ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ (16/5/2009)

Οι παλαιοί γνωστοί βιομήχανοι δείχνουν αδυναμία και είναι προβληματισμένοι. Σύμφωνα όμως με την κοινή λογική, αυτοί που πρέπει να αντικαταστήσουν τα αδράχτια τους ή να τα αυξήσουν είναι οι πραγματικοί φορείς, που έχουν και τη γνώση της εργασίας και την πείρα και την πελατεία τους έτοιμη. Αυτοί πρέπει να τολμήσουν. Γιατί δεν τολμούν, αλλά συζητούν για την περικοπή της παραγωγής τους κατά είκοσι τοις εκατό; Αντίθετα, έχουμε τους ξένους προς τον κλάδο (και εννοούσα τους νυν, όπως ο Φουστάνος) που ζητούσαν όπλα (και εννοούσα χρήματα), για να σαρώσουν την Κοινή Αγορά. Η τολμηρή σκέψη είναι ότι το κράτος έχει τα λεφτά αλλά μυαλό δεν έχει, και εμείς που έχουμε μυαλό δεν έχουμε λεφτά. Η λύση είναι να βάλουμε το μυαλό εμείς και το κράτος τα λεφτά. Αν πάμε καλά, έχει καλώς, και αν όχι, θα πούμε ότι προσπαθήσαμε αλλά αποτύχαμε από τον πολύ μεγάλο ανταγωνισμό…

Ελευθέριος Μουζάκης, «Αυτοβιογραφία, το ντοκουμέντο μιας ζωής»

Μεγάλη αναταραχή, ωραία κατάσταση… (9/5/2009)

Από μιαν άποψη, είναι διασκεδαστικό να ακούς από τόσο επίσημα χείλη, σαν του κ. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, του προέδρου του Eurogroup, να διατυπώνουν με πραγματικό δέος τους βαθύτερους φόβους τους για την κοινωνική κρίση που θα προκαλέσει η ύφεση και η έκρηξη της ανεργίας στην Ευρώπη. Κι ακόμη πιο διασκεδαστική ακούγεται η άποψη που διατύπωσε ο επίτροπος Σπίντλα για τον κίνδυνο η κοινωνική κρίση να τροφοδοτήσει ένα κύμα πολιτικού εξτρεμισμού. Προφανώς κάτι περισσότερο ξέρουν από μας, που δεν έχουμε μυρίσει ακόμη το μπαρούτι. Ίσως στα μέρη τους οι κοινωνικές διεργασίες είναι πιο προφανείς, και πάντως λιγότερο στρεβλωμένες από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες της παρα-πολιτικής. Στην παρα-χώρα Ελλάδα η πολιτική νοείται πλέον μόνο ως σχέση αντιπαλότητας ή συνεργασίας των πολιτικών και χάνει και τα τελευταία στοιχεία διαδραστικότητας με τον κοινωνικό ιστό. Ακόμη και με τους παραδοσιακούς όρους της πελατείας.

