SASE (Sahara Stock Exchange)

ΕφΣυν, 12-13/12/2020

 
…Ισχυρή άνοδο κατέγραψε χθες ο βασικός δείκτης του Χρηματιστηρίου της Σαχάρας μετά τη δημοσιοποίηση στοιχείων για τη θεαματική αύξηση των αμμοληψιών από την έρημο, καθώς συνεχίζεται η φρενίτιδα στο νέο τρεντ του ρίαλ εστέιτ, στην κατασκευή παλατιών στην άμμο. Το άλμα στις μετοχές του SASE ενίσχυσαν επίσης η συμφωνία συγχώνευσης όλων των οάσεων της ερήμου σε ενιαίο δίκτυο ριζόρτ υπό τη διαχείριση της TUI, η ανακοίνωση του Ελον Μασκ για την κατασκευή μονάδας προσομοίωσης του Αρη στη Δυτική Σαχάρα και η αύξηση των τιμών Νερού Σαχάρας στα συμβόλαια παράδοσης Σεπτεμβρίου. Στην αγορά εμπορευμάτων του SASE πτώση καταγράφεται στις τιμές των παραγώγων εθελοδουλείας, καθώς οι ροές προσφύγων από την Αραβική Χερσόνησο και την Υποσαχάρια Αφρική παραμένουν φθίνουσες.

Εντάξει, παραείναι προφανής, έως και παιδική, η εισαγωγική επινόηση, αλλά αναρωτιέμαι αν πράγματι ακόμη και η πιο νοσηρή φαντασία μπορεί να συναγωνιστεί τη σκοτεινή χειροπιαστή μας πραγματικότητα. Αλήθεια, υπάρχει πια κάτι που οι υποκινητές του αόρατου χεριού της αγοράς δεν θα μπορούσαν να μετατρέψουν σε εμπόρευμα; Υπάρχει κάτι υπαρκτό ή και ανύπαρκτο (αλλά πώς θα μπορούσε να «υπάρχει» το «ανύπαρκτο»;) που δεν θα μετατραπεί ποτέ σε χρηματιστηριακό προϊόν; Η ορθολογική απάντηση είναι «όχι», δεν υπάρχει κανένα όριο στην εμπορευματοποίηση του παντός. Εφόσον υπάρχει έστω κι ένας παλαβός που προτίθεται να δώσει χρήματα για να αγοράσει οικόπεδο στον Αρη, είναι βέβαιο ότι θα βρεθεί ένα λαμόγιο να του το πουλήσει, βάσει του αξιώματος πως ό,τι δεν απαγορεύεται απλώς επιτρέπεται. Αλλά, εδώ δεν μιλάμε για παλαβούς και λαμόγια που δρουν στο περιθώριο μιας παραοικονομίας, μιλάμε για το Χρηματιστήριο του Σικάγου, την μεγαλύτερη αγορά εμπορευμάτων του κόσμου όπου καθημερινά ρυθμίζεται το πόσο θα μας κοστίζει το κρέας, το γάλο, το ρύζι, ο καφές, το πετρέλαιο, ο χρυσός, το αν θα πεινάσει ο μισός πληθυσμός της Ασίας, αν θα ξεσπάσει εμφύλιος τροφής στην Αφρική. Εν ολίγοις, το Σικάγο και μερικά ακόμη χρηματιστήρια εμπορευμάτων, «έχουν τον έλεγχο τω πιο κρυφών κυττάρων μας, του οργασμού, της πείνας μας, της μάρκας των τσιγάρων μας» ‒ κι ας το ’χουμε κόψει.

Στο Χρηματιστήριο του Σικάγου εδώ και λίγες μέρες εισήχθη προς διαπραγμάτευση το νερό της Καλιφόρνιας με τη μορφή των προθεσμιακών συμβολαίων, και οφείλω στον Ηλία Καραβόλια το «τσίγκλισμα», καθώς σε ένα θαυμάσιο κείμενό του («Ακόμα και τη βροχή»- Μετά το νερό τι;, διαθέσιμο στο https://iporta.gr) τα λέει όλα, ξεκινώντας από την αποικιοκρατία και φτάνοντας στη νεοφιλελεύθερη θεωρητική φενάκη των αποτελεσματικών αγορών. Διαβάστε το, δεν έχω να προσθέσω ή να είπω τι.

Παρότι τίποτα δεν μας σοκάρει πια, καθώς ανεπαισθήτως έχουμε αποδεχθεί ότι οι ίδιοι, οι οικογένειές μας, οι φιλίες μας, τα σπίτια μας θα γίνουν μικρά κέντρα αναπαραγωγής του καθημερινού καπιταλισμού, η εξέλιξη με το νερό της Καλιφόρνιας είναι ένα τεράστιο ποιοτικό άλμα. Το νερό έχει εμπορευματοποιηθεί προ πολλού, αυτό δεν είναι καινούργιο, μια και στην πραγματικότητα από την εποχή της γεωργικής επανάστασης ο έλεγχος των υδατικών πόρων πυροδότησε ατέλειωτες αιματηρές συγκρούσεις ‒έχουν γίνει πόλεμοι για ένα ποτάμι και φόνοι για ένα πηγάδι‒ και προφανώς αυτό θα συνεχίσει να γίνεται, με πιο εκλεπτυσμένους τρόπους, αλλά θα γίνεται. Κι αν υποθέσουμε ότι οι ποταμοί αίματος που χύθηκαν για ποταμούς ύδατος ήταν αναπόφευκτοι λόγω της σπάνεως του νερού, όπως λίγο πολύ συμβαίνει στους ρηχούς νερόλακκους της σαβάνας όπου τ’ άγρια διώχνουν τα ήμερα (ενίοτε τα τρώνε κιόλας), η σπάνις δεν ήταν καθόλου η αιτία που το νερό που τρέχει εν αφθονία από τα βουνά και το μεγαλύτερο μέρος του χάνεται τη θάλασσα έγινε ξαφνικά πολύτιμο μπαίνοντας σε ένα γυάλινο, αργότερα πλαστικό, οσονούπω ανακυκλώσιμο μπουκάλι. Ακόμη κι εκεί που οι ανθρώπινες κοινότητες πνίγονταν στο νερό, το ευφυές χρήμα βρήκε τον τρόπο να συκοφαντήσει την ποιότητά του, να εμποδίσει τη βελτίωση των δικτύων ύδρευσης, να διακινήσει δεκάδες αλληλοαναιρούμενες έρευνες για εκείνα ή τα άλλα μεταλλικά άλατα και ιχνοστοιχεία, να οργανώσει ακόμη και διεθνείς διαγωνισμούς εμφιαλωμένου νερού και να μας πείσει ότι ένα μπουκαλάκι Περιέ, Σαν Πελεγκρίνο ή Ανω-Κάτω Κρυσταλλοπηγής είναι ό,τι πρέπει για την υγεία σας, τούρμπο θα σας κάνει, σαν το νερό του Καματερού που θεράπευε τους καρκίνους (μη ρωτάτε ποιος είναι ο Καματερός, ψάχτε καμιά εγκυκλοπαίδεια, γκουγκλίστε, θα βρείτε τα απαραίτητα).

