Ο πολιτισμός της τουαλέτας

Γύρισα απ’ το κρύο κι ο λίβας ήρθε και μου ’φραξε το στόμα σαν σιδερένιο χέρι μόλις κατέβηκα απ’ το αεροπλάνο. Δεν ήξερα, δεν ρώταγα τουλάχιστον; Ενώ εσείς ψηνόσασταν σε θερμοκρασίες παρασκευής μελάτου αβγού, εγώ δροσιζόμουν κάπου μεταξύ Μέλανος και Δυτικού Δρυμού, στη νοτιοδυτική Γερμανία. Βροχές και μπόρες στην ημερήσια διάταξη, οι ομπρέλες τα μόνα αληθινά απαραίτητα αξεσουάρ σε μικρές και μεγάλες διαδρομές, ο ήλιος εμφανιζόταν και εξαφανιζόταν απροειδοποίητα και ο υδράργυρος μετά βίας ξεπερνούσε τους 20 βαθμούς. Αυτό λέγεται γερμανικό καλοκαίρι.

Ωραία η Γερμανία, όση τουλάχιστον είδα. Πνιγμένη στο πράσινο, πόλεις ζωσμένες από δάση ελάτων, δρυών, βαλανιδιών. Ποτάμια που τις διασχίζουν από βορρά προς νότο κι από ανατολή προς δύση. Ήπια το καλοκαίρι, οργισμένα πολλές φορές τον χειμώνα, προκαλούν συχνότατα μεγάλες καταστροφές, αλλά οι Γερμανοί μοιάζουν να παίζουν με τη ρουτίνα της υπερχείλισης και της πλημμύρας. Στις γέφυρες των ποταμών και στα παρόχθια κτίρια σημειώνουν με χιούμορ τις χρονολογίες με τα ρεκόρ της στάθμης των ποταμών, λες κι η φύση βρίσκεται σε κάποιου είδους ανταγωνισμό με τον εαυτό της κι οι άνθρωποι είναι οι κριτές της. Ποιος θα σπάσει το ρεκόρ; Ο Ρήνος, ο Μόζελ, ο Νέκαρ, ο Δούναβης ή κάποιος από τους παραποτάμους τους;

Δεν περνώ συχνά τα σύνορα και φροντίζω, όποτε μου συμβαίνει, να μην είναι για δουλειά αλλά για αναψυχή και απόλαυση. Το απόλαυσα αυτό το ταξίδι, παρ’ όλες τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα για τη γερμανική κοινωνία που κουβάλησα στις αποσκευές μου. Πολλές επιβεβαιώθηκαν, αρκετές διαψεύστηκαν, κάποιες έμειναν μετέωρες. Δεν έχει και πολλή σημασία, δέκα μέρες δεν φτάνουν για να αντιληφθεί κανείς τι συμβαίνει ώστε μια κοινωνία, με τόσο βαθιές ενοχές στην πλευρά του θύτη και τόσα τραύματα στην πλευρά του θύματος, να ενστερνίζεται ένα όραμα κι ένα πλαίσιο ανάπτυξης και προόδου που αποτελεί σημείο αναφοράς για όλο τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Κάποιοι μπορεί να βγάζουν φλύκταινες στο άκουσμα της έννοιας «γερμανικό μοντέλο», συνθέτοντας συνειρμούς για τα «λευκά κελιά» όπου γέρασαν οι τελευταίοι «αντάρτες πόλεων» της Ευρώπης, για την αλαζονεία της κοινωνίας που άργησε τόσο πολύ να πει μια φωναχτή συγγνώμη για το ολοκαύτωμα, για τον επιθετικό καπιταλισμό που την κατέστησε ατμομηχανή της Ευρώπης, για τα τρένα των μεταναστών και των «γκασταρμπάιτερ» που διαδέχθηκαν, σχεδόν φυσικά, τα τρένα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, για το κοινωνικό κράτος που αποξηλώνεται αργά και σταθερά.

