Slow motion

(Επενδυτής, 2/6/-2012)

Η είδηση των ημερών δεν είναι ότι ο Παπαδήμος βλέπει ελάχιστα περιθώρια ελιγμών από την (όποια) ερχόμενη κυβέρνηση (ποιος τον ρώτησε, θα μου πείτε). Ούτε ότι η Εθνική Τράπεζα διά της Διεύθυνσης Οικονομικής Ανάλυσης (sic!) περιγράφει με ζοφερά χρήματα την κόλαση της δραχμής. Δεν είναι, επίσης, η είδηση ότι η Ισπανία ίσως βρεθεί στην έξοδο από το ευρώ πριν από την αποδιοπομπαία Ελλάδα, ούτε ότι η Κομισιόν δεν αφήνει κανένα περιθώριο απόκλισης από το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση, ούτε ότι τράπεζες, οίκοι αξιολόγησης και αξιωματούχοι χωρών της Ευρωζώνης διχάζονται -για την ακρίβεια πλακώνονται στο ξύλο- όχι μόνο για το αν η Ελλάδα θα βγει ή όχι από το ευρώ, αλλά και για το αν το ευρώ θα υπάρχει σε λίγους μήνες. Η είδηση είναι πως Δανοί επιστήμονες ανακάλυψαν στα βάθη του Ειρηνικού Ωκεανού, για την ακρίβεια μερικές δεκάδες μέτρα κάτω από τον βυθό του, μικρόβια που ζουν μέσα σε πετρώματα ηλικίας 86 εκατομμυρίων ετών. Δηλαδή από την εποχή των δεινοσαύρων.


Και τι μας κόφτει εμάς, θα ρωτήσετε. Μας κόφτει, ενδεχομένως, αν μας φανεί με κάποιο τρόπο χρήσιμη η βασική δεξιότητά τους: τα μικρόβια αυτά (αν και εξ ορισμού τα μικρόβια ονομάζονται έτσι όχι μόνο λόγω του μικρού μεγέθους τους, αλλά και του μικρού βίου τους) έχουν μεγάλο βίο. Ασύλληπτο για τα δεδομένα της ζωής όπως την ξέρουμε, που είναι νοητή σε κύκλους λίγων ωρών, μιας μέρας, μερικών μηνών ή το πολύ μερικών δεκαετιών. Τα μικρόβια αυτά ζουν εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες χρόνια χάρη σε μια αργή, απελπιστικά αργή μεταβολική λειτουργία. Παίρνουν μια απειροελάχιστη ποσότητα οξυγόνου, μόλις 0,001 μικρομόρια ανά λίτρο ιζήματος. Αυτό σημαίνει ότι η ποσότητα οξυγόνου που χρειάζεται ένας άνθρωπος για μια ανάσα του αντιστοιχεί στο οξυγόνο μιας ολόκληρης δεκαετίας για τα μικρόβια που υπάρχουν σε ένα κυβικό μέτρο πετρώματος του ωκεανού. Αδυνατώ να σας πω πόσα δισεκατομμύρια ή τρισεκατομμύρια μικρόβια υπάρχουν σ’ αυτόν τον όγκο πετρώματος.


Αυτή η αργή ανταλλαγή ύλης καθιστά τα μικρόβια αυτά πρωταθλητές της μακροζωίας. Όλα τα κάνουν αργά, απελπιστικά αργά. Γι’ αυτό κι οι επιστήμονες που τα εντόπισαν και τα μελέτησαν τα ονόμασαν «slo mo», εκ του slow motion. Βεβαίως, αυτή η βραδύτης που χαρακτηρίζει τον κύκλο της ζωής τους κάνει σχεδόν αδιόρατη τη διαφορά από την κατάσταση θανάτου. Σχεδόν παραβιάζουν το όριο μεταξύ ζωής και θανάτου. Είναι τυπικά ζωντανά και ουσιαστικά νεκρά; Ή μήπως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο; Μήπως είναι τελικά νεκροζώντανα, μικρόβια ζόμπι;