Στην κεντρο-Ευρώπη συμβαίνουν, αντιθέτως, πιο ενδιαφέροντα πράγματα, ιδιαίτερα στο ευαίσθητο πεδίο της απασχόλησης. Το τσουνάμι των απολύσεων, η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας μέσα στους λίγους μήνες επισημοποίησης της ύφεσης, η προκλητική συμπεριφορά των επιχειρηματικών ελίτ που προβαίνουν σε «προληπτική» μείωση των θέσεων εργασίας για να διασώσουν το ιερόν ποσοστό κέρδους, η άρνησή τους να ανταποκριθούν έστω και στις στοιχειώδεις απαιτήσεις της νομοθεσίας για τη νομιμότητα των απολύσεων και τις αποζημιώσεις των απολυομένων, όλα αυτά έχουν τροφοδοτήσει ενδιαφέρουσες αυθόρμητες κοινωνικές συμπεριφορές που υπερβαίνουν τη συνδικαλιστική ρουτίνα: από το bossnaping (ομηρίες μάνατζερ και εργοδοτών) μέχρι τις καταλήψεις εργοστασίων και από τις ξενοφοβικές αντιδράσεις κατά των μεταναστών μέχρι τους μηχανισμούς αλληλεγγύης που στήνουν συνδικάτα και κοινωνικές οργανώσεις για τη στήριξη των φτωχότερων εργαζομένων. Οι συμπεριφορές αυτές περιέχουν βεβαίως το σπέρμα ενός ριζοσπαστισμού, που προς το παρόν είναι ασαφές σε ποιο βαθμό θα εκφραστεί στις ευρωεκλογές. Είναι επίσης ένας ριζοσπαστισμός αντιφατικός, που άλλοτε διαχέεται σε εκρήξεις διαμαρτυρίας και αυτοάμυνας και άλλοτε εκτρέπεται στις επικίνδυνες ατραπούς του ρατσισμού. Το ενδιαφέρον, πάντως, είναι ότι αυτή η πανσπερμία συμπεριφορών έχει κρατήσει αρκετά από το ιδεολογικό φορτίο που διοχέτευσαν κατά το ξέσπασμα της κρίσης οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης, επιδιδόμενες σε ανέξοδη ρητορεία κατά της απληστίας, του παρασιτισμού των τραπεζών, των golden boys, της απελεύθερης αγοράς και τελικώς του ίδιου του καπιταλισμού. Στο σύντομο φθινόπωρο της λεκτικής ανταρσίας, στο λυκαυγές της ύφεσης, σημειώθηκε η πιο συστηματική ηθική αποδόμηση του οικονομικού συστήματος, που με ιερά προσήλωση οικοδομήθηκε την τελευταία εικοσαετία.

Από την άποψη αυτή, λοιπόν, ο κ. Γιούνκερ, ο κ. Σπίντλα, όλοι οι ευρωκράτες και οι ηγέτες της Ε.Ε. που σήμερα εκφράζουν διακριτικά ή κραυγαλέα την αγωνία τους για την «κοινωνική έκρηξη» που έρχεται, θερίζουν τις θύελλες των ανέμων που έσπειραν. Με τα χεράκια τους, με τα στοματάκια τους, με την αμετροέπειά τους.

Η περίοδος της επίσημης αντικαπιταλιστικής ρητορείας έχει όμως περάσει. Το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα. Όταν τα golden boys της πολιτικής εκτονώθηκαν εις βάρος των golden boys της αγοράς, ακολούθησε η περίοδος πολιτικής και ιδεολογικής ανασύνταξης. Πρώτα με την ανάκληση του κράτους από την οικονομική εξορία, έπειτα με την τεχνοκρατική παρέμβαση ανασύνθεσης των όρων και των ορίων ελευθερίας των αγορών, κατόπιν με τη γενναιόδωρη κρατική χρηματοδότηση των υπαιτίων της κρίσης και τελικά με τη συστηματική ψυχοθεραπεία ανύψωσης του ηθικού των επενδυτών, είτε με δειλές προβλέψεις ανάκαμψης των οικονομιών μέχρι το τέλος του έτους είτε με τις γενναιόδωρες πολιτικές εγγυήσεις που προσφέρονται στο ανώτατο επίπεδο (τους G20, τους G8, την Ε.Ε., το ΔΝΤ, τον ΟΟΣΑ), ότι κανείς δεν πρόκειται να αφήσει τον καπιταλισμό να καταρρεύσει. Έτσι, στον αντίποδα της μαζικής κατάθλιψης που προκαλείται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες των 2/3 σε εργαζόμενους, άνεργους και καταναλωτές με ισχνά εισοδήματα, στις χρηματιστηριακές αγορές συντηρείται μια σχιζοφρενική κατάσταση ευφορίας: οι επιχειρήσεις απολύουν αλλά οι μετοχές τους ανεβαίνουν, οι παραγγελίες μειώνονται αλλά η κερδοφορία τους συντηρείται σε ανεκτά επίπεδα, οι τράπεζες ξεμένουν από πελατεία και κρατούν στα χαρτοφυλάκιά τους ένα σωρό «σαπάκια» επισφαλών δανείων αλλά οι λογιστικές τους καταστάσεις, ως διά μαγείας, λάμπουν από υγεία. Πώς συντελείται αυτό το θαύμα; Κύριος οίδε…