Όλ’ αυτά ισχύουν, αποτελούν διαστάσεις μιας πολυσύνθετης πραγματικότητας, που περιλαμβάνει όμως και πολλές άλλες. Αίφνης, ένας τουρίστας που απλώς χαζεύει τα αξιοθέατα τα οποία περιλαμβάνει κάθε καθωσπρέπει τουριστικός οδηγός, θα εντυπωσιαστεί από τον ευλαβικό σεβασμό των Γερμανών στην αρχιτεκτονική παράδοση που διασώζει πολιτισμό τουλάχιστον δέκα αιώνων. Από τα σωστά αναδειγμένα μνημεία που αποτελούν και βασικές τουριστικές ατραξιόν, αλλά και τα οικιστικά αρχιτεκτονικά μέτωπα των πόλεων, με παρελθόν δύο και τριών αιώνων, που κατοικούνται και λειτουργούν από σύγχρονους ανθρώπους και όχι από τα φαντάσματα των πρώτων ενοίκων τους. Θα γοητευτεί από τους γοτθικούς καθεδρικούς ναούς και τις ρωμανικές βασιλικές που εκπροσωπούν ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της οποίας, κατά κάποιο τρόπο, όλοι οι Ευρωπαίοι (και οι καθ’ ημάς ανατολίτες) είμαστε αποτέλεσμα. Θα συναρπαχτεί από τα μεσαιωνικά κάστρα, από τα ιστορικά πανεπιστήμια σχεδόν σε κάθε μεγαλούπολη της χώρας. Θα εντυπωσιαστεί από τους επιβλητικούς ουρανοξύστες της Φρανκφούρτης, όπου η αφρόκρεμα του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος ανταγωνίζεται όχι μόνο στο χρηματιστήριο, αλλά και στον αρχιτεκτονικό μοντερνισμό. Πάρκα, δρυμοί με καλοσχηματισμένους δασικούς δρόμους, ζωολογικοί κήποι, καθαρές κωμοπόλεις με επάρκεια υποδομών δεν θα αφήσουν αδιάφορο τον επισκέπτη, πολύ περισσότερο αν προέρχεται από μια χώρα που ερημοποιείται επικίνδυνα όχι μόνο λόγω κλιματικών αλλαγών, αλλά και εξαιτίας αλόγιστης οικιστικής ανάπτυξης εις βάρος των και των τελευταίων πνευμόνων πρασίνου.

Αλλά εμένα, τίποτε απ’ όλα αυτά -συνηθισμένα άλλωστε στις περισσότερες χώρες της Κεντροευρώπης- δεν με συγκίνησε τόσο, όσο οι ταπεινότεροι χώροι που διαθέτει μια χώρα για τις ταπεινότερες των αναγκών των κατοίκων της. Οι τουαλέτες. Μιλούμε συνήθως απαξιωτικά γι’ αυτές τις ανάγκες, συνηθέστερα τις χρησιμοποιούμε ως εξαιρετικά μειωτικές ύβρεις εις βάρος αλλήλων. Λέμε: «Άντε χέσου», παρ’ ότι χωρίς αυτή τη λειτουργία του πεπτικού μας σωλήνα θα πάμε από ειλεό και άψαλτοι. Αφήστε δε που, για τους περισσότερους από μας, είναι και μια ανομολόγητη απόλαυση, κι ας έχουμε ξεπεράσει το κατά Φρόιντ πρωκτικό στάδιο της σεξουαλικής μας ωρίμανσης. Λέμε επίσης: «Άει κατούρα», εξίσου προσβλητικά, παρ’ ότι η απώλεια της δυνατότητας ούρησης οδηγεί μαθηματικά στον θάνατο ή, στην καλύτερη περίπτωση, στο τεχνητό νεφρό. Και η ελαφρότερη συνέπεια της συγκράτησης αυτής της ακαταμάχητης ανάγκης είναι (για τους άνδρες) ο προστάτης (για τις γυναίκες δεν ξέρω).