Εδώ τελειώνουμε με τη βιολογία. Το ενδιαφέρον μας γι’ αυτά αφορά το αν μπορούν να προσφέρουν κάτι στη δική μας κατάσταση. Για παράδειγμα, η δεξιότητά τους να καταναλώνουν τόσο ελάχιστη ποσότητα οξυγόνου θα μπορούσε να φανεί χρήσιμη στους μνημονιόφρονες, στις τρόικες, στους εξυγιαντές και μεταρρυθμιστές των κοινωνιών, αν μπορούν να πετύχουν το ακατόρθωτο το οποίο σθεναρά διακηρύσσουν: αν οι άνθρωποι καταφέρουν να καταναλώνουν τα ελάχιστα ώστε να εξοικονομηθούν κρατικές και κοινωνικές δαπάνες μέχρις ότου αποκατασταθεί η δημοσιονομική ισορροπία των κρατών και εξοφληθούν τα χρέη τους προς τους πιστωτές. Αν, για παράδειγμα, μπορούσαν να εκπαιδευτούν οι άνθρωποι να σιτίζονται με μια χούφτα ρύζι, μια φέτα ψωμί κι ένα ποτήρι νερό τη μέρα, μια μερίδα φρούτων και λαχανικών την εβδομάδα και μια μερίδα κρέατος τον μήνα. Υπάρχει μακρά, άλλωστε, εμπειρία σ’ αυτό στους πολυπληθέστατους ασιατικούς πληθυσμούς, για να μη μιλήσει κανείς για τον Νίγηρα κι άλλες αφρικανικές χώρες που έχει εκπαιδεύσει το ΔΝΤ της συμπονετικής κ. Λαγκάρντ. Το πιο ακραίο άλλωστε παράδειγμα μας το δίνουν οι Ινδοί γιόγκι, που μπορούν να επιβιώνουν με ελάχιστη τροφή για μήνες, εξασφαλίζοντας παράλληλα μακροζωία.


Αυτή η εκπαίδευση στην ελάχιστη κατανάλωση, ωστόσο, έχει τις εξής παρενέργειες. Πρώτον, η ελάχιστη κατανάλωση και πρόσληψη ενέργειας επιβάλλει μια δραστηριότητα σε slow motion. Οι άνθρωποι πρέπει να ελαχιστοποιήσουν και την κατανάλωση ενέργειας, απέχοντας, για παράδειγμα, από τη δουλειά, το διάβασμα, τις μετακινήσεις, την παρακολούθηση τηλεόρασης και άλλες ενεργοβόρες δραστηριότητες. Ακριβώς, δηλαδή, κατά το παράδειγμα των γιόγκι, θα πρέπει να περιορίζονται σε δραστηριότητες διαλογισμού, ύπνου ή νάρκης. Σχεδόν σε μη δραστηριότητες, δηλαδή. Αυτό σημαίνει ότι τα τυχόν οφέλη από τη μείωση των περιττών δαπανών συντήρησής τους, θα αντισταθμίζονται από έναν σχεδόν εκμηδενισμό στην παραγωγή πλούτου, μια και οι μόνοι άνθρωποι που θα αναγκαστούν να δουλεύουν θα είναι οι οικονομέτρες, οι κρατικοί αξιωματούχοι, οι αναλυτές των χρηματοπιστωτικών οίκων και των τραπεζών και, γενικώς, όσοι επιφορτίζονται με τις μετρήσεις της υγείας της οικονομίας.

Μια δεύτερη σοβαρή παρενέργεια, εφόσον αποδειχθεί ότι το μοντέλο των μικροβίων «slo mo» δουλεύει πραγματικά, είναι η φυσιολογικά αναμενόμενη αύξηση της μακροζωίας των ανθρωπίνων πλασμάτων. Στην περίπτωση αυτή αναμένεται να αυξηθεί πολύ ο αριθμός των υπερηλίκων, με κόστος δυσβάσταχτο για τα ασφαλιστικά ταμεία. Η λύση που θα μπορούσε να δοθεί, εμπνευσμένη και πάλι από τα υπεραιωνόβια μικρόβια, είναι ο εντοιχισμός των υπερηλίκων σε ιζηματογενή πετρώματα και η συντήρησή τους με τις ελάχιστες ποσότητες οξυγόνου και άλλων θρεπτικών συστατικών που θα επέτρεπε να διατηρηθούν σε κατάσταση ενδιάμεση ζωής και θανάτου, τυπικά ζώντες, προς δόξαν των δεικτών οικονομικής υγείας και ευημερίας, ουσιαστικά νεκροί, προς σωτηρίαν των ασφαλιστικών ταμείων, η περιουσία των οποίων θα μπορούσε να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στο θεάρεστο έργο της εξόφλησης των πιστωτών.