Πολύ κακό για το H2O, το στοιχείο που υπάρχει σε μεγαλύτερη αφθονία από οτιδήποτε άλλο στην επιφάνεια του πλανήτη, έχουμε 1,3 δισεκατομμύρια κυβικά χιλιόμετρα νερού και δεν καταναλώνουμε ούτε το ένα δισεκατομμυριοστό του. Αλλωστε η απειλή είναι να μας πνίξει το νερό, η υπερθέρμανση θα καταπιεί τη στεριά και τα νησιά μας, έτσι δεν είναι; Τι ζόρι τραβάμε αν μπει στο χρηματιστήριο η απειροελάχιστη ποσότητα νερού της άνυδρης αμερικανικής Πολιτείας, της 6ης πλουσιότερης χώρας στον κόσμο (αν ήταν χώρα) που στο κάτω κάτω οι κάτοικοι και οι πολυεθνικές της ζουν σπάταλα εις βάρος όλου του πλανήτη;

Και ποιο είναι όμως το ποιοτικό άλμα που συντελείται στην Καλιφόρνια, εφόσον η εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση είναι παλιά υπόθεση; Κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι η χρηματιστικοποίηση όχι απλά ενός φυσικού αγαθού που υπάρχει χωρίς ανθρώπινη διαμεσολάβηση, αλλά των όρων της ανθρώπινης ύπαρξης, των προϋποθέσεων της ίδιας της ζωής. Χωρίς νερό δεν θα δημιουργούνταν ζωή, έτσι δεν μαθαίνουμε; Γι’ αυτό δεν ψάχνουμε εναγωνίως ίχνη νερού σε πλανήτες και εξωπλανήτες, για να εξασφαλίσουμε σε ένα απώτατο μέλλον ευκαιρίες συνέχισης της ανθρωπότητας και της ζωής; Ε, λοιπόν, έτσι ακριβώς είναι, και γι’ αυτό οι κυνηγοί του πλούτου θέλουν να πάνε πιο μακριά κι απ’ τον Χαμπλ, πιο βαθιά και από τους γενετιστές, με προθεσμιακά συμβόλαια ανθρωπίνου κρέατος, παράγωγα μελλοντικής εξαφάνισης της ζωής. Τι πιο ταιριαστό για τα ορατά χέρια της αγοράς ακριβώς σ’ αυτή τη συγκυρία που η ανθρωπότητα αναμετριέται με την αρρώστια και τον θάνατο;

Ως εκ τούτου, το Sahara Stock Exchange, με όλα τα ευφάνταστα παράγωγα προϊόντα του, ίσως είναι μια πολύ ρεαλιστική επιλογή. Θα πατεντάρω την ιδέα… 

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ
…Οι λέξεις κλειδιά της χρηματιστηριακής ανακοίνωσης είναι οι εξής: έλλειψη, επιχειρήσεις, εντάσεις, αντιστάθμιση, πόλεμοι. Κατανοούμε όλοι τι σημαίνουν συμβολικά αυτές οι έννοιες. Οταν «μιλούν» τα χρηματιστήρια, θα έλεγε ένας λακανικός ψυχαναλυτής, έχουμε τον Λόγο του Καπιταλιστή στο προσκήνιο. Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με υπερεγωτικές προσταγές, με κανονιστικό λόγο που φετιχοποιεί το αντικείμενο-διακύβευμα. Και εδώ το διακύβευμα είναι η τιμή του δημόσιου αγαθού ‒ του νερού […] Αναρωτιέμαι πόσοι εξακολουθούν να πιστεύουν αυτά τα πράγματα. Πόσοι ακόμη ισχυρίζονται ότι οι αγορές είναι οντότητες που συμβάλλουν σε δίκαιες τιμές και σε εξισορρόπηση κινδύνων μέσω αντιστάθμισης (π.χ. Αραγε πότε είχαν δίκιο; Οταν το πετρέλαιο προ 12 ετών έφθασε τα 147 $ το βαρέλι ή προ λίγων μηνών όταν έφθασε στα -35$ το βαρέλι !).
Ηλία Καραβόλια, «Ακόμα και τη βροχή»-Μετά το νερό; (στο https://iporta.gr)

Βατσινούλα ή οι οργασμοί της αγελάδας

ΕφΣυν, 5-6/12/2020

Οσοι μετρούν αρκετές δεκαετίες ζωής, π.χ. του '60 οι εκδρομείς, πολλώ δε μάλλον του '50 ή του '40 οι survivors, θα θυμούνται αχνά ότι η διαδικασία των εμβολιασμών είχε κάτι από τελετουργία μύησης. Τελετουργία μύησης φοβισμένων παιδιών σε έναν κόσμο οδύνης, ηρωισμού και επιβίωσης. Η οδύνη αφορούσε εκείνη την ασήμαντη εισχώρηση της βελόνας στην παιδική σάρκα, συνήθως συνοδευόμενη από δάκρυα περισσότερο έκπληξης παρά πόνου, μια και ο πόνος αποδεικνυόταν λιγότερος απ’ αυτόν που περίμενες. Ο ηρωισμός αφορούσε το ότι τελικά άντεξες όχι μόνο το τρύπημα και την εισβολή στο σώμα σου ενός αγνώστου ταυτότητος υγρού, αλλά και γιατί υπέμεινες και παρατήρησες σχεδόν μαζοχιστικά τις αντιδράσεις, το κοκκίνισμα ή το πρήξιμο στο χέρι ή το πόδι. Και η επιβίωση στον πόλεμο με τους ιούς άφηνε κι ένα λάφυρο, το στρογγυλό σημάδι στο μπράτσο που τα αγόρια επιδείκνυαν με κάποια περηφάνια, πράγμα που τα κορίτσια απέφευγαν, εκτός αν ήταν αρκετά τολμηρά ώστε να σηκώσουν τα φουστανάκια τους πάνω από το επιτρεπτό ύψος και να δείξουν τη βατσινούλα στο μπούτι τους. 