Λοιπόν, αυτό μ’ εντυπωσίασε περισσότερο στη Γερμανία. Ο σεβασμός που δείχνουν το νοσούν κοινωνικό κράτος και οι άπληστοι ιδιώτες σ’ αυτές τις κατώτερες, σχεδόν βρεφικές ανάγκες του ανθρώπινου είδους. Όπου και να βρίσκεσαι, οποιαδήποτε ώρα της μέρας, όταν αισθανθείς αυτή την ενοχλητική, αναπόδραστη πίεση στο μαλακό σου υπογάστριο, σε λίγα λεπτά θα βρεις ένα καταφύγιο για ν’ ανακουφιστείς. Στις εθνικές οδούς και στους διεθνείς αυτοκινητοδρόμους, στα μουσεία και στα μνημεία, στις πλατείες, στους δρόμους, στους σταθμούς των μέσων συγκοινωνίας, στα εστιατόρια, στα πολυκαταστήματα, στα εμπορικά κέντρα, στα σοκάκια των μεσαιωνικών πόλεων, στους ανοικτούς ζωολογικούς κήπους, ανάμεσα στα ενδιαιτήματα των πιθήκων και των ελαφιών, στα κάστρα, στα δημαρχεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα πανεπιστήμια. Παντού θα βρεις μια τουαλέτα διαθέσιμη για το κοινό. Άλλοτε δωρεάν, άλλοτε έναντι ενός μικρού φιλοδωρήματος για τους ανθρώπους που τις κρατούν καθαρές και φροντίζουν να έχουν χαρτί υγείας, σαπούνι, βρύσες που λειτουργούν. Ένας ολόκληρος πολιτισμός της τουαλέτας σε πλήρη ανάπτυξη, όχι μόνο στις πολυάνθρωπες μεγαλουπόλεις, αλλά και στα πιο ήσυχα χωριά.

Μεταφερθείτε τώρα στην Αθήνα, και φανταστείτε την ουροδόχο κύστη σας στα πρόθυρα έκρηξης ή το ορθό σας στα πρόθυρα διάρροιας. Η πιθανότητα να σας συμβεί το ατύχημα είναι 90%, εκτός αν βρίσκεστε σ’ ένα εστιατόριο, μια καφετέρια, σ’ έναν εξαιρετικά διάσημο αρχαιολογικό χώρο, στο Σύνταγμα ή στην Κοτζιά (κι εκεί, μόνο αν θέλετε να υποστείτε την οδυνηρή εμπειρία της χημικής τουαλέτας). Αν βρεθείτε σε μια τράπεζα, δεν πρέπει να διανοηθείτε να ρωτήσετε για τουαλέτα. Ένας πελάτης τραπέζης οφείλει να μην ουρεί και να μην αφοδεύει. Ο καπιταλισμός αλά ελληνικά απευθύνεται σε ανθρώπους χωρίς πεπτικό και ουροποιητικό σύστημα.

Δεν ξέρω ποια συμβολή είχαν το προτεσταντικό πνεύμα και ο καλβινισμός του γερμανικού καπιταλισμού στη σημασία που δίνει το σύστημα αυτό σ’ αυτές τις ταπεινές, σχεδόν εξοβελιστέες ανάγκες του ανθρώπινου είδους. Ενδεχομένως για τους εγχώριους οραματιστές του καθυστερημένου αστικού εκσυγχρονισμού είναι εξευτελιστικά αδιανόητο να περιλάβουν στην έννοια της αστικής (έστω) προόδου μια λεκάνη τουαλέτας, ένα καζανάκι και μερικά ρολά χαρτί υγείας. Αλλά, η αίσθησή μου είναι πως ο κατά Μαξ Βέμπερ ασκητικός καπιταλισμός που άνθισε στη Γερμανία, δεν φείδεται πρόνοιας και για τις ανώτερες ανάγκες του είδους μας, αν κρίνουμε από τις αδιάλειπτες πνευματικές εκρήξεις που διαπέρασαν τη χώρα αυτή στους αιώνες του ανθρωπισμού και των φώτων. Εκρήξεις αντιφατικές, αλλά πάντα ενδιαφέρουσες αν κρίνουμε από τη στρατιά διανοητών, από τον Λούθηρο μέχρι τον Βέμπερ και από τον Χέγκελ μέχρι τον Μαρκούζε. Οι οποίοι, υποθέτω, δεν είχαν παραιτηθεί από τις ανάγκες ούρησης και αφόδευσης.

Αυτά, εν είδει ταξιδιωτικών εντυπώσεων, χρήσιμων σε μια χώρα που το αποτελεσματικότερο μέσο αντιμετώπισης των δασικών πυρκαγιών που διαθέτει είναι το περιεχόμενο των ουροδόχων κύστεών μας. Ίσως γι’ αυτό μας ασκεί να το συγκρατούμε. Για ώρα ανάγκης. Αν ξανακαεί η Πάρνηθα, για παράδειγμα.

