: ξέρουμε πόσα ηλεκτρικά πατίνια στο Παρίσι έχουν καεί, πόσες προθήκες καταστημάτων έχουν καταστραφεί και μάλλον είναι θέμα χρόνου να μας που με ακρίβεια πόσα Rolex και Vacheron Constantin έχουν κλαπεί, πόσες τσάντες και βαλίτσες Luis Vuitton έχουν σηκώσει οι «πλιατσικολόγοι» με τις κουκούλες και πόσα μαντήλια Hermes των 300 ευρώ έχουν τσεπώσει, για να τα κάνουν άγνωστο τι. Γενικώς, αστυνομία, κρατικές αρχές, ασφαλιστικές, μανατζαρέοι είμαστε βέβαιοι ότι θα είναι πολύ αυστηροί στην καταγραφή των «λεηλασιών», που φυσικά έγιναν «από λίγους ταραχοποιούς». Ωστόσο αφήνεται κι ένας σαφής υπαινιγμός για την ασυλία που προσφέρει στους «εγκληματίες» το μέγα πλήθος των διαδηλωτών και, πολύ περισσότερο η «άκρα αριστερά», όπως ομονοεί το πολιτικό φάσμα από την ακροδεξιά μέχρι την κεντροαριστερά. Εσχατο επιχείρημα εναντίον τους οι πληροφορίες ότι παίζει να συνδέονται με Ρώσους χάκερ. (σ.σ. στο βραδινό δελτίο του Alpha χθες Κυριακή, 25/10, αμέσως μετά το «μπουκέτο» ειδήσεων και ανταποκρίσεων για τους κουκουλοφόρους των διαδηλώσεων έπαιξε ρεπορτάζ για την επιδημία ληστειών στη Χαλκίδα από κουκουλοφόρους κακοποιούς. Οποιαδήποτε συσχέτιση με το κίνημα διαμαρτυρίας στην Ευρώπη είναι καθαρά συμπτωματική).

Δεν λέω, γίνονται λεηλασίες και πλιάτσικα στη διάρκεια των διαδηλώσεων, και θα γίνουν κι άλλα όσο δεν υπάρχει η παραμικρή προσπάθεια των ευρωπαϊκών ηγεσιών να δείξουν, έστω και για το ξεκάρφωμα, ότι κάπως κατανοούν την έκρηξη οργής, αντί να στέλνουν εναντίον των οργισμένων διαδηλωτών αφηνιασμένους αστυνομικούς, ντοπαρισμένους στρατιώτες , εντεταλμένους εισαγγελείς. Αλλά και στην περίπτωση αυτής της κοινωνικής έκρηξης και των «λεηλασιών» που τη συνοδεύουν ισχύει απόλυτα η ατάκα του Μπρέχτ, δια στόματος του απατεώνα Μακίθ, από την «Οπερα  της Πεντάρας»: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;» Και τι είναι οι λεηλασίες μερικών εκατοντάδων καταστημάτων από τυφλωμένους από την προκλητική επίδειξη πλούτου φτωχοδιάβολους μπροστά στις λεηλασίες του κοινωνικού πλούτου, στο μεγάλο πλιάτσικο που γίνεται μπροστά στα μάτια μας και στις πλάτες μας από το 2008 μέχρι σήμερα; Ας κάνουμε έναν πρόχειρο απολογισμό αυτού του πλιάτσικου για το οποίο δεν έχει υπάρξει καμιά προσαγωγή, καμιά σύλληψη, καμιά λογοδοσία των φυσικών και ηθικών αυτουργών:

-        - Περίπου 14 τρισεκατομμύρια δολάρια κόστισε το «μεγάλο σορτάρισμα» των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ από το 2008 μέχρι τη μετάδοση και μετάλλαξη της κρίσης σε όλο τον πλανήτη.

-        - Τουλάχιστον 9 τρισ. δολάρια έχασαν τα αμερικανικά νοικοκυριά, 12,5 εκατομμύρια αμερικανοί έχασαν τις δουλειές τους.

-        -- 7 τρισ. ευρώ διέθεσαν κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες της ΕΕ από το 2008 και για περίπου 10 χρόνια για να διασώσουν τις τράπεζές τοτς,

-       - Πάνω από 700 δισ. ευρώ κόστισαν στις πέντε χώρες τις Ευρωζώνης που μπήκαν σε μνημονια οι διασώσεις- κρατικοποιήσεις-ανακεφαλαιοποιήσεις- επανιδιωτικοποιήσεις τραπεζών.