Η βατσινούλα ήταν η συμπύκνωση όλης της περιπέτειας των υποχρεωτικών εμβολιασμών, καθώς εξ όσων θυμάμαι το εμβόλιο της ευλογιάς ήταν το μόνο από καμιά δεκαριά που άφηνε κάποιο αξιοπρόσεκτο σημάδι. Και ο δαμαλισμός είναι ο αρχαιότερος εμβολιασμός, που τελικά δεν μας έκανε δαμάλια, δηλαδή γελάδια ή βόδια, παρότι όλη η μακρά ιστορία της φαρμακολογίας των εμβολίων είναι τελικά εντελώς αγελαδινή, καθότι vaccine που σημαίνει εμβόλιο προέρχεται εκ του λατινικού vacca=αγελάδα, επομένως οι φαρμακοτρίφτες, οι φαρμακολόγοι, οι βιοτεχνολόγοι και οι γενετιστές που δουλεύουν πυρετωδώς για τη σωτηρία της ανθρωπότητας μπορούν να χαρακτηριστούν γνήσιοι βακέρος=καουμπόηδες=γελαδάρηδες, ήτοι βουκόλοι του είδους μας (να που πάλι στα βόδια καταλήγουμε). 

Ευλογιά, άνθρακας, λύσσα, χολέρα, διφθερίτιδα, τέτανος, κοκίτης, φυματίωση, πολιομυελίτιδα, ερυθρά, ιλαρά, παρωτίτιδα, ηπατίτιδα, πνευμονόκοκκος, μηνιγγιτιδόκοκκος και γρίπη, ανυπερθέτως αυτή, εδώ και έναν χρόνο ακούτε την ανασκόπηση της ιστορίας της ανθρωπότητας, που προφανώς είναι και ιστορία των ιώσεων και των πανδημιών, και οι ιοί μαζί με χιλιάδες άλλα πράγματα -την πείνα, τα καιρικά φαινόμενα, τις φυσικές καταστροφές, τις μεταναστεύσεις, τους πολέμους, την πάλη των τάξεων- μας διαμόρφωσαν ως είδος, όχι παθητικά, αλλά σε μια διαρκή αλληλεπίδραση. Θεωρητικά, η φύση θα έκανε κι αυτή σε βάθος χρόνου τη δουλειά της ανοσοποίησης και της εξάλειψης πολλών ιώσεων, αλλά το ανθρώπινο κόστος θα ήταν πολλαπλάσιο, ο κόσμος μας θα ήταν πολύ χειρότερος, η ζωή μια αφόρητη οδύνη, επομένως το ότι η ανθρώπινη ευφυΐα επέσπευσε τη δουλειά της φύσης με τα εμβόλια είναι καλό πράγμα, εκτός σ’ έχει βαρέσει η θεοσοφία ή η βαθιά οικολογία κατακούτελα κι έχεις αποφασίσει ότι τα μόνα όντα που αξίζουν επιβίωση είναι οι ιοί, άντε κι οι αμοιβάδες. Ούτε καν οι αγελάδες. 

Το πρόβλημα με τους αρνητές των εμβολίων, ενδεχομένως και των ίδιων των ιών, είναι ότι εσχάτως δέχονται προσχωρήσεις στις τάξεις τους από τη σφαίρα του ορθολογισμού, από ομάδες ανθρώπων που ορθά είναι καχύποπτοι απέναντι στις αρπακτικές προθέσεις των τεράστιων πολυεθνικών του φαρμάκου οι οποίες προφανώς θα μετατρέψουν την υγειονομική κρίση, τον φόβο της αρρώστιας και του θανάτου, την ανθρώπινη δυστυχία σε τεράστια κέρδη. Η πανδημία του κορονοϊού είναι πράγματι η ευκαιρία τους για να αρμέξουν μέχρι τελευταίας ρανίδος την αγελάδα – τη vacca, τη δαμάλα, ντε. Εξ ου και η παγκόσμια επιχείρηση ανάσχεσης της πανδημίας μπορεί να εκλειφθεί και ως δαμαλισμός όχι μόνο των ανθρώπινων σωμάτων, αλλά του ίδιου οικονομικού συστήματος. Ο καπιταλισμός -πιο παγκόσμιος και πιο αδηφάγος από ποτέ- εμβολιάζεται και ανοσοποιείται απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, καθώς προς το παρόν αυτός είναι ο μόνος αντίπαλος που του έχει απομείνει - δυστυχώς, δυστυχέστετα (με «ε», παρακαλώ, δεν είναι λάθος). 

Αλλά το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Το γεγονός ότι οι big pharma, οι big4, οι GAFA ή οι 4 Ιππότες της Ψηφιακής Αποκάλυψης θα αρμέξουν την αγελάδα, κι έπειτα θα την αποκόψουν για να της προκαλέσουν πολλαπλούς οργασμούς ή θα της επιβάλουν να γεννοβολήσει κι άλλα δαμάλια μέχρι τελικής πτώσεως, πριν την κάνουν μπριζόλες, κιμά και λουκάνικα, δεν σημαίνει ότι παίζει απαραίτητα κάτι πονηρό με τα εμβόλιά τους. Φυσικά και βαρύνονται με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, με επικίνδυνα πειράματα με ανθρώπινα πειραματόζωα, με ληστρική εκμετάλλευση των συστημάτων υγείας και των ασφαλιστικών ταμείων, με λεηλασίες χωρών. Αλλά ταυτόχρονα είναι εκτεθειμένες σε υπερβολική διαφάνεια ώστε να αποφύγουν έναν στοιχειώδη έλεγχο, εμπλέκουν χιλιάδες ανθρώπους, από επιστήμονες μέχρι διοικητικούς υπαλλήλους, στην αλυσίδα παραγωγής και διάθεσης των εμβολίων τους, ώστε να υποθέσει κανείς ότι μια συνωμοσία σιωπής θα αποκρύψει κάτι σκοτεινό στα φιαλίδια που υπόσχονται την προστασία μας. 