ΚΙΜΠΙ

Kibi2g@yahoo.gr (και kibi-blog.blospot.com)

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Ο Ντίντεριχ είχε κάνει χρυσή δουλειά. Η πρώτη του διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση στέφθηκε από επιτυχία, ήταν κύριος της κατάστασης, με ένα διοικητικό συμβούλιο από πειθήνιους άνδρες, και μπορούσε να προχωρήσει στην επιβολή της κυριαρχίας του και στην εσωτερική οργάνωση της επιχείρησης. Στην αρχή κιόλας συγκέντρωσε τον λαό του των εργατών και των υπαλλήλων. «Μερικοί από σας», είπε, «με γνωρίζετε ήδη από το εργοστάσιο του Χέσλινγκ. Και οι υπόλοιποι θα με μάθετε τώρα. Όποιος θέλει να με βοηθήσει είναι καλοδεχούμενος, αλλά δεν θ’ ανεχθώ καμιά ανταρσία! Πριν ούτε καν δύο χρόνια το είπα αυτό σε μια μικρή μερίδα από σας, και δείτε τώρα πόσους έχω υπό τις διαταγές μου. Μπορείτε να ’στε περήφανοι για το αφεντικό σας! Να είστε σίγουροι πως θα ενδιαφερθώ να αφυπνίσω το εθνικό σας φρόνημα και πως θα σας κάνω πιστούς οπαδούς της κατεστημένης τάξης». Και τους υποσχέθηκε ιδιόκτητα σπίτια, ασφάλιση υγείας, φτηνά τρόφιμα. «Σοσιαλιστικές ραδιουργίες όμως τις απαγορεύω σαφώς! Όποιος ψηφίζει στο μέλλον διαφορετικά απ’ ό,τι θέλω, απολύεται!» Ακόμη και την απιστία, είπε ο Ντίντεριχ, ήταν αποφασισμένος να διευθετήσει. Κάθε Κυριακή θα έλεγχε ποιος ήταν στην εκκλησία και ποιος όχι. «Όσο κυριαρχεί στη γη το προπατορικό αμάρτημα, θα υπάρχει πόλεμος και μίσος, ζήλια και διχόνοια. Γι’ αυτό: ένας είναι ο Κύριος!»

Χάινριχ Μαν, «Ο νομοταγής πολίτης»

Πολιτική οικονομία του αυτοκινήτου

Για όλα φταίει ο Χένρι Φορντ. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, αν και βάρυνε το γήινο έδαφος με δισεκατομμύρια τόνους επεξεργασμένου μετάλλου. Αυτός ο δαιμόνιος Αμερικανός, με το μοντέλο του «Τ» και τη φιλοδοξία του ν’ αποκτήσει κάθε Αμερικανός με μέτριο εισόδημα ένα αυτοκίνητο, έδωσε μάλλον την πιο τρομακτική διάσταση στην ανακάλυψη του τροχού εδώ και δέκα χιλιετίες.

Προσωπικά αισθάνομαι ευγνώμων στον μακαρίτη Φορντ και σε όσους καταπιάστηκαν πριν απ’ αυτόν με την ουτοπία -μέχρι τον 19^ο αιώνα- της αυτοκίνησης.

Η σχέση μου με το αυτοκίνητο δεν είναι πολύ μακρινή, συγκριτικά με την ηλικία μου. Περίπου μια δεκαπενταετία έχω «απελευθερωθεί» από το περπάτημα. Έβαλα σε εισαγωγικά τη λέξη, γιατί η μετατροπή του αυτοκινήτου από είδος πολυτελείας σε αγαθό λαϊκής κατανάλωσης εξαφάνισε και το τελευταίο απελευθερωτικό στοιχείο που έφερε το μέσο που έχει αλλάξει την εικόνα του κόσμου μας. Η ταχύτητα ενός αυτοκινήτου είναι πλέον αντιστρόφως ανάλογη της συχνότητας με την οποία το χρησιμοποιούμε, ο κερδισμένος χρόνος που μας προσέφερε εξατμίζεται όσο περισσότερο το μέσο εκδημοκρατίζεται, γίνεται κτήμα των πολλών. Και μαζί με τον χρόνο που χάνεται, χάνεται και άφθονο χρήμα, προορισμένο να χρηματοδοτήσει μια ιδιότυπη πολιτική οικονομία του αυτοκινήτου.