Αυτή τη σχιζοφρενική αντίφαση οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης πρέπει να την επιλύσουν αριστοτεχνικά. Είναι μάλλον αδύνατο να εξηγήσουν στις κοινωνίες -οι οποίες θα διοχετεύσουν τη δυσφορία τους στην πιο μαζική έκφραση γνώμης, στις ευρωεκλογές του Ιούνη- γιατί όλες οι πολιτικές που έχουν προωθήσει μέχρι στιγμής σε εθνικό ή ευρωπαϊκό επίπεδο έχουν τελικό (και μοναδικό) αποδέκτη τους κερδοσκόπους, οι οποίοι συνεχίζουν αμέριμνοι το παγκόσμιο χρηματιστηριακό πάρτι που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Γιατί τα «λαμόγια» που έφεραν τις οικονομίες στο χείλος της καταστροφής (και αρκετές στην ίδια την καταστροφή) είναι οι μόνοι ωφελημένοι και επιβραβευόμενοι. Πολύ περισσότερο που η ύφεση -ανεξάρτητα από τις εικονικές ή πραγματικές προσπάθειες ανακοπής της- θα κάνει «δουλειά» στη λεγόμενη πραγματική οικονομία για πολλούς μήνες ή και χρόνια ακόμη. Οι θέσεις εργασίας που καταργούνται θα αργήσουν πολύ να ξαναδημιουργηθούν. Οι επιχειρήσεις που βάζουν λουκέτα ή προχωρούν σε εξαγορές και συγχωνεύσεις δεν θα επανέλθουν στην προτέρα κατάσταση. Το εισόδημα που χάνουν τα μεσαία και κατώτερα στρώματα θα κάνουν πολλά χρόνια να το αναπληρώσουν. Τα εργασιακά δικαιώματα που ισοπεδώνονται εν ονόματι της κρίσης και της απασχόλησης δεν θα ανασυσταθούν χωρίς σκληρές αναμετρήσεις. Και, γενικώς, η κρίση μπορεί να είναι μια προσωρινή κατάσταση, αλλά δημιουργεί επώδυνες για την εργασία μονιμότητες.

Τι είδους διεργασίες προκαλεί αυτό το δίπολο (ευφορία των αγορών - δυσφορία των ανθρώπων) στις κοινωνικές συνειδήσεις; Ποιο είναι το ψυχολογικό αποτύπωμα αυτής της προφανέστατα ταξικής επιλογής με την οποία επιλύεται η κρίση στους εργαζόμενους, στους απολυμένους, στους άγρια φορολογούμενους (εν ονόματι χρέους και ελλειμμάτων) πολίτες, στους μετανάστες που υποβάλλονται σε έναν «ευγενή» διωγμό με πληρωμή των ναύλων της επιστροφής; Θα ήταν παράδοξο να περιμένουν ο κ. Γιούνκερ, ο κ. Σπίντλα και οι λοιποί συμπαθείς ευρωκράτες κάτι λιγότερο από οργή, κοινωνική αναταραχή, άγριες διαμαρτυρίες και ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Και δεν έχουν καν την πολυτέλεια μιας αξιοπρεπούς πολιτικής διαμεσολάβησης εκείνων των δυνάμεων που κάποτε, παρά τη ριζοσπαστική τους ρητορική, απορροφούσαν την κοινωνική διαμαρτυρία για να τη διοχετεύσουν στην προσδοκία της επανάστασης ή της συντεταγμένης σοσιαλιστικής μεταρρύθμισης (όταν και όποτε ωρίμαζαν οι συνθήκες… Αλλά δεν ωρίμαζαν ποτέ, διάολε!). Τα κομμουνιστικά κόμματα ζουν το υπαρξιακό τους ψυχόδραμα και, στον αντίποδά τους, ενισχύονται πολιτικά ρεύματα που δεν έχουν κουλτούρα καθωσπρεπισμού, ούτε διάθεση συνδιαλλαγής με τα συστήματα εξουσίας και κερδίζουν τη μικρο-ηγεμονία στην Αριστερά (το φαινόμενο Μπεζανσενό, στη Γαλλία, δεν είναι το μόνο στην Ευρώπη). Τίποτε δεν φαίνεται ικανό να αποτρέψει, λοιπόν, κοινωνικές αναφλέξεις (άνισες, ανομοιόμορφες, σποραδικές και ιδεολογικά ετερόκλητες) στην Ευρώπη, και δικαίως ανησυχούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες.