Σε τελική ανάλυση, αυτή είναι η δουλειά των πολυεθνικών: να βγάλουν λεφτά από όπου βγαίνουν. Από τον θάνατό μας, αλλά και από την επιβίωσή μας. Τώρα, το προϊόν που μας πουλάνε είναι η ανοσοπροστασία μας, η ανάσχεση της πανδημίας, η εξάλειψη της Covid-19, οι βατσινούλες. Κι είναι τόσο πολύτιμα αυτά, που θα βγάλουν πολλά, μα πάρα πολλά λεφτά.
Κάποιος είχε πει κάποτε ότι οι καπιταλιστές είναι τόσο άπληστοι, που μπορούν να σου πουλήσουν και το σκοινί που θα τους κρεμάσεις. Μέχρι στιγμής δεν έχει επιβεβαιωθεί, αλλά για όσους προσβλέπουν στην ώρα και στη στιγμή, προηγείται να εμβολιαστούν με ζήλο και πεποίθηση, με την ελπίδα να έχουν την ευκαιρία τους...



ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ 

 
Η φύσις έκρυπτε προ αιώνων εις τους ακενώτους θησαυρούς της το αληθές του πάθους αντίδοτον, το οποίον έμελλε να αποκαλυφθή εις τους καθ' ημάς χρόνους κατά τρόπον παράδοξον… Οσοι χωρικοί των αμελγόντων τας δαμάλεις, εμολύνοντο υπό της ύλης των φλυκταίνων και διεδέχοντο διά της αφής τα αυτά εξανθήματα των δαμάλεων, αυτοί δεν ήσαν δεκτικοί του πάθους των φλογιών… Εις την έρευναν των φυσικών πραγμάτων δεν πρέπει να παραβλέπωμεν και τας των απλών ανθρώπων παρατηρήσεις. 

 
Σεργίου Ιωάννου, «Εύρεσις της δαμαλίδος ή δαμαλισμού, κοινώς λεγομένης Βακκίνας» («Πραγματείας Ιατρικής, τόμος πρώτος περιέχων επίτομον ιστορίαν της Ιατρικής Τέχνης»). Κωνσταντινούπολη, 1818

 

Προγράμματα απεξάρτησης γαϊδάρων

ΕφΣυν, 22-29/11/2020

 

Οσοι πιστεύουν ότι η αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη σε «ανθρώπους εξαρτημένους από το μισθό τους», την ιστορική 5η Νοεμβρίου 2020, 215η μέρα από την έναρξη της πανδημικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης, ήταν απλώς μια κοτσάνα καλά θα κάνουν να αναθεωρήσουν τη θέση τους. Και η πλάκα κομμένη. Γιατί οι συνθήκες ζωής και η εργασιακή (;) εμπειρία του νυν πρωθυπουργού δικαιολογούν πράγματι την πεποίθησή του ότι ο μισθός είναι ένα κουσούρι, καθότι ο ίδιος και όλα τα μέλη της μεγάλης φαμίλιας του έχουν περιουσία και χρήματα αρκετά ακόμη και για τα τετράκις-έγγονά τους και, επομένως, η εμπλοκή τους σε κάθε εκδοχή απασχόλησης, δημόσιας ή ιδιωτικής, είναι κυρίως χομπίστικη και ψυχαγωγική. Αλλά όταν το ίδιο ακριβώς πράγμα το λένε επιστήμονες διεθνούς κύρους, νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, βαθύνοες τεχνοκράτες, επιστήμονες, οικονομολόγοι, κοινωνιολόγοι, στατιτιστικολόγοι, καθηγητές ξένων και εγχωρίων πανεπιστημίων και κορυφαίοι εκπρόσωποι της επιχειρηματικής πιάτσας, προφανώς δεν είναι κοτσάνα, δεν είναι γλώττα λανθάσουσα, δεν είναι κάτι που τους ξέφυγε. Είναι η βαθιά πεποίθησή τους συσκευασμένη ως επιστημονική αλήθεια. 

Διαβάστε προσεκτικά την έκθεση Πισσαρίδη, το «Σχέδιο Ανάπτυξης για την Ελληνική Οικονομία», διαβάστε και το «Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας» με το οποίο η κυβέρνηση θα διεκδικήσει τα 32 δισ. ευρώ από το ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης. Πάνω από 100 είναι οι άνθρωποι με τα βαριά βιογραφικά που ενεπλάκησαν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό στη σύνταξη των δυο πονημάτων και, παρότι δεν φέρουν την ευθύνη για το σύνολό τους, είναι προφανές ότι τους συνδέει η ίδια μαλθουσιανής φιλοσοφίας εκτίμηση: Η ελληνική κοινωνία έχει υψηλό βαθμό εξάρτησης από «κοινωνικές μεταβιβάσεις», όπως θα έγραφε ένας καθωσπρέπει νεοφιλελεύθερος, κι αυτό την κάνει αδρανή, ράθυμη, μη ενεργητική. Με λίγα λόγια, φταίνε οι άνεργοι για την ανεργία τους, οι μισθωτοί για τους χαμηλούς μισθούς τους, οι εργαζόμενοι για τις ανεπαρκείς δεξιότητές τους, οι φτωχοί για τη φτώχεια τους, οι ανάπηροι για τον κοινωνικό αποκλεισμό τους. 

Τίποτα δεν λέγεται κυριολεκτικά έτσι, οι συντάκτες των εκθέσεων είναι καλά εκπαιδευμένοι στους λεκτικούς ακροβατισμούς και μπορούν να πουν, για παράδειγμα, ότι «το ισχύον σύστημα Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος δεν διασφαλίζει επαρκή κίνητρα για επίσημη εργασία». Η να γράψουν: «Είναι συχνά περισσότερο συμφέρον για ένα δικαιούχο να διατηρήσει το οικογενειακό εισόδημά του μόλις κάτω από το όριο…». Και να επαναλάβουν σε άλλο σημείο ότι «Είναι κρίσιμο να διασφαλίζεται ότι η δομή του συστήματος παροχών δεν λειτουργεί ως αντικίνητρο για την εργασία». Και να προτείνουν τελικά «κίνητρα που αποθαρρύνουν την αδράνεια και ενθαρρύνουν τη συμμετοχή στην απασχόληση». 