Ο απολογισμός της σχέσης μου με το αυτοκίνητο μπορεί να αποτυπωθεί με πολλούς τρόπους. Μπορώ να πω, για παράδειγμα: Έχω κάνει περίπου 300.000 χιλιόμετρα, έχω κερδίσει σε χρόνο περίπου 6.000 ώρες, ή 260 μέρες ή 8 μήνες. Έχω γνωρίσει τουλάχιστον 30 περιοχές της Ελλάδας στις οποίες δεν θα έφτανε η χάρη μου με τα λεωφορεία των ΚΤΕΛ ή με τον ΟΣΕ. Έχω δει φοβερές ανατολές και κατακόκκινες δύσεις, έχω ακούσει ατέλειωτες ώρες αγαπημένης μουσικής.

Ο ίδιος δεκαπενταετής απολογισμός μπορεί να γίνει και ως εξής: Έχω πληρώσει περίπου 45.000 για διαδοχικές αγορές τριών αυτοκινήτων, μαζί με τους τόκους. Έχω πληρώσει πάνω από 4.000 ευρώ σε τέλη κυκλοφορίας (σε σταθερές τιμές), τουλάχιστον 9.000 ευρώ για ασφάλιστρα, περίπου 37.000 ευρώ σε καύσιμα (από τα οποία μισά είναι φόρος), 10.000 ευρώ για σέρβις και ανταλλακτικά, περίπου 400 ευρώ πρόστιμα για παράνομη στάθμευση και πάνω από 500 ευρώ για νόμιμη (όπως βλέπετε, η ζυγαριά γέρνει υπέρ νομιμοφροσύνης). Έχω επίσης βρεθεί τρεις φορές σε δικαστήριο για μία αστική διαφορά από τροχαίο (για υπόθεση αξίας μόλις 50.000 δραχμών που τελεσιδίκησε σε τρία χρόνια, βοήθειά μας).

Υπάρχει και τρίτη εκδοχή απολογισμού της δεκαπενταετούς σχέσης μου με το αυτοκίνητο. Μπορεί να πει κανείς: Έπειτα από δεκαπέντε χρόνια καθημερινής οδήγησης, έχω χάσει σε μποτιλιαρίσματα τουλάχιστον 3.000 ώρες από τη ζωή μου, έχω κινδυνεύσει να σκοτωθώ (εξαιτίας μου ή εξαιτίας άλλων) τρεις φορές – τη μία μάλιστα απόρησα πώς βγήκα ζωντανός και μόνο με ένα σκίσιμο στο μάτι από μια μάζα ατσάλι που «φιλήθηκε» άγρια με μια ουρανοκατέβατη Mercedes CLK. Έχω επίσης αποκτήσει μια οσφυαλγία, το σώμα μου αποκτά το πλαδαρό σχήμα της ακινησίας μεταφερόμενο από καρέκλα σε κάθισμα αυτοκινήτου και αντίστροφα, και το μυϊκό μου σύστημα ανέχεται το βάρος μου (σε ανεκτό ακόμη επίπεδο) με τη μέγιστη δυσφορία.

Μια τέταρτη εκδοχή του απολογισμού μου θα απαιτούσε μια ακριβή μέτρηση των καυσαερίων που έχω εκπέμψει, έπειτα από 300.000 χιλιόμετρα οδήγησης. Δεν ξέρω τι εξέπεμπε κάθε αυτοκίνητο που πέρασε απ’ τα χέρια μου, αλλά βάσει των μέσων όρων υπολογίζω ότι έχω επιβαρύνει την ατμόσφαιρα με 48 τόνους διοξειδίου του άνθρακα. Για τα υπόλοιπα διοξείδια αδυνατώ να σας πληροφορήσω. Πάντως, έκανα ό,τι περνούσε απ’ το χέρι μου (και απ’ το πόδι μου).

Ο μακαρίτης ο Φορντ δεν τα είχε υπολογίσει όλα αυτά όταν εκπλήρωνε το όνειρό του για ένα αυτοκίνητο για όλους. Και εξ όσων γνωρίζω, εκεί, στο λυκόφως του 19^ου αιώνα, ουδείς είχε διανοηθεί να προφητέψει το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τη σημασία που θα αποκτούσε το αυτοκίνητο για το κράτος και την πετρελαιοβιομηχανία, τη στατιστική του θανάτου στην άσφαλτο, την επιδημία ισχιαλγιών και φλεβίτιδων ή τη σχεδόν σεξουαλική σχέση με την ταχύτητα που βλέπουν οι ψυχαναλυτές στην εξάρτηση του μέσου Δυτικού ανθρώπου με το αυτοκίνητο (μια ευφυή, αν και ακραία, εκδοχή αυτής της οργασμικής σχέσης με το αυτοκίνητο περιέγραψε πριν από μερικά χρόνια ο Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ στην ταινία «Crash», όπου οι πρωταγωνιστές τη βρίσκουν συγκρουόμενοι με αυτοκίνητα, αποκτώντας όσο το δυνατόν περισσότερες αναπηρίες έπειτα από κάθε ατύχημα, που για τους ίδιους είναι ευτύχημα).