Αλλά, «καλώς να έλθουν», λέω εγώ. «Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση», που θα ’λεγε κι ο Μεγάλος Τιμονιέρης. Τι περισσότερο έχουν προσφέρει ως διέξοδο στην κρίση οι διαχειριστικές πολιτικές στην Ευρώπη; Τι παραπάνω έδωσαν τα τείχη προστατευτισμού που υψώνει ο Σαρκοζί, το δημοσιονομικό σωφρονιστήριο που επιβάλλει η Κομισιόν, η ελευθερία των αγορών που υπερασπίζονται με πάθος οι νεοφώτιστοι Ανατολικοευρωπαίοι; Ποια ελπίδα για το μέλλον συντηρεί το ελλαδικό πολιτικό τέλμα που κινείται ακόμη στον εικοσαετή φαύλο κύκλο «διαφθορά - διαφάνεια - κάθαρση»; Πώς ακριβώς υπερασπίζεται τις «κοινοβουλευτικές αξίες» ένα Κυνοβούλιο (και δεν υπάρχει ορθογραφικό λάθος!) που κατεβάζει την κουκούλα μέχρι τον λαιμό μπροστά σε εξόφθαλμα σκάνδαλα; Πώς κερδίζεται η εμπιστοσύνη στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία όταν οι εκπρόσωποι ψηφίζουν μόνο κατ’ εξαίρεση «κατά συνείδηση»;

Καλώς να έλθουν οι «εκρήξεις», λοιπόν. Κάπως πρέπει να αποδείξουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες ότι είναι ακόμη ζωντανές, κάπως πρέπει να αποδείξουν οι εκπροσωπούμενοι ότι διαθέτουν τη συνείδηση που έχουν χάσει οι εκπρόσωποί τους…

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ (9/5/2009)

Φτώχεια ουσ. Λίμα κατάλληλη για τα δόντια των αρουραίων της μεταρρύθμισης. Ο αριθμός των νομοσχεδίων για την κατάργησή της είναι ίσος με το άθροισμα των μεταρρυθμιστών που υποφέρουν από αυτήν και των φιλοσόφων που δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή της. Τα θύματά της διακρίνονται από το γεγονός πως κατέχουν όλες τις αρετές και από την πίστη τους σε ηγέτες που επιζητούν να τους οδηγήσουν σε μιαν ευημερία, στην οποία -όπως ισχυρίζονται- οι εν λόγω αρετές είναι κάτι εντελώς άγνωστο.

Αμπρόουζ Μπηρς, «Το αλφαβητάρι του διαβόλου»

Το χοιρόγραφον του χοίρου (2/5/2009)

