ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ (5/3/2011)

… Στο Νταβός, ακούγοντας τους ηγεμόνες του ευέλικτου βασιλείου, αντιλήφθηκα ξαφνικά κάτι ουσιαστικό. Το «εμείς» είναι επίσης μια επικίνδυνη αντωνυμία γι’ αυτούς. Νιώθουν άνετα στην επιχειρηματική αταξία, αλλά φοβούνται την οργανωμένη αντιπαράθεση. Φοβούνται φυσικά την αναγέννηση των συνδικάτων, αλλά νιώθουν έντονα και προσωπικά άβολα, κινούνται νευρικά ή αποφεύγουν να σε κοιτάξουν στα μάτια ή ξεφεύγουν κάνοντας πως κρατούν σημειώσεις, αν εξαναγκαστούν να μιλήσουν για τους ανθρώπους που, στο δικό τους γλωσσικό ιδίωμα, «μένουν πίσω». Ξέρουν ότι οι περισσότεροι από εκείνους οι οποίοι εργάζονται στο ευέλικτο καθεστώς μένουν πίσω, και φυσικά λυπούνται γι’ αυτό. Όμως η ευελιξία την οποία εγκωμιάζουν δεν δίνει και δεν μπορεί να δώσει οποιαδήποτε καθοδήγηση για μια φυσιολογική ζωή. Τα νέα αφεντικά απέρριψαν τη σταδιοδρομία με την παλιά έννοια της λέξης ως δρόμο στον οποίο μπορούν να ταξιδέψουν οι άνθρωποι. Ανθεκτικοί και χωρίς παρεκκλίσεις δρόμοι δράσης είναι ξένα εδάφη.
Richard Sennett, «Ο ελαστικοποιημένος άνθρωπος»