Όταν ήμουν παιδί, στη γειτονιά μου ήταν παρκαρισμένα μερικές δεκάδες αυτοκίνητα σε ακτίνα αρκετών εκατοντάδων μέτρων. Το αυτοκίνητο ήταν τεκμήριο πολυτελούς διαβίωσης, αλλά κανείς δεν είχε διανοηθεί να το φορολογήσει. Όσο περισσότερα στρώματα αποκτούσαν πρόσβαση στο φωτεινό αντικείμενο του πόθου, τόσο περισσότερα επίπεδα φορολόγησης, δημόσιας και ιδιωτικής, προστίθεντο σ’ αυτό το αλισβερίσι ταχύτητας, χρόνου και χρήματος. Στην αρχή υπήρχε μόνο το τέλος ταξινόμησης, έπειτα ήλθε η υποχρεωτική ασφάλιση, μετά τα τέλη κυκλοφορίας, η βαριά φορολογία στα καύσιμα, η σχέση εξάρτησης με τις αυτοκινητοβιομηχανίες μέσω των επισκευών και της συντήρησης, τα πρόστιμα της Τροχαίας, τα έξοδα στάθμευσης, οι τεχνολογίες παθητικής και ενεργητικής ασφάλειας, τα μεγάλα οδικά έργα, η πίεση των κατασκευαστικών εταιρειών για περισσότερα χιλιόμετρα ασφάλτου στην αποκλειστική διάθεση των τροχοφόρων. Όλα έγιναν, τουλάχιστον για την Ελλάδα, μέσα σε διάστημα τριάντα-σαράντα ετών. Το αυτοκίνητο, από περιθωριακό μέσο, έγινε ο κυρίαρχος της πόλης, αλλά και ο κυρίαρχος της οικονομίας. Κινητό, ακίνητο, αυτοκίνητο κινούν (ή ακινητοποιούν) την οικονομία αυτής της χώρας, και όχι μόνον. Και εξασφαλίζουν έναν πακτωλό φορολογικών εσόδων στο κράτος. Αν ο μέσος Νεοέλληνας είναι μια φορά εξαρτημένος από το αυτοκίνητο, το κράτος είναι δέκα φορές εξαρτημένο.

Πόσο ειλικρινής, λοιπόν, μπορεί να είναι η αγωνία του κράτους: πρώτον, για τη σωματική μας ασφάλεια και ακεραιότητα, δεύτερον, για την ασφάλεια του περιβάλλοντος και τελικά την υγεία μας, τρίτον για τη νομιμοφροσύνη μας στους κανόνες οδικής συμπεριφοράς; Και είναι διατεθειμένο να υποστεί τις συνέπειες μιας μαζικής ανταπόκρισης των πολιτών στην αφελή καμπάνια του υπουργείου Μεταφορών «κόψτε το αυτοκίνητο»;

Πραγματικά τούς αξίζει ένα τέτοιο χουνέρι. Μια μαζική ανταπόκριση της κοινωνίας στις καμπάνιες αποχής από το αυτοκίνητο και ευλαβικής τήρησης των κανόνων οδικής κυκλοφορίας, σε βαθμό υστερίας. Μια θεαματική συνωμοσία νομιμοφροσύνης, ευαισθησίας και αυτοσυγκράτησης. Αυτοκίνητα ακινητοποιημένα τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας, κινούμενα βάσει ενός αυστηρού, προσωπικού ορίου κατανάλωσης καυσίμων. Πλήθη περιπατητών ή υπομονετικών επιβατών στις στάσεις των λεωφορείων, του μετρό και του τραμ. Οδηγοί που δεν διανοούνται να βάλουν μπροστά χωρίς ζώνη ασφαλείας, να σταθμεύσουν παράνομα ή να τρέξουν πάνω από 90 στις εθνικές. Αυτοκίνητα που δεν διανοείται να εγκαταλείψει κανείς πριν συμπληρώσουν εικοσαετία. Τροχονόμοι σε αναδουλειές, εφορίες με όλο και λιγότερα έσοδα, βενζινάδικα που υπολειτουργούν.