Η τρίτη παρενέργεια της εφαρμογής του μοντέλου των μικροβίων «slo mo» αφορά τη λειτουργία των πολιτικών συστημάτων. Μια ζωή slow motion δύσκολα δημιουργεί κίνητρα στήριξης των πολιτικών συστημάτων και λειτουργίας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Φανταστείτε τι τύχη θα είχαν οι εναγώνιες εκκλήσεις των εγχώριων μνημονιοφρόνων πολιτικών, οι σκληρές προειδοποιήσεις των εταίρων πιστωτών και οι ζοφερές προφητείες των αναλυτών για την εκτός ευρώ κόλαση προς μια κοινωνία sloe motion. Να σου φέρνουν την κάλπη ακόμη κι έξω από το σπίτι σου, να σου φωνάζουν να ψηφίσεις υπέρ της σωτηρίας των αποταμιεύσεών σου, κι εσύ, ατάραχος και βολεμένος στη νέα ασάλευτη ζωή σου, λίγα μέτρα από την κάλπη, να τους απαντάς: «Όχου, πού να τρέχω τώρα…». Φανταστείτε να έρχεται ο Μπαρόζο αυτοπροσώπως να σου τρίβει το μνημόνιο στη μούρη, να σου επιδεικνύει απειλητικά τις φαρδιές πλατιές υπογραφές του Βενιζέλου και του Σαμαρά και να σε προειδοποιεί ότι η αθέτησή τους σημαίνει έξωση από το ευρώ. Κι εσύ, ασάλευτος στη μεταβολική σου ακινησία, ίσα που να ψιθυρίζεις: «Δεν γμσ κι εσύ και το ευρώ σου».


ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ


Όσον ακριβέστερον εξετάζω τα πράγματα, τόσον μάλλον κλίνω να πιστεύσω ότι το εφήμερον είναι το μόνον του Θεού πλάσμα, εις το οποίον δεν αρμόζει το δυνάμενον περί των λοιπών και προ πάντων περί του ανθρώπου να ρηθή, ότι κάλλιον θα ήτο να μη γεννηθή.


Mόνον το εφήμερον περί ουδενός έχει να σκεφθή ή ν’ αποφασίση• ζη την μικράν αυτού ζωήν πτερυγίζον χωρίς ουδέποτε να στραφή να κοιτάξη προς δεξιάν ή αριστεράν• το τέλος του επέρχεται άνευ νόσου, άνευ οδύνης και άνευ τρόμου του θανάτου• δεν αισθάνεται εξαντλουμένας του σώματος και της ψυχής του τας δυνάμεις, αλλ’ αποθνήσκει διά μιας εντός δευτερολέπτου, κατά την διάρκειαν ερωτικού σπασμού.


Kατ’ αντίθεσιν προς το τρισόλβιον τούτο έντομον, αναγκαζόμεθα ημείς δεκάκις της ημέρας να σκεπτώμεθα και ν’ αποφασίζωμεν περί παντοίων πραγμάτων. Tην απόφασιν παρακολουθεί πλειστάκις η μετάνοια, η δε ταλάντευσις και έλλειψις αποφάσεως είναι βάσανος οδυνηρά. Tον βίον ημών ευρίσκομεν βραχύν, αλλά συγχρόνως και πάσαν ώραν αυτού μακράν. Mόνα εξ όλων των ζώντων έχουσι τα εφήμερα το πλεονέκτημα να μη τρώγωσι, του δε ανθρώπου ο πολυσύνθετος επιούσιος άρτος κατήντησε σήμερον τοσούτον δυσπόριστος, ώστε μη εξαρκούντος πλέον του Θεού αναγκάζονται πολλοί να ζητήσωσιν αυτόν παρά του διαβόλου.


Εμμανουήλ Ροΐδη, «Τα εφήμερα» (διηγήματα)

MONO#9

Το 9ο τεύχος του περιοδικού ΜΟΝΟ κυκλοφορεί.

Δείτε εδώ http://monopressgr.wordpress.com/ τα περιεχόμενα και αναζητήστε και τα σημεία πώλησης στον διαδραστικό χάρτη.

Πρεσβυωπία

(Από τη στήλη "Γράμματα στην κόρη μου", περιοδικό ΜΟΝΟ, 11/5/2012) 

Αγαπημένη μου Βέρα,

 

Το καλοκαίρι πλησιάζει επικίνδυνα, κι εσύ σε ένα μήνα περίπου θα πεις «φτου ξελευτερία», τουλάχιστον από το σχολείο, για ένα γεμάτο τρίμηνο. Η όρασή σου θα απαλλαγεί από την βαρετή προσήλωση σε εξισώσεις, κλίσεις ρημάτων, σημασίες λέξεων και ορισμούς και θα εκτεθεί στις καλοκαιρινές λιακάδες. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ένα καλοκαίρι σαν όλα τ’ άλλα, με παρατεταμένες διακοπές κοντά στη θάλασσα, αλλά κάτι θα γίνει. Θα ήθελα, πάντως, να γεμίσεις λίγο από αυτόν τον αμέριμνο, ευχάριστα νεκρό χρόνο με λίγες σταγόνες από τη σοφία του