-        -290 δισ. ευρώ πρόσθετο χρέος φορτώθηκαν στην Ελλάδα για να ξεφορτωθεί το παλιό και να θωρακιστούν Είναι το «υγιές» πλέον χρέος που θα εξοφλείται μέχρι το 2060 και βάλε.

-        -30 τρισεκατομμύρια δολάρια έφτασε παγκόσμια το κόστος της ποσοτικής χαλάρωσης, της πλημμυρίδας ρευστότητας που χάρισαν οι κεντρικές τράπεζες στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους μέχρι και την πανδημία, φουσκώνοντας το κρατικό χρέος.

-        -30 εκατ. άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους στον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο την πρώτη τριετία της χρηματοπιστωτικής κρίσης (2008-2010). Τα 6 εκατομμύρια απολύθηκαν στις χώρες της ΕΕ.

-        -Στους 1,5 εκατομμύρια έφτασαν οι άνεργοι στην Ελλάδα στη διάρκεια της μνημονιακής «θεραπείας» (Δεκέμβριος 2013).

-        -Τουλάχιστον 400.000 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους νέοι, αναζήτησαν δουλειά εκτός Ελλάδας στη διάρκεια της κρίσης (brain drain).

-        -10 εκατ. νοικοκυριά έχασαν τα σπίτια τους στις ΗΠΑ λόγω αναγκαστικών πλειστηριασμών μέχρι το 2014. 3,8 εκατ. σπίτια μπήκαν σε διαδικασία κατάσχεσης μόνο το 2008.

-        -50.000 ακίνητα τον χρόνο μπαίνουν σε πλειστηριασμό στην Ελλάδα από το 2011 και μετά.

-        -250.000.000 θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης χάθηκαν σε όλο στη διάρκεια της πανδημίας 2020-2021, λόγω  λοκντάουν.

-        -Στα 90 δισ. ευρώ έφτασε το ύψος των κόκκινων δανείων στην Ελλάδα φέτος. Πάνω από τα μισά είναι στεγαστικά και καταναλωτικά. Τα 80 δις είναι στα χέρια των servicers, 7 δισ. στα χέρια των τραπεζών.

-        -17 δισ. έχουν στοιχίσει στο κράτος οι κρατικές εγγυήσεις για τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών (πρόγραμμα Ηρακλής). Αν οι εγγυήσεις αυτές καταπέσουν θα επιβαρύνουν το κρατικό χρέος και τους φορολογούμενους.

Αυτός είναι ένας πολύ πρόχειρος, μπακαλίστικος απολογισμός της συστημικής και συστηματικής λεηλασίας που υποστήκαμε και υφιστάμεθα οι υποτελείς του κόσμου τα τελευταία 15-20 χρόνια. Τα νούμερα δεν αθροίζονται, τα θύματα δεν υπολογίζονται, οι ζημιές δεν αποζημιώνονται, οι θύτες δεν τιμωρούνται. Καμιά ασφαλιστική δεν πρόκειται να δεχτεί να ασφαλίσει το ρίσκο αυτό, όσο ψηλά αφάλιστρα είστε διατεθειμένοι να πληρώσετε. Γιατί στην πραγματικότητα- και οι ασφαλιστικές, όπως κάθε καπιταλιστική επιχείρηση με επίγνωση των ορίων της, το ξέρουν αυτό- η συστημική, η αδιάκοπη λεηλασία των ελαχίστων εις βάρος των πολλών δεν είναι ένα ρίσκο, ένας πιθανός κίνδυνος. Είναι μια βεβαιότητα- για την ακρίβεια η μόνη βεβαιότητα και ο μόνος τρόπος αναπαραγωγής του οικονομικού μας συστήματος.

Οπότε ξαναφτάνουμε στο κλισέ: τι είναι η λεηλασία μιας φίρμας στην παρισινή Σανζ Ελιζέ μπροστά στη διαρκή λεηλασία της ανθρωπότητας;

ΚΙΜΠΙ

 

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Όπου υπάρχει μεγάλη ιδιοκτησία, υπάρχει μεγάλη ανισότητα. Για έναν πολύ πλούσιο άνθρωπο πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιοι φτωχοί, και η αφθονία των λίγων προϋποθέτει την ένδεια των πολλών. Η αφθονία του πλούσιου διεγείρει την αγανάκτηση του φτωχού, ο οποίος συχνά οδηγείται από την ανάγκη και υποκινείται από τον φθόνο να εισβάλει στα υπάρχοντά του.

Ανταμ Σμιθ, «Ο πλούτος των εθνών» (1776)