Πάω στοίχημα: αν συνέβαινε αυτό έστω και κατά ένα 50%, το κράτος θα κατέρρεε μέσα σε λίγους μήνες και το Γενικό Λογιστήριο θα μετατρεπόταν σε νευρολογική κλινική. Η Βουλή θα συνερχόταν κατεπειγόντως για να ελαφρύνει τα πρόστιμα και τις ποινές του ΚΟΚ και οι υπουργοί Μεταφορών, Δημόσιας Τάξης και Ανάπτυξης (αν δεν είχαν εκπαραθυρωθεί) θα πρωταγωνιστούσαν σε διαφημιστικές καμπάνιες ως οδηγοί της Formula-1 ή ξένοιαστοι καβαλάρηδες με αέρα Ψωμιάδη.

ΚΙΜΠΙ

Kibi2g@yahoo.gr (και hptt://kibi-blog.blogspot.com/)

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Φέρσου στους άλλους όπως θα ’θελες να σου φερθούν. Να ποια είναι η αρχή του αυτοκινητικού σύμπαντος. Ο Χένρι Φορντ το ’χε καταλάβει από μιας αρχής, γι’ αυτό και πλήρωνε ομοιόμορφους μισθούς. Ευθυγράμμιζε τις αμοιβές για να εξαλείψει τις ανισότητες. Όποιος οδηγεί ένα οποιοδήποτε αυτοκίνητο πρέπει να θυμάται τούτο. Όταν τ’ αμάξι αρχίζει να παραπατά έχει έρθει η ώρα να κατεβείτε και να του φυτέψετε μια σφαίρα στο κεφάλι. Εμείς οι Αμερικανοί είμαστε πάντα τρυφεροί με τα ζώα και όλα τ’ άλλα όντα της γης. Το ’χουμε στο αίμα μας. Φανείτε λοιπόν τρυφεροί στην Μπουίκ ή στην Στουντμπέικερ σας. Ο Θεός μάς έδωσε τα ευλογημένα τούτα πράγματα για να πλουταίνουν οι αυτοκινητοβιομήχανοι κι όχι για να χάνουμε με το παραμικρό την ψυχραιμία μας. Έτσι λοιπόν και το καταλάβουμε, μπορούμε να πάμε πιο κάτω και ν’ ανταλλάξουμε τ’ αμάξι μας μ’ ένα κουτσό μουλάρι.

Χένρι Μίλερ, «Κλιματισμένος εφιάλτης»

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Δεν βλέπω τίποτε για πέταμα γύρω μου. Αισθάνομαι ικανοποίηση όταν αφαιρώ από το περιβάλλον μου κάθε τι που μπορεί να αφαιρεθεί, άδειες κονσέρβες, πατημένα σύκα, χαρτιά περιτυλίγματος, σπάγκους, φθαρμένα πεσκίρια, λειωμένα κεριά. Τα περιττά αντικείμενα αναχαιτίζουν τη φαντασία μου, περιορίζουν την ελευθερία μου. Δεν στενοχωριέμαι όταν σπάω ένα πιάτο ή το γυαλί μας λάμπας πετρελαίου, γιατί αυτό μου επιτρέπει να γεμίσω πιο γρήγορα τη σκουδοσακούλα που κρέμεται από ένα καρφί στον τοίχο της κουζίνας, δίπλα στο νεροχύτη. Όταν είναι γεμάτη, την πηγαίνω στον κάδο που είναι στην άλλη άκρη του όρμου. Διασχίζω περήφανα την παραλία, σαν να βαστάω ένα τρόπαιο ικανό να προκαλέσει το θαυμασμό των λουομένων. Αν ένας από αυτούς, εντυπωσιασμένος από τον όγκο της σακούλας μου, εξέφραζε την επιθυμία να ρίξει μια ματιά στο περιεχόμενό της, θα του το έδειχνα ευχαρίστως. Έχω φαίνεται τέτοια ιδέα για τον εαυτό μου ώστε να θεωρώ αξιοπρόσεκτα ακόμη και τα απορρίμματά μου.

Βασίλη Αλεξάκη, «Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα»