Η Gen Z στο βασίλειο του τζόγου

 ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ, 1/11/2026 

 

Αν ανησυχείτε για το μέλλον των τρυφερών  βλαστών σας, αυτών της λεγόμενης γενιάς Ζ που έχει αγριέψει με όλους τους δυνατούς τρόπους, ίσως πρέπει να ξανασκεφτείτε τις επιλογές προς τις οποίες τις/τους χειραγωγείτε. Εντάξει, οι 16ρηδες που κάποτε, πριν ο μακαρίτης Σαββόπουλος πάθει Μητσοτάκη, «μας γαμούσαν τα Λύκεια», ξέρουν ήδη ότι στη διάρκεια της μακράς εργασιακής ζωής τους, που τείνει προς την 60ετία, θα αλλάξουν πολλές δουλειές, ειδικότητες, επαγγέλματα, πόστα, πόλεις, χώρες, και γι’ αυτό τώρα στο Παρίσι ή στο Τορίνο, «μας γαμούν τις βιτρίνες του Gucci, της Prada και των Burberry’s». Αλλά απέναντι σε αυτή τη χαοτική και εκρηκτική τους απόγνωση η απάντηση υμών (και ημών) των γονέων,  των παπούδων, των συγγενών και φίλων - των boomers και ολίγον μεταγενέστερων- δεν μπορεί να είναι ακόμη το «γίνε γιατρός, γίνε μηχανικός, γίνε πληροφορικάριος, γίνε φροντιστής, ψυχολόγος, περιβαλλοντολόγος, ηλεκτρομηχανολόγος, ποντιστής καλωδίων ηλεκτρικής διασύνδεσης, κρυπτορύχος (σ.σ. ειδικός της εξόρυξης κρυπτονομισμάτων) ή,  στη χειρίστη περίπτωση, κουρέας προβάτων, που παραμένει από τις πιο καλοπληρωμένες δουλειές στον κόσμο, όσο τουλάχιστον γιδοπρόβατα.

Ολα τα προαναφερόμενα κι όσα κατά καιρούς φιγουράρουν σε λίστες επαγγελμάτων του μέλλοντος, έστω του εγγύς, επηρεάζονται πολύ από τους οικονομικούς και τεχνολογικούς κύκλους, έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους, ενω κατά τους ειδικούς η Τεχνητή Νοημοσύνη θα καταστήσει αρκετά από αυτά περιττά ή θα μειώσει δραστικά τη ζήτηση και την αξία τους.

«Επαγγέλματα με μέλλον» στην πραγματικότητα είναι όσα αντέχουν στον χρόνο και στις τεχνολογικές ανατροπές. Για παράδειγμα, οι οιωνοσκόποι, τα μέντιουμ, οι αστρολόγοι και οι χαρτορίχτρες δεν πρόκειται να εκλείψουν ποτέ, μόνο θα προσαρμοστούν στο ψηφιακό περιβάλλον. Γενικώς, πολλά επαγγέλματα που εξαρτώνται από την τύχη, την πλάνη και την απάτη θα ευδοκιμούν εις τους αιώνας των αιώνων, μαζί με την ακατανίκητη ακόμη και από την AI ανθρώπινη βλακεία. Και τι πιο ανθεκτικό απέναντι στον χρόνο και στον ορθολογισμό από τον τζόγο; Αμφιβάλλω αν υπάρχει ταχύτερα αναπτυσσόμενος κλάδος στη μεταμνημονιακή μητσοτάκεια Ελλάδα από τον τζόγο. Κι αν βρίσκεται κάπως υποτιμητικό για τα παιδιά σας, με ένα βουνό πτυχίων, μεταπτυχιακών, γλωσσών και πιστοποιημένων δεξιοτήτων να γίνουν γκρουπιέρηδες σε ιντερνετικά καζίνα, δείτε την εικονιζόμενη πρόσκληση ενδιαφέροντος της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (ΕΕΕΠ) για τη στελέχωση του Σώματος Ελεγκτών Παιγνίων της με προσωπικό μόνιμο ή με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου: 40 θέσεις αποφοίτων πανεπιστημιακής και τεχνολογικής εκπαίδευσης (οικονομολόγοι, νομικοί, διοικητικοί, λογιστές, πληροφορικάριοι (Λεπτομέρειες στο https://hgc.gov.gr/). Το μόνο προβληματάκι με την εν λόγω πρόσκληση είναι ότι προϋποθέτει 5μηνη προϋπηρεσία στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Και γιατί η ΕΕΕΠ χρειάζεται τόσο πολύ εξειδικευμένο προσωπικό; Η απάντηση βρίσκεται μπροστά στα μάτια σας, καθημερινά, κάθε φορά που αυτά είναι προσηλωμένα σε μια οθόνη- της τηλεόρασης, του κινητού, του υπολογιστή, του λάπτοπ-, για ενημέρωση, ψυχαγωγία ή απλώς χάζεμα. Πόσες φορές και για πόσα λεπτά την ώρα η περιπλάνησή σας στο διαδίκτυο ή η παρακολούθηση μιας σειράς διακόπτεται για να διαφημίσει στοιχηματικές εταιρείες, με χαζοχαρούμενους, ολογέλαστους νέους, ώριμους, μεσήλικες να χοροπηδάνε σαν τα κατσίκια- ή σαν τον Αδωνι φωνασκούντα «και αααα και ουυυυ και ΔΑΠ ΝΔΦΚ»-; Υπολογίζω τουλάχιστον 5 λεπτά την ώρα. Οι πλατφόρμες ιντερνετικού τζόγου-  μαζί και με τον πρώην κρατικό ΟΠΑΠ που έγινε Allwyn, την Stoiximan, τον ιππόδρομο (που έκλεισε από τον «επενδυτή» για να μείνει αποκλειστικά ως τζόγος σε ιπποδρομίες στα πέρατα του κόσμου), το πρώην κρατικά καζίνο - δαπανούν σχεδόν 150 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, λίγο λιγότερα από τις κραταιές τράπεζες, μόνο για να θυμίζουν την ύπαρξή τους. Και η δαπάνη τους αυτή, στα όρια της εξαγοράς και στράτευσης των ΜΜΕ στον μαζικό εκμαυλισμό της κοινωνίας σε μια επικίνδυνη, αντικοινωνική, συχνά καταστροφική δραστηριότητα, αξίζει τον κόπο, και μάλιστα πολύ: τουλάχιστον 3 δισ. ευρώ ήταν ο καθαρός τζίρος των εταιρειών τζόγου πέρσι (2025),  17 δις. ευρώ ήταν τα πονταρίσματα σε κάθε λογής παιχνίδι, που αντιστοιχούν σε σχεδόν 2000 ευρώ τον χρόνο ανά ενήλικο κάτοικο της χώρας!

Θα μου πείτε, τι είναι τα 3 δισ. ευρώ του τζίρου στην Ελλάδα, μπροστά στο μισό τρισεκατομμύριο ευρώ του ετήσιου τζόγου σε όλο τον κόσμο; Τίποτα εκ πρώτης όψεως. Αλλά με αυτά τα μεγέθη καταλαβαίνετε πόσο βάσιμος είναι ο ισχυρισμός μου για τους «ελεγκτές παιγνίων» ως επάγγελμα του μέλλοντος παγκόσμιας εμβέλειας.

Και τι θα ελέγχουν οι 40 νέοι ελεγκτές μαζί με τους ήδη υπάρχοντες; Κατ΄αρχάς μόνο και μόνο για να ελέγξουν τις αιτήσεις αδειοδότησης που περιμένουν αρόδου στη θάλασσα του τυχοδιωκτισμού και του στοιχηματικού εθισμού ίσως και να μη φτάνουν. Μέχρι τώρα μόνο εικοσιεννιά εταιρείες τυχερών παιχνιδιών είναι κανονικά αδειοδοτημένες εταιρείες, αλλά στις μαύρες, λευκές και γκρίζεες λίστες της ΕΕΕΠ περιμένουν τη σειρά τους άλλες 500 και πλέον. Κι όλες τους είναι πρόθυμες να γαργαλίσουν τον πόθο των αφελών (ή απελπισμένων) για αδάπανο χρήμα, αφού διακηρύξουν από τα βάθη της καρδιάς και του ταμείου τους το γνωστό και υποχρεωτικό εκ του νόμου υποχρεωτικό «21+, Αρμόδιος Ρυθμιστής ΕΕΠ, Κίνδυνος εθισμού & απώλειας περιουσίας, Γραμμή συμβουλευτικής! 1114, ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ».