Σ’ αυτές τις φευγαλέες και προσεκτικές διατυπώσεις απεικονίζεται ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, το πιο ευάλωτο και τσακισμένο από τον μνημονιακό ολετήρα της προηγούμενης δεκαετίας, το οποίο θεωρείται περίπου λαθροβίωτο. Ζει και υπάρχει για να εξαπατήσει το «Πρυτανείο». Να αρπάξει τα κοινωνικά επιδόματα, να βουτήξει τα επιδόματα ανεργίας, σίτισης, στέγασης, θέρμανσης, την αποζημίωση ειδικού σκοπού, να λουφάρει όσο παίρνει, να φοροδιαφύγει και να εισφοροδιαφύγει βγάζοντας μαύρα μεροκάματα και γενικώς να περάσει ζωάρα, απρόθυμο να ενταχθεί στην αγορά εργασίας, να εμπλουτίσει την κατάρτιση και τις δεξιότητές του. Σε τελική ανάλυση, η υπερβολική εξάρτηση από το κοινωνικό κράτος κάνει την κοινωνία ράθυμη και αντιπαραγωγική. Κι αφού έχουμε αποφασίσει ότι το μείζον πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι η χαμηλή παραγωγικότητα της εργασίας και η μειωμένη κινητικότητα του «απασχολήσιμου» (θυμάστε τον Κ. Σημίτη;) δυναμικού, πρέπει να υποβάλουμε την κοινωνία σε ένα πρόγραμμα απεξάρτησης από τις κοινωνικές μεταβιβάσεις. 

Κι εδώ κουμπώνει η κατά Μητσοτάκη υπερβολική εξάρτηση των μισθωτών από τους μισθούς τους. Είναι κι αυτό συνιστώσα του προβλήματος, επομένως κι αυτοί πρέπει να ενταχθούν στο πρόγραμμα απεξάρτησης, όχι απαραίτητα στεγνής και σκληρής, ενδεχομένως με θεραπεία υποκατάστατων.
Η όλη προσέγγιση είναι τελικά μια εκλεπτυσμένη εκδοχή του πειράματος του Χότζα με τον γάιδαρό του. Ο οποίος, πάνω που ο Χότζας κατάφερε να τον εκπαιδεύσει ώστε να απεξαρτηθεί από το κριθάρι και κάθε άλλη εκδοχή τροφής, πήγε και ψόφησε. Τέτοια γαϊδουριά ο γάιδαρος, τέτοια ανθρωπιά κι οι άνθρωποι! 

Για να είμαι, βέβαια, ειλικρινής και ακριβής, οφείλω να ομολογήσω ότι οι συντάκτες των βαρύγδουπων σχεδίων δεν προτείνουν κάποιο πρόγραμμα στεγνής απεξάρτησης –μισθωτών, ανέργων και φτωχών– αλλά μάλλον μια θεραπεία υποκατάστατων, για την οποία άλλωστε έχουμε και το εκτενέστερο πείραμα, με ποσοστό επιτυχίας άνω του 95%, καλύτερο και από των εμβολίων κατά του Covid: αφού πάνω από 1 εκατομμύριο μισθωτοί επέζησαν στις καραντίνες με τα υποκατάστατα των επιδομάτων αναστολής, χάνοντας 1-2 μισθούς έκαστος, σημαίνει ότι μισή θεραπεία Χότζα τη σηκώνουν άνετα.

Με δεδομένο, λοιπόν, ότι οι επιτροπές Πισσαρίδη και Σκυλακάκη χτύπησαν φλέβα, ανακαλύπτοντας τη ρίζα της αναπτυξιακής ανεπάρκειάς μας στις εξαρτήσεις εργαζόμενων, ευάλωτων και φτωχών από τους μισθούς και τα κοινωνικά επιδόματα, θα περίμενε κανείς να προτείνουν ανάλογα προγράμματα απεξάρτησης για την επιχειρηματική ελίτ: από τις αθρόες κρατικές ενισχύσεις, από τους πακτωλούς των κοινοτικών επιδοτήσεων, από τα σπαταλημένα 100 δισ. των ΕΣΠΑ των τελευταίων δεκαετιών γα τα οποία θρηνεί ακόμη και το ΙΟΒΕ, από τα τραπεζικά θαλασσοδάνεια, από τα δανεικά κι αγύριστα με εγγύηση Δημοσίου, από τη χαρισμένη και ακαταδίωκτη φοροκλοπή και εισφοροκλοπή, από το φέσωμα χιλιάδων εργαζομένων που μένουν απλήρωτοι και άνεργοι από αφερέγγυους και μπαταχτσήδες εργοδότες, από τις γενναιόδωρες κρατικές διασώσεις και το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας… Φευ, ουδεμία μέριμνα εντοπίζουμε στις προτάσεις, αντιθέτως, τουλάχιστον 12,5 δισ. ζεστά ευρώ θα δοθούν για ιδιωτικές επενδύσεις. Δυστυχώς, η οικονομική ολιγαρχία της χώρας αφήνεται εκτεθειμένη στην ολέθρια εξάρτησή της από το κράτος και στον κίνδυνο θανάτου από υπερβολική δόση δωρεάν χρήματος.

ΥΓ. 1. Δεν υπάρχει σωσμός, κάποιος, κάποιοι, όλοι μας πρέπει να απεξαρτήσουμε αυτό το συνονθύλευμα από την εξουσία που με τόση αναίδεια καταχράται.

ΥΓ. 2. Ας ψιθυρίσει κάποιος στα έγκριτα μέλη της επιτροπής Πισσαρίδη με τους βαρείς ακαδημαϊκούς τίτλους –με τρόπο, μην το πάρουν ως προσβολή– ότι τα αρχικά ΑμεΑ σημαίνουν Ατομα με Αναπηρία και όχι Ατομα με Ειδικές Ανάγκες, όπως κατά κόρον χρησιμοποιούν στην έκθεσή τους. Ο όρος εδώ και χρόνια έχει απορριφθεί ως στιγματιστικός και ρατσιστικός και έχει απαλειφθεί από τα επίσημα κείμενα της Ε.Ε. και των διεθνών οργανισμών.



ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Το ισχύον σύστημα δεν διασφαλίζει επαρκή κίνητρα για επίσημη εργασία. Για παράδειγμα, η παροχή του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, αλλά και πολλών άλλων επιδομάτων, διακόπτεται απότομα μόλις το εισόδημα υπερβεί ένα όριο. Είναι επομένως συχνά περισσότερο συμφέρον για ένα δικαιούχο του ΕΕΕ να διατηρήσει το οικογενειακό εισόδημά του μόλις κάτω από το όριο, είτε χωρίς να αναζητήσει επιπλέον εργασία, είτε εργαζόμενος επιπλέον ώρες άτυπα (αδήλωτα), παρά να αναζητήσει επιπλέον επίσημη εργασία.
«Σχέδιο Ανάπτυξης για την Ελληνική Οικονομία», Τελική Εκθεση, 14 Νοεμβρίου 2020.

 

Scatology plus

ΕφΣυν, 21-22/11/2020

Αιτιολόγηση τίτλου: η στήλη, στις προηγούμενες έντυπες ζωές της, έχει εντρυφήσει άλλες δυο-τρεις φορές στο πεδίο της σκατολογίας, που εκτείνεται στις σφαίρες της ιατρικής, της βιολογίας, της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, της λογοτεχνίας, της βιοτεχνολογίας, φυσικά της γεωπονίας, της διατροφολογίας, αλλά και από κάθε άποψη της οικονομίας. Καθότι η περιεκτικότερη αποτύπωση της κατάστασης, στην οποία βρίσκονται τα ΑΕΠ, οι τζίροι, τα εισοδήματα, τα δημόσια και ιδιωτικά χρέη, η απασχόληση, όλα τα μίκρο και μάκρο μεγέθη που περιγράφονται σε χιλιάδες σελίδες ανάλυσης και εκατοντάδες πίνακες της στατιστικής διεθνών οργανισμών και θινκ τανκ, είναι η λέξη «σκατά».

Οσο κι αν προσβάλλει την αισθητική τινών, οφείλουν να την αποδεχθούν και να εξοικειωθούν με τη γλωσσική απόδοση του αποτελέσματος της πιο καθημερινής, αναπότρεπτης, συχνά αβάσταχτης, ενίοτε βασανιστικής, συνηθέστατα απολαυστικής και απελευθερωτικής σωματικής λειτουργίας του είδους μας. Διότι, αν θεωρήσουμε το ανθρώπινο σώμα μια παραγωγική μηχανή που την τροφοδοτείς με πρώτη ύλη, τι άλλο είναι το προϊόν της μεταποίησής της μέσω του εντερικού σωλήνα, το output που θα λέγαμε στην καθωσπρέπει οικονομική αργκό, από αυτό που καταλήγει στη λεκάνη της τουαλέτας;

Εξάλλου, αν οι αισθητικές ενστάσεις επιμένουν, πώς εξηγούν οι γλωσσαμύντορες την τιμητική επιστημονική διεθνοποίηση –scatology ή coprology- μιας κατ’ εξοχήν ελληνικής και πανάρχαιας λέξης, με ινδοευρωπαϊκές ρίζες- τὸ σκῶρ; τοῦ σκᾰτός, εξ ου και το σκατό- που έχει καταφέρει να επικρατήσει δεκάδων παραλλαγών και εκδοχών (περίττωμα, αποπάτημα, αφόδευμα, κόπρανο, κουράδι, κοπριά, σβουνιά κ.λπ.);

Θα αναρωτηθείτε, προφανώς, πώς το ’φερε η κουβέντα, ποιος άρρωστος συνειρμός οδήγησε στο παρόν σκατολογικό κείμενο, πέρα από τις πάμπολλες αφορμές που δίνει η σκατοψυχιά της γαλάζιας διακυβέρνησης, με τελευταίο επίτευγμα το εξευτελιστικό 200άρι στους φτωχότερους των φτωχών για τα Χριστούγεννα, που εμπεριέχει το κυνικό μήνυμα «κάντε το σκατό σας παξιμάδι».

Λοιπόν, τη σκατοσυζήτηση ενέπνευσε η Παγκόσμια Ημέρα Τουαλέτας (βλέπε «Εφ.Συν.» 19/11/2020), η ύπαρξη της οποίας προκάλεσε τη σχετική ιλαρή συζήτηση εντός εφημερίδας, παρότι η καθιέρωση μιας τέτοιας παγκόσμιας μέρας από τον ΟΗΕ και η ενασχόληση με αυτήν της καθωσπρέπει Eurostat, της ίδιας που μετρά το έλλειμμα, το χρέος, τη βιομηχανική παραγωγή, τον πληθωρισμό, τους θανάτους από καρκίνο ή τις ετήσιες πωλήσεις πλυντηρίων στην Ε.Ε., δεν έχει ίχνος φαιδρότητας.

Ιδιαίτερα όταν ανακαλύπτεις- ή για την ακρίβεια θυμάσαι, γιατί κατά βάθος ξέρεις- ότι πάνω από το μισό του πληθυσμού της Γης δεν έχει πρόσβαση στην ελάχιστη πολυτέλεια μιας τουαλέτας για κάθε νοικοκυριό, με τρεχούμενο νερό για το καζανάκι, μένει σε πόλεις χωρίς δίκτυα αποχέτευσης, εκτεθειμένο διαρκώς σε θανάσιμους κινδύνους μολύνσεων και ασθενειών που θέριζαν και θερίζουν ανεξάρτητα από τον Covid-19. Κι ακόμη περισσότερο όταν μαθαίνεις ότι ακόμη και σήμερα, στην καρδιά της Ευρώπης (ή εν πάση περιπτώσει στα πλευρά της, στα νεφρά της ή στο συκώτι της) υπάρχουν χώρες που το 20% των πολιτών τους βολεύεται σε κοινόχρηστες τουαλέτες, που προφανώς γίνονται εστίες υπερμετάδοσης και του κορονοϊού.

«Θα γινόταν πρωτοσέλιδο η Παγκόσμια Ημέρα Τουαλέτας;» ετέθη μεταξύ αστείου και σοβαρού το ερώτημα. Κι αν η δική σας αυθόρμητη απάντηση είναι πιθανώς «όχι», στον δικό μας μικρόκοσμο προέκυψαν δημιουργικοί προβληματισμοί: τις επιδρομές αλλοφρόνων καταναλωτών στα σούπερ μάρκετ για κωλόχαρτα στην πρώτη καραντίνα υπενθύμισε ο Σ., ο Αϊ Μπαζ αναρωτήθηκε, ορθώς, αν ο σκεπτόμενος του Ροντέν πράγματι σκέπτεται ή απλώς σφίγγεται, αποκαλύπτοντας μια απροσδόκητη συσχέτιση φιλοσοφίας και αφόδευσης (ποιος ξέρει πόσες λαμπρές ιδέες έχουν συλληφθεί πάνω σε μια λεκάνη;) και εν τέλει η Ε. μου υπέδειξε «γράψ’ το στη στήλη σου», και ιδού, τοις κείνης ρήμασι πειθόμενος, το τρίτο ή τέταρτο σκατολογικό πόνημα της δημοσιογραφικής τροχιάς μου.

Του οποίου το bottom line (να που πάλι καταλήγουμε σε ένα πάτο, με κάθε δυνατή εκδοχή) ποιο είναι; «Η μόνη σταθερά σ’ αυτόν τον κόσμο, αγόρι μου, είναι τα σκατά. Είμαστε σταθερά όλοι χωμένοι στα σκατά ώς τον αστράγαλο κάθε μέρα, μερικές φορές όμως, όταν φτάνουν ώς τα γόνατα ή τη μέση μας, πρέπει απλώς να βγούμε από δαύτα και να πάμε παρακάτω». Αυτό το ’κλεψα από το «4 3 2 1» του Πολ Οστερ που διαβάζω εσχάτως και το βρίσκω ως πολύ περιεκτική περιγραφή της ανθρώπινης κατάστασης γενικώς και της εντελώς σημερινής κατάστασης ειδικώς.

Προφανώς, η στάθμη του σκατού στο οποίο βρισκόμαστε έχει προ πολλού ξεπεράσει τη μέση, ίσως όχι τόσο επιδημιολογικά, αλλά οικονομικά οπωσδήποτε, εφόσον διανύουμε τη μεγαλύτερη ύφεση από τη Μεγάλη Υφεση, που δύσκολα θα διατηρήσει τον τίτλο της αν, όταν και όπως βγούμε απ’ τη δική μας, τη σκατένια, κορονέικη ύφεση. Είμαστε πολύ πάνω από τη μέση, ενδεχομένως και μέχρι τον λαιμό, αλλά να που σατανική στρατηγική του Covid-19 καταστρέφει και την ικανότητα να αντιληφθούμε τη θάλασσα βοθρολυμάτων που κολυμπάμε -η ανοσμία και η αγευσία, ντε-, και την πατάμε σαν τα γουρούνια του Αλτάν- «Βρέχει σκατά», λέει το ένα, «Α, επιτέλους να δροσίσει», απαντά το άλλο- όπως συχνά μας θυμίζει ο Τ.

Κι αυτό μας οδηγεί στο bottom line της κοροναϊκής scatology plus, αν δεχθούμε ότι τα συμπεράσματα γράφονται στον πάτο κι όχι στον απόπατο: το οποίο είναι ότι η ανοχή και η επιείκεια με την οποία αντιμετωπίζουμε τον «Αχόρταγο» της παγκόσμιας, της ευρωπαϊκής και της εγχώριας διακυβέρνησης, τον αποφραγμένο βόθρο ανικανότητας, απληστίας και κυνισμού, μας κατατάσσει ως κοινωνίες στο πρωκτικό στάδιο ανάπτυξης. Η ανθρωπότητα παλεύει ακόμη να ελέγξει τους σφιγκτήρες της, έχουμε μέλλον ακόμη, εξ ου κι όταν ο ένας ρωτά τον άλλο «Τι κάνεις;», είτε πεις «Καλά» είτε πεις «Σκατά» εννοείς περίπου το ίδιο.



ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Ιδόντες δε οι συγγενείς το παράδοξον θέαμα και το σύμβαμα της επιβουλής ήρξαντο αναθεματίζειν τους ιατρούς, φοβηθέντες το άωρον του θανάτου αυτού, μήπως εξηπνεύσθη, ήφεραν τον πνευματικόν αυτού πατέρα χάριν ευλογίας. Ο δε χεσθείς και λαβών θυμιατόν ήρξατο εύχεσθαι και λέγειν: «Ετι δεόμεθα υπέρ θέσεως, χέσεως, σκατοψυχώσεως και κλαμπανίας μνήμης και χώσεως, νυν και αεί και εις το κεφάλιν καής, συγκλεισθούν τα έντερά σου, αμήν!»

«Το συναξάριον του ανοσίου Σπανού», Βενετία 1542

V

 ΕφΣυν 14-15/11-2020

 

To V είναι αυτό που βλέπετε κι αυτό που ξέρετε. Ενα γράμμα του λατινικού αλφαβήτου και όλων των λατινογενών γλωσσών. Μαζί με το U και το L υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν τα πιθανά σενάρια αντίδρασης της οικονομίας έπειτα από μια μεγάλη κρίση και βύθιση σε βαθιά ύφεση. Ανακεφαλαιώνω συνοπτικά τι σημαίνουν τα γράμματα στη γραφιστική απεικόνιση της πραγματικότητας, για την οποία υποθέτω ότι όλο και κάποιο Νόμπελ Οικονομίας θα έχει δοθεί: το V είναι η αντίδραση ελατηρίου, ήτοι μια ανοδική εκτίναξη της οικονομίας, αφού πιάσει πάτο - αν υπάρχει πάτος. Το U απεικονίζει μια ομαλή αλλά βραδύτερη ανάκαμψη, μια αύξηση του ΑΕΠ που θέλει τον χώρο της και τον χρόνο της. Και το L είναι το απευκταίο και ολέθριο σενάριο μιας οικονομίας που, αφού πιάσει πάτο, σέρνεται για χρόνια, ενδεχομένως και δεκαετίες, στο επίπεδο αυτού του πάτου, σε όποιο βάθος κι αν τον έχει πετύχει. 

Ο πάτος -τα έχουμε ξαναπεί αυτά- δεν είναι κάποιο σταθερό μέγεθος. Κάτω απ’ τον πάτο υπάρχει ο απόπατος, κάτω κι απ’ αυτόν ο βόρβορος, η άβυσσος, τα βάθη της κόλασης κι ό,τι άλλο έχει επινοήσει η ανθρώπινη φαντασία για να προσδιορίσει το άπειρο της έκπτωσης από τον παράδεισο ή -επειδή τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει- από το επίπεδο μιας ανεκτής επιβίωσης. Στο πεδίο της γήινης στατιστικής, κάτι αρκετά κοντά στον πάτο είναι το ελληνικό ΑΕΠ που, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, θα κλείσει στο τέλος του χρόνου κοντά στα 160 δισ. ευρώ. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σε σταθερές τιμές σημαίνει επιστροφή στα επίπεδα του 1995, από τότε τουλάχιστον που υπάρχουν ομοιόμορφα ευρωπαϊκά δεδομένα για το ΑΕΠ. Προσπαθήστε να θυμηθείτε τους εαυτούς σας πριν από 25 χρόνια, για να καταλάβετε. Για να επιστρέψουμε στον «παράδεισο» του 2010, την κορυφαία μεταπολεμική επίδοση ΑΕΠ πριν από την κρίση χρέους, απαιτείται μια αύξηση του πραγματικού πλούτου κατά 50%. Εδώ δεν φτάνει μόνο ένα «V». Αλμα επί κοντώ χρειάζεται. Και σε πόσα χρόνια είναι αυτό εφικτό; Σε πέντε; Δέκα; Αρα, ακόμη κι αν το 2021 η οικονομία τρέξει, για παράδειγμα, με 5%, πράγμα που μπορεί να είναι καλό για το κερδοσκοπικό παιχνίδι στο χρηματιστήριο και στην αγορά επενδύσεων, για τα εισοδήματα της πλειονότητας η ανάκαμψη θα είναι μια αργή, βασανιστική έρπυση στον οριζόντιο άξονα του «L».

Παρ’ όλα αυτά το «V» είναι το γράμμα και το σχήμα που θα χαρακτηρίσει την εξέλιξη της πανδημίας, την ανασύνταξη των οικονομιών και τη στάση των κοινωνιών στη μετά Covid εποχή. Αλλά όχι με τον τρόπο που εννοούν οι οικονομολόγοι, που φαντάζονται οι στατιστικολόγοι και που προτιμούν οι πολιτικοί βουκόλοι.
Αυτή η κρίση έχει κάτι ιστορικά μοναδικό και έχει ελάχιστη σχέση με τις συνήθεις, τις ασυνήθιστες, ακόμα και τις ακραίες κυκλικές κρίσεις του καπιταλισμού, για τις οποίες τα V, τα U και τα L κουτσά- στραβά έκαναν τη δουλειά της ερμηνείας και της διαχείρισης. Ο τρόπος με τον οποίο οι πολιτικές και οικονομικές ηγεσίες του οικονομικού σύμπαντος εγκατέλειψαν, έστω προσωρινά, τις ιδεοληψίες και τις κλασικές νεοφιλελεύθερες ή νεοκεϊνσιανές συνταγές, η ευκολία με την οποία προσφεύγουν σε πολιτικές αδιανόητες πριν από ένα χρόνο, η άνεση με την οποία γλείφουν εκεί που έφτυναν, βαφτίζουν το κρέας ψάρι και μεγεθύνουν το παγκόσμιο δημόσιο χρέος λες και ανακάλυψαν την καλλιέργεια του λεφτόδεντρου, δείχνει ότι ακόμη κι αυτούς, τους κυνικούς άρπαγες του πλούτου των εθνών, ο κορονοϊός τούς έχει τρομάξει σαν μετεωρίτης που καταστρέφει το 1/3 του πλανήτη, σαν εισβολή εξωγήινων που κανείς δεν πίστευε, σαν ηφαίστειο που εκρήγνυται και βυθίζει τη Γη για χρόνια στο σκοτάδι. Εξ ου και ο πανικός, ο φόβος, η αμηχανία, η αδεξιότητα και η τρομακτική ανεπάρκεια στρατηγικής. Κάθε μέρα που περνάει διαψεύδει τις βεβαιότητες της προηγούμενης.

Το γράμμα «V», προς το παρόν, απεικονίζει σταθερά μόνο δυο ανθρώπινα μεγέθη: τον θάνατο και την απληστία. Το πρώτο είναι η καθημερινή μακάβρια στατιστική -νεκροί, κενές εντατικές, κρούσματα-, η οποία συνοδεύεται από την κοινωνική μηχανική του lockdown και τον κανιβαλικό αυτοματισμό των ευθυνών: φταίνε τα κωλόπαιδα οι νέοι, φταίνε οι κωλόγεροι, φταίνε οι μαθητές, φταίνε οι φοιτητές, φταίνε οι διαδηλωτές, φταίνε οι καταναλωτές, οι αθλητές, οι περιπατητές, οι συνοδοί σκύλων, οι εργαζόμενοι, οι απεργοί, οι συνδικαλιστές, οι επιβάτες, οι νοσούντες, φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από τις κυβερνήσεις που έχουν καταντήσει τις κρατικές μηχανές και τις δημόσιες υποδομές λάφυρα για τους επενδυτές και ερειπιώνες για τους πολίτες.

Το δεύτερο μέγεθος που απεικονίζει το «V», η απληστία, αποτυπώνεται στα ασύλληπτα κέρδη που αποκομίζουν από τα χρηματιστήρια οι κυνηγοί του χρήματος. Στη χειρότερη οικονομική και ανθρωπιστική κρίση των μεταπολεμικών χρόνων, οι αποδόσεις των μετοχών αυξάνονται με ρυθμό ευθέως ανάλογο των θανάτων από Covid-19. Ερεθίζονται με τη μυρωδιά της πτωμαΐνης, ανεβαίνουν και με την ελπίδα του εμβολίου ή της θεραπείας. Το έξυπνο χρήμα δεν χρειάζεται προσχήματα και ηθικές προφάσεις. Τρέφεται και με τη ζωή και με τον θάνατο.

Αλλά το ότι οι αγορές του χρήματος κινούνται με άλματα τύπου «V» δεν σημαίνει καθόλου ότι το ίδιο θα συμβεί αργά ή γρήγορα στην πραγματική οικονομία. Η ιδιομορφία και η μοναδικότητα αυτής της κρίσης -κι αυτό μπορεί να ακούγεται σαν ανέξοδη μελλοντολογία, αλλά δεν είναι, το λέει ακόμα και η Λαγκάρντ- είναι ότι, ακόμη κι όταν η πανδημία περάσει, θα έχει αφήσει πίσω της κοινωνικά συντρίμμια. Εκατομμύρια επιχειρήσεις βυθισμένες στα χρέη, εκατομμύρια χαμένες θέσεις εργασίας, εκατομμύρια εργαζόμενους με μειωμένες αποδοχές, εκατομμύρια νοικοκυριά με συρρικνωμένα εισοδήματα, εκατομμύρια νέους με προοπτικές ζωής πολύ χειρότερες από των γονιών και των παππούδων τους, εκτεθειμένους στον κίνδυνο φτώχειας, στις χαώδεις ανισότητες, στην αυταρχική εκτροπή και στην ψηφιακή επιτήρηση.

Σ’ αυτό το ζοφερό φορτίο, λοιπόν, η μόνη εκδοχή του «V» που ταιριάζει είναι αυτή της κοινωνικής έκρηξης.  Το V της εξέγερσης.


ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ
Η ισότητα και η ελευθερία δεν είναι πολυτέλειες που μπορούν απλώς να παραμεριστούν. Χωρίς αυτές καμιά τάξη δεν μπορεί να αντέξει για πολύ πριν φτάσει σε βάθη πέρα από τη φαντασία.
Alan Moore, «V for Vendetta»