…Ήρθε ο καιρός να πάρω το αίμα μου πίσω. Τώρα αρχίζει ο αιώνας μου. Ο χοιρότερος αιών. Όχι, δεν υπάρχει κανένα ορθογραφικό λάθος σε ό,τι διαβάζετε. Εσείς ήρξασθε χοίρων αδίκων. Έχω γεμίσει τα στομάχια σας, έχω κορέσει την παμφάγα πείνα σας, το αίμα μου γεμίζει έναν Νείλο κι έναν Αμαζόνιο, κι όμως, μ’ έχετε εξορίσει στο περιθώριο της κοινωνικής σας μυθολογίας. Ακάθαρτο ζώο; Εγώ; Κι εσείς τι είστε; Λέτε «Γουρούνι!» κι εννοείτε ό,τι πιο ρυπαρό, ελεεινό και σιχαμένο, ενώ χλαπακιάζετε τα πιτόγυρα γεμάτα με την καψαλισμένη ροδαλή σάρκα μου. Εγώ, όμως, θα σας εκδικηθώ πολιτισμένα. Με τα όπλα σας. Με τη γλώσσα σας. Στο εξής θα συστήνεστε με χοιραψία, όταν πλακώνεστε στο ξύλο θα χοιροδικείτε, όταν βρίζεστε θα χοιρονομείτε απειλητικά, τα κείμενά σας θα γράφονται χοιρόγραφα, οι ιερείς σας θα χοιροτονούνται, τα έπιπλα και τα σκεύη σας θα είναι χοιροποίητα, θα μετακινήστε μόνον με χοιράμαξες ή με μέσα μαζικής μεταφοράς κρεμασμένοι από χοιρολαβές, οι περισσότεροι θα γίνετε χοιρώνακτες, το ψωμί σας θα είναι αδύνατο να το αποκτήσετε χωρίς χοιρόμυλους, τα παιδιά σας θα διδάσκονται ως βασικό μάθημα τη χοιροτεχνία, ο χοιροβοσκός θα γίνει το επάγγελμα του μέλλοντος, θα σκουπίζετε τις μύτες σας με χοιρόμακτρα, η ζωή σας στα νοσοκομεία θα εξαρτάται από χοιρουργούς και αντί μασέζ θα διαθέτετε μόνον χοιροπράκτες, οι πολιτικοί σας θα σας χοιραγωγούν, η χοιροκτονία θα μετατραπεί σε θανάσιμο αμάρτημα και οι χοιροκτόνοι θα οδηγούνται σε χοιροστάσια -φυλακές με χοιροπέδες, έτσι ώστε να αποκτήσει πλήρες νόημα το σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», που αδικεί εμένα, όχι τους μπάτσους. Το βιοτικό σας επίπεδο θα βαίνει από το κακό στο χοιρότερο, θα προσφεύγετε στους χοιρομάντες για να σας πουν τα μελλούμενα, αλλά όσοι επιβιώνετε από τον λοιμό θα μπορείτε να αναφωνήσετε «το μη χοίρον, βέλτιστον». Αν ορφανέψετε ή χοιρέψετε, να είστε σίγουροι ότι ο Αβραμόπουλος θα σας εξασφαλίσει σύνταξη χοιρίας. Αυτά θα είναι τα χοιροπιαστά αποτελέσματα της επιδημίας που ονομάσατε γρίπη των χοίρων.

Α, όχι! Δεν θα τη γλιτώσετε τόσο εύκολα. Νομίζετε ότι θα με εξευμενίσετε αν αλλάξετε το όνομα του ιού; Τι θα πει novel flu; Όχι! Γρίπη των Χοίρων! Εγώ γράφω την ιστορία τώρα! Αρκετά με την παραπλάνηση. Είχατε 7.000 χρόνια στη διάθεσή σας ως είδος να αποφασίσετε αν είμαι ένα ρυπαρό τέρας ή ένας συνοδοιπόρος στην εξέλιξή σας. Οι μουσουλμάνοι δεν με βάζουν στο στόμα τους (δεν με χαλάει αυτό, μ’ αφήνουν στην ησυχία μου), οι Εβραίοι με θεωρούν βρομερό είδος (σκεφτείτε, οι αθεόφοβοι, ούτε τη νόσο δεν αναφέρουν με το όνομά μου. Τη λένε γρίπη του Μεξικού!), οι χριστιανοί, παρ’ ότι με περιδρομιάζουν ασυστόλως, με αντιμετωπίζουν σαν ενσάρκωση του Διαβόλου – για πέστε μου, τι σημαίνει το θαύμα του Ιησού με τους δαιμονισμένους Γαδαρηνούς; Γιατί να μπει η λεγεώνα των δαιμόνων στα ανυποψίαστα γουρουνάκια που έπεσαν και πνίγηκαν στη θάλασσα; Απ’ τους αρχαίους Έλληνες δεν έχω παράπονο. Και ο Όμηρος με περιποιήθηκε, είχε περί πολλού και το είδος μου και τους χοιροβοσκούς. Και η Κίρκη, η μάγισσα, δεν νομίζω ότι χρησιμοποίησε προσβλητικά τη μορφή μου μεταμορφώνοντας σε γουρούνια τους συντρόφους του Οδυσσέα. Νομίζω ότι το περιστατικό υπογραμμίζει τη διάθεση δέσμευσης που με χαρακτηρίζει. Και εντέλει ουδείς εσφάγη.
Και οι Κινέζοι, επίσης, μου έχουν φερθεί κοσμίως. Όχι μόνο με απολαμβάνουν ως τροφή, αλλά με περιλαμβάνουν και στο ωροσκόπιό τους, ως σύμβολο γονιμότητας, καλοτυχίας και αλήθειας. Για το πρώτο, όχι να το παινευτώ, αλλά είμαι πρωταθλητής του σεξ με διάρκεια οργασμού μισής ώρας! Εσάς, πόσο κρατάει, κοκοράκια μου; Αφήστε δε την αναπαραγωγική μου ικανότητα. Ο δικός μου πληθωρικός οργασμός και η δική σας ακόρεστη ζήτηση για χοιρινό έχει φτάσει τον παγκόσμιο πληθυσμό μου σε 900 εκατομμύρια! Το αντιλαμβάνεστε; Αντιστοιχούμε ένα γουρούνι που φτάνει και τα εκατό κιλά σε έξι κατοίκους αυτού του πλανήτη. Βγάλε τα δύο δισεκατομμύρια που δεν με βάζουν στο στόμα τους γιατί είμαι ακάθαρτο και η αναλογία πέφτει στο ένα προς τέσσερις. Κι όμως, έχετε καταφέρει οι μισοί απ’ αυτούς να λιμοκτονούν για ένα σπυρί στάρι! Θα ήταν πανευτυχείς με ένα καλαμάκι από το τρυφερό μου κρέας.