Με αυτό το ξεκάρφωμα «κοινωνικής ευθύνης», καταχωνιασμένο στα ψιλά γράμματα των διαφημίσεων, εξαφανισμένο κάτω από τις λάμψεις χλιδής και τις κραυγές χαράς των κερδισμένων και πίσω από μερικά φιλοδωρήματα φιλανθρωπίας (σ.σ. εκτός από τη διαφημιστική δαπάνη των 150 εκατ. ευρώ, άλλα 60-70 εκατ. πέφτουν σε δράσεις εταιρικής κοινωνικής ευθύνης) ένας «στρατός» κερδοσκοπικών ιδρυμάτων νόμιμων και μη νόμιμων ρίχνει βόμβες ψευδαισθήσεων εναντίον εκατομμυρίων ανθρώπων. Η στατιστική λέει πως η ανταπόκριση των παικτών στο κάλεσμα της τύχης είναι αντιστρόφως ανάλογη της οικονομικής τους κατάστασης. Οσο περισσότερο οι κοινωνίες βυθίζονται στη στέρηση, στην συρρίκνωση των πραγματικών εισοδημάτων τους και στη φτώχεια, τόσο περισσότερο αυξάνεται η συμμετοχή τους στα τυχερά παιχνίδια κάθε εκδοχής. Και δεν χρειάζεται κανένας εθισμός γι’ αυτό. Αντίθετα, η πλειονότητα των παικτών είναι οι «περαστικοί» των διαδικτυακών καζίνων και τα περισσότερα χρήματα του τεράστιου τζίρου τους είναι μικροπονταρίσματα ευκαιριακών, μη συστηματικών πελατών.

Αποδεικνύεται ότι η υποτιθέμενη ρύθμιση της αγοράς τζόγου, με τη θέσπιση κανόνων για τις στοιχηματικές εταιρείες και την εποπτεία τους από ανεξάρτητες αρχές, δεν είχαν καμιά αποτρεπτική επίδραση στην επέκτασή τους. Αντίθετα, η άκρως παρασιτική κερδοσκοπικη δραστηριότητα που για δεκαετίες είτε ανθούσε στην παρανομία και στον υπόκοσμο, είτε ήταν αποκλειστικό προνόμιο του κράτους, από τη στιγμή που νομιμοποιήθηκε, απελευθερώθηκε, ιδιωτικοποιήθηκε και τέθηκε υπό ρύθμιση, έχει διογκωθεί εξωφρενικά. Αλλωστε το κράτος είναι κανονικός συνένοχος αυτής της αλγοριθμικής αρπαγής πόρων από τους αφελείς κυνηγούς του χρήματος, έναντι εσόδων 1 δισ. τον χρόνο από τη φορολόγηση των κερδών των παικτών και τις αδειοδοτήσεις εταιρειών και νέων παιχνιδιών. Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας έχει κάθε λόγο να χαμογελάει και να συγχαίρει την ρυθμιστική αρχή ΕΕΕΠ (βλέπε φωτογραφία με τον επικεφαλής της κ. Βαρθολομαίο) για την νέα της καμπάνια «οι κανόνες κάνουν το παιχνίδι». Οχι μόνο γιατί αποτελεί μια κυνική ομολογία του ανήθικου ρόλου της κρατικής εποπτείας στην αγορά του τζόγου. Αλλά και γιατί αυτή η «ηθική ανηθικότητα» γεμίζει ουρανοκατέβατο, αεράτο χρήμα τα ταμεία του κράτους.

Υ.Γ. Τι κάνει τους επιτελείς του κράτους ότι αυτό που κάνουν με τον τζόγο απέχει ηθικά πολύ από όσα έκανε ο Mr. Χωριάτικο, η Pizza Fun και η ΜΚΟ της φιλανθρωπίας υπέρ των παιδιών με καρκίνο;

 ΚΙΜΠΙ 

 

 

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Ω, ήταν μια θαυμάσια περίπτωση αποφασιστικότητας: τα έπαιξα και τα ‘χασα τότε όλα, όλα… Βγαινω από το καζίνο, κοιτώ, τι να δω, σε μια γωνιά της τσέπης μου αναδεύει ακόμη ένα λουδοβίκιο. «Α, επομένως, έχω να φάω το μεσημέρι», σκέφτηκα, μα ύστερα από εκατό περίπου βήματα άλλαξα γνώμη και γύρισα πίσω. Έβαλα το λουδοβίκιο αυτό στο manque (κείνη τη φορά ήταν μπροστά μου το manque) και είναι αλήθεια πως υπήρχε κάτι ιδιαίτερο στην αίσθηση, όταν είσαι ένας και μόνος σε ξένη χώρα, μακριά από τις ρίζες σου, από τους φίλους σου και χωρίς να ξέρεις αν σήμερα θα φας, να παίζεις την τελευταία σου δεκάρα, την πιο πιο τελευταία! Κέρδισα και σε είκοσι λεπτά βγήκα από το καζίνο με εκατόν εβδομήντα λουδοβίκια στην τσέπη. Είναι γεγονός! Να τι μπορεί κάποτε να σημαίνει το τελευταίο λουδοβίκιο! Και τι θα γινόταν αν τότε έχανα το ηθικό μου, αν δεν τολμούσα ν’ αποφασίσω;
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, «Ο παίκτης»