ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ (17/4/2010)

Σταμάτησε μπροστά στην εθνική τράπεζα και έβγαλε από το πορτοφόλι του την κάρτα και την έβαλε στο μηχάνημα και πάτησε τα κουμπιά κι έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια του κι είπε μέσα του κάτι σαν να ’ταν άνθρωπος πιστός που προσευχόταν απόψε μεγάλη Πέμπτη στην εικόνα του σταυρωμένου Χριστού κι ύστερα άνοιξε τα μάτια του και είδε στην οθόνη ένα ανθρωπάκι να τον κοιτάζει με τα χέρια σηκωμένα – λυπούμαστε δεν μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε- και τράβηξε την κάρτα από το μηχάνημα και την ξανάβαλε στο πορτοφόλι του που ήταν μαύρο κι αδειανό κι έφυγε.

Χρήστου Οικονόμου, «Κάτι θα γίνει, θα δεις»

Βαθιά λαρύγγια, ρηχά μυαλά (10/4/2010)

Η ιστορία της Λίντα Λάβλεϊς, της πορνοστάρ που έγινε διάσημη από το «Βαθύ λαρύγγι» και έβαλε την πορνογραφία στη ζωή του φιλήσυχου μέσου Αμερικανού, είναι λίγο πολύ γνωστή. Το στόρι της ταινίας ήταν εξωφρενικά απλό και αστείο. Η ηρωίδα είχε την κλειτορίδα στο λαρύγγι της! Ως εκ τούτου, η εντατική πεολειξία ήταν η βασική πηγή ευχαρίστησής της. Η ταινία έγινε παγκόσμιο σουξέ και με προϋπολογισμό μερικών χιλιάδων δολαρίων έφερε στα ταμεία των παραγωγών της, που διόλου παράδοξα συνδέονταν με χρήμα του οργανωμένου εγκλήματος, εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. Ουρές στα ταμεία των σινεμά, απενοχοποίηση της πορνογραφίας, ακόμη και η Τζάκι μπήκε στη σκοτεινή αίθουσα των οργασμών, το επίσημο Χόλιγουντ σκύλιασε και ο τίτλος της ταινίας πέρασε ακόμη και στην πολιτική ορολογία ως σύμβολο των ανθρώπων που αποσταθεροποιούν το σύστημα εξουσίας εκ των ένδον, διοχετεύοντας κρίσιμες αποκαλύψεις στα ΜΜΕ. Μετά τη Λίντα Λάβλεϊς, ο Μαρκ Φελτ. Ο ανώτατος αξιωματούχος του FBI ήταν αυτός που έδωσε στην «Washington Post» τις πληροφορίες για το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, το οποίο κατέληξε σε πανωλεθρία για τον Νίξον.


Από τότε κατοχυρώθηκε συμβολικά μια άρρηκτη σχέση ανάμεσα στην πορνογραφία και την πολιτική. Και οι δυο έχουν ανάγκη τα βαθιά λαρύγγια. Η πρώτη ως απόλυτο ερωτικό αξεσουάρ γιούνισεξ. Η δεύτερη ως βαλβίδα εκτόνωσης των εντάσεων, πριν αυτές αγκαλιάσουν τα πλατιά κοινωνικά στρώματα. Οι διαφορές τους είναι μόνο ανατομικές. Τη θέση της λαρυγγικής κλειτορίδας της πορνογραφίας στην πολιτική την παίρνει η πληροφορία. Η οποία άλλοτε προκαλεί πολιτικούς σπασμούς, άλλοτε κοινωνικές εκρήξεις και άλλοτε πολλαπλούς οργασμούς των spreads ή άλλων εκδοχών του πλούτου.

Προφανώς βρισκόμαστε στην τελευταία εκδοχή. Ζούμε τον οργασμό των spreads. Οι αγορές, οι άπληστοι κερδοσκόποι αλλά και οι ενάρετοι επενδυτές είδαν (κόκκινο) φως και μπήκαν. Βρίσκουν άφθονα βαθιά λαρύγγια, στην Αθήνα, στη Φρανκφούρτη, στις Βρυξέλλες, ακόμη και στη Νέα Υόρκη για να εκτονώσουν τον κερδοσκοπικό τους οίστρο. Αλλά κυρίως βρίσκουν ρηχά μυαλά. Αν κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση του τελευταίου πενταμήνου που έφερε αρκετές φορές την ελληνική οικονομία στο χείλος της χρεοκοπίας, θα βρούμε τους πιο επιφανείς και διαρκώς λαλίστατους στη μακρά λίστα των βαθιών λαρυγγιών που, χωρίς να χρειάζεται να μένουν πάντα στη σκιά και στην ανωνυμία, στέλνουν μηνύματα κερδοσκοπικής επίθεσης στις αγορές με πρώτο (αλλά όχι αποκλειστικό) στόχο το ελληνικό χρέος. Έχουμε και λέμε λοιπόν: από τον Νοέμβριο κιόλας, η ολόφρεσκη κυβέρνηση ξεκίνησε με πρωτοβουλία της την «επιχείρηση αρετή» στα δημόσια οικονομικά και μ’ έναν ζήλο που ξεπερνούσε τη γραφειοκρατική συνέπεια του πιο άκαμπτου ευρωκράτη-θεματοφύλακα του Συμφώνου Σταθερότητας εκτόξευσε έλλειμμα και χρέος στα ύψη που γνωρίζουμε σήμερα. Ήταν άραγε αναπόφευκτο αυτό; Τι και ποιον εξυπηρετεί η δημοσιονομική ορθοδοξία όταν είναι γνωστό ότι ολόκληρη η Ευρωζώνη και η Ε.Ε. είναι μια εικονική πραγματικότητα των αριθμών; Η έκρηξη του κρατικού χρέους είναι μια αναπόδραστη πραγματικότητα για όλους, αλλά τι σημασία έχει αν θα καταγραφεί στο 92% ή στο 107% του ΑΕΠ;

Τη σκυτάλη στο ράλι της δημοσιονομικής πεολειξίας πήραν φυσικά οι ευαγείς οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s, S&P και Fitch με τις διαδοχικές υποβαθμίσεις των ελληνικών ομολόγων, αλλά τη χαριστική βολή (ή τον καθοριστικό σπασμό) χάρισε στις αγορές ο άρχων της Φρανκφούρτης Ζαν-Κλοντ Τρισέ τον Δεκέμβριο, όταν προανήγγειλε ότι η ΕΚΤ θα επαναφέρει στα προ χρηματοπιστωτικής κρίσης επίπεδα το «κατώφλι» αποδοχής ομολόγων κι επομένως ότι οσονούπω θα πάψει να δέχεται τα υποβαθμισμένα ελληνικά ομόλογα. Ήταν ο ίδιος που προ δύο εβδομάδων πήρε μια ακριβώς αντίθετη απόφαση, χαιρετιζόμενος ως «σωτήρας» της ελληνικής οικονομίας (και κυρίως των τραπεζών), αλλά και της τιμής της Ε.Ε. Ακολούθησε το κινέζικο βαθύ λαρύγγι που «ανατίναξε» το εκκολαπτόμενο κινέζικο ντιλ δανεισμού, έπειτα το αραβικό, μετά τα παράφωνα βαθιά λαρύγγια των Βρυξελλών που αδυνατούσαν να συμφωνήσουν σ’ έναν μηχανισμό αυτοσυντήρησης, τα επίσημα ελληνικά βαθιά λαρύγγια που «εκβίαζαν» με προσφυγή στο ΔΝΤ, τα κακόηχα βαθιά λαρύγγια του Βερολίνου που υποδείκνυαν στην «εκβιάστρια» ελληνική κυβέρνηση «ιδού η Ρόδος…» του ΔΝΤ, μετά το μέγα βαθύ λαρύγγι του ίδίου του ΔΝΤ, ο Ντομινίκ Στρος-Καν, που κουρέλιασε την ευρωπαϊκή συμφωνία για τον μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας, το βαθύ λαρύγγι του ελληνικού χρέους, του ΟΔΔΗΧ που αλληθώρισε προς τα δολαριακά ομόλογα και τέλος το έσχατο βαθύ λαρύγγι που αναζητείται μέσω ΕΥΠ, CIA, αστυνόμου Σαΐνη στα άδυτα του Μεγάρου Μαξίμου και των υπουργικών γραφείων, εσχάτως και στα στρώματα των συζυγικών κλινών.

Όλοι οι οργασμικοί (ή ανοργασμικοί) ήχοι από τα βαθιά λαρύγγια Αθηνών, Βρυξελλών και περιχώρων προκάλεσαν εκρηκτικές εκσπερματώσεις των αγορών στα spreads των ελληνικών ομολόγων. (Ένα μόνο βαθύ λαρύγγι πέρασε απαρατήρητο, αποτολμώντας διακριτικούς ψιθύρους για ένα κυβερνητικό «ντιλ» με τις ευλογίες των ΗΠΑ που θα ανατρέψει το κλίμα, θα εξασφαλίσει δανεισμό και θα προσγειώσει τα επιτόκια. Οι εκμυστηρεύσεις του έμειναν αδιάψευστες και ασχολίαστες και μένει απλώς να αποδειχθεί τις προσεχείς μέρες αν είναι το επόμενο κυβερνητικό «colpo grosso» ή απλώς προσποίηση οργασμού από ερωμένη που βαριέται αφόρητα).

Σε κάθε περίπτωση, το κυνήγι μαγισσών, οι ιστορίες συνωμοσίας και βαθιών λαρυγγιών είναι το τελευταίο που εξηγεί την «ελληνική τραγωδία». Όσες υπηρεσίες «εσωτερικών υποθέσεων» κι αν κινητοποιήσει η κυβέρνηση, όσα βαθιά λαρύγγια κι αν συλλάβει επ’ αυτοφόρω, το θηρίο των αγορών δεν πρόκειται να εξημερωθεί παρά μόνον αν εγκαταλειφθεί η καθησυχαστική πολιτική. Το θηρίο εξημερώνεται με βούρδουλα, όχι με χάδια. Η Ελλάδα έχει στοχοποιηθεί από το πιο επιθετικό τμήμα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, όχι γιατί δεν τους αρέσουν οι φάτσες μας και οι συνήθειές μας, ούτε γιατί τους εκνευρίζουν οι εθνικές μας αναπηρίες, αλλά επειδή είναι το εύκολο θύμα στη μακρά λίστα των χωρών που βιώνουν ήδη την παγκόσμια κρίση του κρατικού χρέους. Η ελληνική οικονομία είναι το case study σε μια κρίση που αφορά όχι μόνο τον καχεκτικό ευρωπαϊκό νότο, αλλά και τον αλαζονικό ευρωπαϊκό βορρά. Αφορά ακόμη περισσότερο τους δύο ισχυρούς πόλους του αγγλοσαξονικού οικονομικού άξονα, τη Βρετανία και τις ίδιες τις ΗΠΑ. Πολλές από τις χώρες αυτές θα βρεθούν, αν όχι φέτος, ίσως σε ελάχιστα χρόνια, μπροστά στην αδήριτη ανάγκη να αναδιαπραγματευτούν το χρέος τους. Η πρόβλεψη αφορά τις ΗΠΑ μέχρι το 2012, αλλά και τη Βρετανία μέχρι του χρόνου. Τα μητροπολιτικά κέντρα του καπιταλισμού χρειάζονται λοιπόν ένα «μοντέλο χρεοκοπίας»: πώς χρεοκοπεί μια χώρα της Ευρωζώνης; Τι θα συμβεί στο νόμισμά της, το ευρώ; Τι παρενέργειες θα προκαλέσει αυτό στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης; Πώς θα αντιδράσει η Γερμανία, που φλερτάρει πάντα με την ιδέα μιας «γερμανικής» Ευρωζώνης; Τι επιπτώσεις θα έχουν όλα αυτά στην άλλη όχθη του Ατλαντικού; Τι έκβαση θα έχει στις ΗΠΑ η αντιπαράθεση ανάμεσα στο βιομηχανικό κεφάλαιο που προσβλέπει σ’ ένα φθηνό δολάριο για να περισώσει όσες εξαγωγές μπορεί και το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που στοιχηματίζει εδώ και χρόνια στην πτώση του ευρώ; Πώς τοποθετούνται αυτοί οι δύο πόλοι οικονομικής ισχύος στις ΗΠΑ απέναντι στην ελληνική κρίση; Ποιοι θέλουν μια κανονική χρεοκοπία και μια «διάσωση» με όρους ΔΝΤ και ποιοι φλερτάρουν με την ιδέα να πληρώσουν για μια αποτροπή της ελληνικής χρεοκοπίας; Ποιοι πωλούν αφειδώς ελληνικά ομόλογα και ποιοι τ’ αγοράζουν κοψοχρονιά;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θα έπρεπε να απαντήσουν τα βαθιά λαρύγγια της κρατικής και πολιτικής γραφειοκρατίας πριν βγάλουν τους βραχνούς λαρυγγισμούς τους ή πριν υποβληθούν σε θεραπεία πλήρους αφωνίας. Στην Ελλάδα διασταυρώνονται και συγκρούονται συμφέροντα του παγκόσμιου καπιταλισμού που ενδεχομένως έχουν απολύτως αποκλίνοντα οράματα για το μέλλον του, αλλά συμφωνούν μόνο στο ότι την κρίση πρέπει να την πληρώσουν οι εξ ορισμού μη υπεύθυνοι, οι μισθωτοί και τα μικρομεσαία στρώματα. Σ’ αυτήν την «ορθοδοξία» συνωστίζονται και οι καταγγελλόμενοι κερδοσκόποι και οι επίδοξοι σωτήρες και οι πολιτικές ηγεσίες με τα βαθιά λαρύγγια και τα ρηχά μυαλά. Το ρήγμα σ’ αυτήν την «ορθοδοξία», που εκτινάσσει τα spreads, διογκώνει το χρέος και υποθηκεύει το μέλλον μπορεί να το προκαλέσει μόνο η φοβισμένη προς το παρόν κοινωνία, που παρακολουθεί άφωνη την ελίτ αυτής της χώρας να διαγωνίζεται σε ανικανότητα και συνενοχή. Για πόσο ακόμη;

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ (10/4/2010)

…Τελικά, έπειτα από δεκαετίες αγώνα, η πολιτική πέτυχε έναν θρίαμβο κατά της πορνογραφίας. Αλλά η νίκη ήταν επιφανειακή. Η επιτυχία του «Βαθιού λαρυγγιού» δημιούργησε τεράστια ζήτηση για σκληρή πορνογραφία, που η νέα τεχνολογία μπορούσε τώρα να ικανοποιήσει αποφεύγοντας όλες τις ρυθμίσεις. Οι τεράστιες πωλήσεις για οικιακές συσκευές βίντεο είχαν ανοίξει μια νέα αγορά ερωτικών φιλμ. Ήταν μια αγορά που μετά βίας επιβίωνε λίγα χρόνια πριν. Αλλά σήμερα ένα τεράστιο ποσοστό αυτών των ταινιών που διατίθενται γι’ αυτές τις συσκευές είναι σκληρή πορνογραφία. Νομίζω πως ο Τζέρι Νταμιάνο πραγματικά σκεφτόταν ότι το πορνό επρόκειτο, κατά κάποιο τρόπο, να συγχωνευτεί με το Χόλιγουντ. Αυτές οι πορνοταινίες είχαν όλο και μεγαλύτερους προϋπολογισμούς κι εξελίσσονταν περισσότερο σε ταινίες με υπόθεση που περιλάμβαναν και σκληρό σεξ. Φαινόταν ότι η βιομηχανία του πορνό επρόκειτο να γίνει κάτι, να αποκτήσει μια καλλιτεχνική φόρμα. Αλλά δεν συνέβη αυτό. Στην πραγματικότητα έγινε ακριβώς το αντίθετο. Το πορνό εκφυλίστηκε σ’ ένα φθηνό, περιθωριακό προϊόν.

Fenton Bailey, Randy Barbato, «Inside Deep Throat» ( απόσπασμα από συνέντευξη του Ντένις Χόπερ στο ντοκιμαντέρ)

Εν μέσω ληστών. Όχι δύο, αλλά πολλών… (1/4/2010)

(Ανάρτηση, με καθυστέρηση 6 ημερών...)

Σήμερον -αν διαβάζετε την εφημερίδα σήμερον, Μεγάλη Πέμπτη, αλλά και Κυριακή του Πάσχα να ’ναι, παίζει- κρεμάται επί ξύλου, ως γνωστόν. Και κρεμάται εν μέσω δύο ληστών, οι οποίοι σταυρώνονται και πεθαίνουν με τον ίδιο μαρτυρικό τρόπο, χωρίς να έχουν στο βιογραφικό τους θαύματα, λόγο Θεού, κηρύγματα, μια ολόκληρη Καινή Διαθήκη, τέλος πάντων. Δεν ξέρουμε πολλά πράγματα για τους δύο ληστές – για τον Βαραββά, αντιθέτως, ληστή κι αυτόν, που τη γλίτωσε, διασώζεται κάποιος μύθος μεταστροφής του στη χριστιανική πίστη, που το Χόλιγουντ φρόντισε να μεγεθύνει. Για τους άλλους δύο, τίποτε, εκτός από μια άφεση αμαρτιών που πρόλαβε κι απέσπασε ο ένας εκ των δύο στον σταυρό. Τίποτε άλλο. Ξέρουμε σίγουρα ότι αυτοί, αν και σταυρώθηκαν, δεν αναστήθηκαν, ότι η θυσία τους ως μέσο σωφρονισμού και διαπαιδαγώγησης της κοινής γνώμης, ως μέσο καταστολής και πρόληψης της εγκληματικότητας, προφανώς δεν έπιασε τόπο. Τίποτε δεν αποδεικνύει ότι οι ληστείες, οι μικροκλοπές ή και τα ακόμη βαρύτερα εγκλήματα -φόνοι, βιασμοί, εκβιασμοί, απάτες- έχουν μειωθεί από την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μέχρι σήμερα. Το αντίθετο. Μάλλον έχουν αυξηθεί, έχουν πολλαπλασιαστεί σε ποικιλία κι έχουν διογκώσει τους ποινικούς κώδικες. Έχουν επίσης εμπλουτιστεί με απίστευτης σκληρότητας πράξεις μαζικής εξόντωσης πληθυσμών που ακούνε στον όρο εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και στα οποία πρωταγωνιστές δεν είναι απελπισμένοι φτωχοδιάβολοι που προσπαθούν να αποδράσουν από τη φυλακή της φτώχειας, αλλά υπεράνω υποψίας πολιτικοί ηγέτες, πολλοί από τους οποίους τιμώνται ως ήρωες από τους λαούς τους ή ως «Μεγάλοι» από τους αδέκαστους ιστορικούς.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΗΣΤΕΣ, όμως, δεν υπάρχει καμιά θέση στην Ιστορία, δεν περισσεύει χώρος έστω γι’ αυτήν την αμφίβολη μορφή αθανασίας, εκτός από εκείνες τις ελάχιστες περιπτώσεις που πέτυχαν μια γενναιόδωρη δόση πλούτου (όπως ο Αλ Καπόνε) ή δόξας (όπως ο Ντίλινγκερ). Το ίδιο και για τους ληστές της Σταύρωσης. Ούτε τα ονόματά τους δεν διέσωσαν οι επίσημοι ευαγγελιστές, ούτε -έστω- τα εγκλήματα που πλήρωσαν μ’ αυτό τον σκληρό θάνατο (αν και σε κάποιο από τα δεκάδες απόκρυφα ευαγγέλια αναφέρονται ως Γίστας και Δισμάς). Έτσι κι αλλιώς, έχει τη σημασία του ο συμβολισμός του θεμελιώδους χριστιανικού μύθου, το γεγονός ότι τον Ιησού πλαισιώνουν δύο παραβάτες του κοινού ποινικού δικαίου. Αποκλείεται να είχαν γίνει ληστές από χόμπι, κάποια σχέση θα είχε η παραβατική συμπεριφορά τους με την καθήλωσή τους στον πάτο της αυτοκρατορίας.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΧΕΣΗ έχουν όχι οι δύο, αλλά οι χιλιάδες ληστές που πλαισιώνουν τη ζωή και την καθημερινότητά μας, στη δική μας, σύγχρονη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία. Ακούω με τη μέγιστη δυνατή καχυποψία -αν όχι και απέχθεια- τις δημόσιες ανησυχίες της πολιτικής ηγεσίας, τις άναρθρες κραυγές της μιντιοκρατίας για την έξαρση της εγκληματικότητας στην Αθήνα και σ’ άλλες πόλεις της Ελλάδας. Και ακούω με τη μέγιστη δυνατή ανησυχία τις πραγματικές μαρτυρίες απλών, καθημερινών ανθρώπων για το πόσο πραγματικά αφόρητα και συχνά έχουν γίνει τα περιστατικά ληστείας στον δρόμο, στην πόρτα του σπιτιού, στην είσοδο της πολυκατοικίας, στο ATM, στο μετρό, στο σούπερ μάρκετ, στην καφετέρια ή στην ταβέρνα, όταν αφήνεις αμέριμνος το κινητό για να πας στην τουαλέτα. Γυρίζεις και το κινητό έχει εξαφανιστεί. Ή το πορτοφόλι ή μια τσάντα με ασήμαντα χαρτιά που έχεις αφήσει στο αυτοκίνητο, η τηλεόραση και το κομπιούτερ στο σπίτι, ό,τι ασήμαντο ή ευτελέστατο βρουν οι Άθλιοι των Αθηνών, των περιχώρων και των λοιπών άστεων που έχουν γίνει πολλοί, πολύχρωμοι, πολύγλωσσοι και προπαντός απελπισμένοι.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ κακόηχες, πονηρές και αποπροσανατολιστικές οι υστερικές κραυγές για την έξαρση της εγκληματικότητας, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι μητροπόλεις του καπιταλισμού (κι η Αθήνα δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση) έχουν γεμίσει από απόκληρους και κυνηγημένους των αποικιών της αυτοκρατορίας που ξεκινούν με την ελπίδα της σωτηρίας και ζουν μια ακόμη κόλαση. Ο σκοτωμένος από την αδέσποτη βόμβα 15χρονος Αφγανός Αμιντολά (τελικά, είχε όνομα…) γλίτωσε από τις βόμβες των «συμμάχων» (μεταξύ των οποίων και Έλληνες), πέρασε το επικίνδυνο Ιράν, ίσως και το φλεγόμενο Ιράκ, διέσχισε την Τουρκία, όπου φιλόξενοι δουλέμποροι προθυμοποιήθηκαν να τον περάσουν από τα μπλόκα της Frontex στο Αιγαίο ή τις ξεχασμένες νάρκες της ελληνοτουρκικής μεθορίου, και, αφού δεν πνίγηκε στα άγρια νερά ή δεν διαμελίστηκε σ’ ένα ξεχασμένο ναρκοπέδιο, αφού περιπλανήθηκε με την οικογένειά του στα γραφεία αλλοδαπών και στην απρόθυμη γραφειοκρατία του ασύλου, αφού αναμετρήθηκε με τον κυνισμό και την αλαζονεία των αστυνομικών, κατέληξε να επιβιώνει σαν ρακοσυλλέκτης, πριν από τη μοιραία συνάντησή του με τη βόμβα. Θα μπορούσε να έχει και τελείως διαφορετική πορεία, αν ο αγώνας του για αξιοπρέπεια δεν εξασφάλιζε τα στοιχειώδη της επιβίωσης. Θα μπορούσε να γίνει ένας ληστής. Ν’ αρπάζει τσάντες από ανυποψίαστες νοικοκυρές. Ν’ ανοίγει σπίτια, να σπάει αυτοκίνητα, ν’ αρπάζει ότι σημαντικό ή ασήμαντο προλάβαινε μέχρι την πρώτη συνάντησή του με την Αστυνομία, τα δικαστήρια και τη φυλακή.

ΑΣ ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΑΣΤΕ τους έκπληκτους για ό,τι συμβαίνει. Στο Αφγανιστάν γίνεται πόλεμος. Με σφαίρες, βόμβες και βομβαρδισμούς. Αλλά κι εδώ ένας πόλεμος γίνεται. Με στέρηση, με αποκλεισμό, με περιθωριοποίηση και μιζέρια. Και στον πόλεμο, όταν ή ύπαρξη διακυβεύεται, τα όρια της νομιμότητας κάμπτονται, οι ηθικές αναστολές αίρονται, το αξιακό σύμπαν αναδομείται. Και τότε, πολλοί από μας, Έλληνες, Πακιστανοί, Αφγανοί, Αλβανοί, Ιταλοί, ακόμη και Γερμανοί, είμαστε υποψήφιοι Γιάννηδες Αγιάννηδες.

ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ, ας μην προσποιούμαστε τους έκπληκτους. Όταν οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης αποφασίζουν χωρίς περίσκεψη να πάρουν ενεργό μέρος σε όλους τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς των ΗΠΑ στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν ή στη Μέση Ανατολή, όταν ασκούν τη «μοντέρνα» αποικιοκρατική τους πολιτική στην Αφρική προκαλώντας εμφυλίους, γενοκτονίες και ανθρωπιστικές τραγωδίες, είναι βλακεία να μην περιμένουν τα απόνερα της απελπισίας που προκαλούν στο κατώφλι της Ευρώπης. Κι όταν διαχειρίζονται την οικονομική κρίση διευρύνοντας τη φτώχεια των υποτελών τάξεων και αυξάνοντας τις ευκαιρίες συσσώρευσης πλούτου από τη σύγχρονη τραπεζοκρατία, τις επιχειρηματικές ελίτ και την αριστοκρατία της μίζας, είναι απίθανο να μην περιμένουν κοινωνικές εκρήξεις. Και οι εκρήξεις μπορεί να λάβουν δυο μορφές: ή της κοινωνικοπολιτικής εξέγερσης ή της εξάπλωσης της τυφλής κοινωνικής βίας. Είναι αναπόφευκτο να «σταυρωθούμε» εν μέσω όχι δύο, αλλά πολλών, χιλιάδων ληστών, όταν η ληστεία φαντάζει ως το μόνο μέσο αναδιανομής του πλούτου (δυστυχώς, όχι εις βάρος των πραγματικά πλουσίων), όταν ακόμη και ο στοιχειώδης κεϊνσιανός συμβιβασμός εξοβελίζεται από το πολιτικό σύμπαν. Και η ένταση της αστυνόμευσης ουδόλως διασφαλίζει ότι οι διαρκώς αυξανόμενες πηγές της νέας εγκληματικότητας θα στεγανοποιηθούν. Αν οι προβλέψεις για μια δημοσιονομική κρίση διαρκείας στην Ελλάδα αληθεύουν, αν οι εκτιμήσεις για το επερχόμενο παγκόσμιο κραχ του κρατικού χρέους επιβεβαιωθούν, η έκρηξη της εγκληματικότητας μπορεί να πάρει τέτοιες διαστάσεις, που η αστυνόμευσή της θα απαιτεί ο μισός πληθυσμός να επιτηρεί τον άλλο μισό. Ένας ακήρυκτος κοινωνικός εμφύλιος, δηλαδή.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΕΝΔΕΙΞΗ ότι οι πολιτικές ηγεσίες το έχουν αντιληφθεί αυτό. Το Λονδίνο γέμισε με κάμερες παρακολούθησης, η Αθήνα με αστυνομικούς καμικάζι, οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές μητροπόλεις εξοπλίστηκαν σαν αστακοί, τα ποινικά τους οπλοστάσια φορτώθηκαν μέχρι σκασμού, αλλά δεν κατάφεραν, ούτε θα καταφέρουν να σταματήσουν τα κύματα της παρανομίας. Όταν η «νομιμότητα» είναι τόσο άδικη, κυνική και εξουθενωτική, είναι λογικό να γεμίζουν σταυρούς κι εσταυρωμένους όλοι οι Γολγοθάδες του κόσμου. Και το πρόγραμμα δεν έχει ανάσταση.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ (1/4/2010)

Αν ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία των αρχαίων χρόνων, θα δούμε ότι όλες οι ελληνικές δημοκρατίες επέτρεπαν, επιβράβευαν την κλοπή. Η Σπάρτη και η Λακεδαίμων την ευνοούσαν ανοιχτά. Πολλοί άλλοι λαοί τη θεωρούσαν αρετή για τον πολεμιστή. Είναι βέβαιο ότι η κλοπή δυναμώνει το κουράγιο, εκτρέφει τη δύναμη, την επιδεξιότητα, τη λεπτότητα, όλες με λίγα λόγια τις αρετές που είναι χρήσιμες σ’ ένα δημοκρατικό σύστημα σαν το δικό μας. Αφήστε κατά μέρος τη μεροληψία και απαντήστε μου: πρέπει η κλοπή, της οποίας αποτέλεσμα είναι η κανονικότερη κατανομή του πλούτου, να χαρακτηριστεί σαν αδίκημα στις μέρες μας, κάτω από μια κυβέρνηση που, όπως η δική μας, έχει σαν στόχο την ισότητα; Η απάντηση, προφανώς, είναι όχι: η κλοπή επιτείνει την ισότητα και το κυριότερο, παρακινεί στην καλύτερη προστασία της ιδιοκτησίας. Υπήρξε ένας λαός που τιμωρούσε όχι τον κλέφτη, αλλ’ αυτόν που αφηνόταν να γίνει θύμα της κλοπής, με σκοπό να τον διδάξει να φροντίζει την περιουσία του.

Μαρκησίου ντε Σαντ, «Γάλλοι, ακόμη μια προσπάθεια για να γίνετε δημοκράτες»