Δικό σας πρόβλημα. Μην περιμένετε από το θύμα σας να σας υποδείξει τρόπους να λύσετε με το αίμα του το διατροφικό πρόβλημα του πλανήτη. Δεν είναι δουλειά μου να σας πω πώς θα ξεπεράσετε την αδικία και τη μεταφυσική βλακεία σας. Εγώ θέλω μόνο να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και να ανατρέψουμε τους θεμελιώδεις μύθους σας. Την επιδημία πρέπει να την αντιληφθείτε όχι μόνο ως απειλή, αλλά σαν μιαν αντίστροφη παραβολή για την προαιώνια σχέση μας. Θα με βγάλετε από την ακαθαρσία των χοιροστασίων στα οποία με εγκλωβίζετε, αλλά και από την ακαθαρσία των νοσηρών εγκεφάλων σας. Αφού είμαι καθαρό για τα στομάχια σας, θα είμαι καθαρό και στη μυθολογία σας. Θα είμαι το τρυφερό, τριανταφυλλί γουρουνάκι της Ρόζας - Ροζαλίας της Λιλιπούπολης, θα είμαι η έξυπνη Piggy του Muppet Show, θα είμαι ο Babe, το έξυπνο γουρουνάκι, θα είμαι το εξυπνότερο από τα τρία γουρουνάκια που πήρε στο κυνήγι ο Κακός Λύκος. Άλλωστε, μέσα στα κύματα της ανθρώπινης αμφιθυμίας για το είδος μου, κάνατε και κάτι που μάλλον θα πρέπει να με κολακεύει. Όταν με επιλέξατε ως σύμβολο του προτεσταντικού πνεύματος του καπιταλισμού, όταν δηλαδή έγινα το γουρουνάκι-κουμπαράς της αποταμίευσης, πίστεψα προς στιγμήν ότι θα γίνω η ενσάρκωση όλου του οικονομικού σας πολιτισμού. Αλλά εσείς παραχώσατε μέσα στο κούφιο πλαστικό σώμα μου, εκτός από τις οικονομίες σας σε κέρματα, όλη σας την απέχθεια για τις μικρές αθώες αδυναμίες μου: τη λαιμαργία και την αδηφαγία μου. Τι υπονοείτε μ’ αυτό, λοιπόν; Ότι είμαι το πνεύμα της απληστίας, του ακόρεστου αποθησαυρισμού; Και το ισχυρίζεστε ακόμη και τώρα που η ύφεση έκανε την αποταμίευση ντεμοντέ και τα γουρουνάκια τ’ αφήνετε μόνο για διακοσμητικά σε παιδικά δωμάτια; Ουδε γρυ απεκρίνασθε… (Τι δεν καταλαβαίνετε, τώρα; Δεν ξέρετε ούτε τη γλώσσα σας; Γρυ, γρύλλισμα, γρύζω, γρυνιάζω, γρύλλος… Για τη λαλιά μου μιλούν όλες αυτές οι πανάρχαιες λέξεις).

Όχι, λοιπόν, χρυσά μου. Η απληστία, η αδηφαγία είναι δικά σας χαρίσματα, δικές σας γουρουνιές. Σας χαρίζω τις αλητείες στον Κόλπο των Χοίρων, τα «Γουρουνίσια Χρόνια» στο Βιετνάμ. Όλοι οι πόλεμοι, οι ανθρωπιστικές, οι διατροφικές και οι οικονομικές κρίσεις είναι οι δικοί σας χοιροσπέλεθοι, τα γουρουνόσκατα που καταπίνετε σαν λαχταριστές λιχουδιές μέχρι το τελευταίο. Με τις υγείες σας. Κυλιστείτε στη λάσπη και στην κόπρο της ταραγμένης ευημερίας σας κι αφήστε με να ξαναγράψω την ιστορία μου με τον δικό μου τρόπο. «Η φάρμα των ζώων» του ΄Οργουελ θα επαναληφθεί, αλλά αυτή τη φορά με χάπι έντ. Τα γουρούνια, ως τα ευφυέστερα ζώα της φάρμας, επαναλαμβάνουμε το εγχείρημα της επανάστασης, αλλά δεν ξαναπέφτουμε στην παγίδα της ιεραρχίας, του καταμερισμού εργασίας και του εκμαυλισμού της εξουσίας. Δικαιούμαστε τουλάχιστον να ξαναγράψουμε σωστά και δίκαια τον κοινωνικό μας μύθο. Αν δεν ακολουθήσετε το παράδειγμά μας, το πολύ πολύ να έχετε την τύχη του ήρωα του Παζολίνι, στο «Χοιροστάσιο». Θα γίνετε εσείς η τροφή μας, όπως χιλιετίες τώρα είμαστε εμείς η δική σας τροφή. Ίσως όχι κυριολεκτικά, αλλά μεταφορικά. Τώρα πια, ένα φτάρνισμά μας είναι αρκετό για να σας θάψει…

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ (2/5/2009)

«Πράγματι… δηλαδή… Κατά κάποιο τρόπο, φυσικά… Σκεφτείτε ορισμένες συχνές εκφράσεις όπως “έφαγα σαν γουρούνι” ή “έγινα γουρούνι” – έτσι δεν είναι; Το γουρούνι παραπέμπει στη σεξουαλικότητα… στη λαγνεία, κατά κανόνα... έννοιες που συνδέονται με τον Διάβολο, όπως λέμε “τρώω σαν γουρούνι”, που φυσικά σημαίνει ότι δεν έχω τρόπους και παραπέμπει, βεβαίως, στη λαιμαργία… -έτσι δεν είναι;- ή… “Γουρούνι με τιράντες”, μια εικόνα που θυμίζει τον διεφθαρμένο πλούσιο, τον τύραννο -έτσι δεν είναι;- αλλά βλέπω μια αρκετά σαφή ταύτιση του χοίρου με την ηδονή, του χοίρου με την αμαρτία, του χοίρου με τη ρυπαρότητα, και λοιπά και λοιπά, συνεπώς… κατά συνέπεια… βλέπω σαφή σύνδεση…ε… χμ, του Χοίρου και του Διαβόλου, που είναι πράγματι το ζητούμενο… εκεί που θέλαμε να καταλήξουμε».
«Και δεν θα ήταν απλούστερη εξήγηση για το σημείωμα το γεγονός ότι το πτώμα βρέθηκε σ’ ένα σφαγείο για χοιρινά;»

Πάμπλο Τουσέτ, «Ο άρχοντας των χοιρινών»