κόσμου. Με διαβάσματα απ’ αυτά που εγώ θεωρώ σημεία του ανθρώπινου ορίζοντα. Ξέρω, όμως, πως ό,τι σου προτείνω το βρίσκεις βαρετό. Μου αντιγυρίζεις πως το διάβασμα, όπως και το σινεμά ή η μουσική, είναι για διασκέδαση κι όχι για να πάθεις κατάθλιψη. Τα βρίσκεις όλα παλιομοδίτικα και στενάχωρα και αναρωτιέσαι τι σε νοιάζει εσένα τι γινόταν στην Αγγλία του Ντίκενς, στη Ρωσία του Γκόγκολ, ή στην Αμερική του Μαρκ Τουέιν. Κι εγώ ψάχνω πειστικά επιχειρήματα, ξεφυλλίζοντας τα παλιά μου βιβλία με τα ενοχλητικά μικρά τυπογραφικά στοιχεία, βάζοντας αναγκαστικά γυαλιά. Και τότε εσύ γελάς, ειρωνεύεσαι, πετάς σπόντες για την πρεσβυωπία μου, με εκείνη την αλαζονεία της νιότης που νομίζει ότι θα κρατήσει για πάντα.

Οφείλω, Βέρα μου, να παραδεχτώ πως με ενοχλεί η πρεσβυωπία μου. Παρ’ ότι τα γυαλιά έχουν γίνει προσάρτημα των ματιών και των αυτιών μου κι απ’ αυτά εξαρτάται σχεδόν το 50% της όρασής μου, δεν είμαι διόλου εξοικειωμένος με την εξάρτησή μου απ’ αυτά. Μ’ ενοχλεί περισσότερο όχι η φυσιολογική φθορά των ματιών, όσο η εξαφάνιση της ευκρίνειας στα κοντινά αντικείμενα. Χωρίς τα γυαλιά ένα ανοικτό βιβλίο είναι περισσότερο μια εικόνα, παρά ένα κείμενο. Είναι μορφή, παρά περιεχόμενο. Ακόμη και το πιάτο με το φαγητό μου είναι ένα απροσδιόριστο παζλ από χρώματα που μπερδεύονται ενοχλητικά. Τα επί μέρους στοιχεία της τροφής, έτσι, χωρίς περίγραμμα και σχήμα, έχουν χάσει τη σημασία τους. Κι έτσι, ως επί το πλείστον τρώω με τα γυαλιά. Κι εσύ γελάς.

Κι έχεις δίκιο, Βέρα μου, που γελάς. Μερικές φορές θαρρώ πως η πρεσβυωπία μου δεν είναι απλά ένα σύμπτωμα της φθοράς και του προϊόντος γήρατος, αλλά κάτι πιο δυσοίωνο. Είναι η δυσκολία να βλέπω τον κόσμο που αλλάζει και με ξεπερνάει ταχύτατα με την παλιά μου όραση. Αδυνατώ να διακρίνω τις λεπτομέρειες, τα περιγράμματα των πραγμάτων κι έτσι βολεύομαι στη γενική θολή εικόνα, δανεισμένη κατά κανόνα από το παρελθόν της δικής νιότης, εξίσου αλαζονικής με τη δική σου, όταν περίσσευαν οι βεβαιότητες κι οι αμφιβολίες εξορίζονταν. Έτσι, η πρεσβυωπία δεν είναι πια μια πάθηση της όρασης. Γίνεται μια αναπηρία πνευματική. Ίσως μια αναπηρία όλης της γενιάς μου, παρ’ ότι δεν είναι καθόλου οπαδός του χάσματος των γενεών. Δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε τη ροπή του κόσμου. Πάει μπροστά ή πίσω; Προοδεύει ή οπισθοδρομεί; Και ποιο είναι το κριτήριο; Η ευκολία με την οποία επικρίνουμε τη δική σου γενιά, τη γενιά του Facebook και των social media, την προσκόλλησή σας στην οθόνη του PC, του κινητού, της τηλεόρασης, η δυσφορία μας μπροστά στο γεγονός ότι αρκετά νεαρά παιδιά, λίγο μεγαλύτερα από σένα, σκόρπισαν το εκλογικό τους δικαίωμα στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής και σ’ άλλα γκρίζα δοχεία πολιτικής διαμαρτυρίας, ίσως είναι σύμπτωμα της δικής μας νεανικής αλαζονείας που επιβιώνει γερασμένη, τακτοποιώντας τους ανθρώπους στις κλίμακες «δεξιά- αριστερά», «πρόοδος- συντήρηση», «εκμεταλλευτές- εκμεταλλευόμενοι», ανυποψίαστοι για το ενδεχόμενο να έχουν σπάσει ή μετατοπιστεί οι διαχωριστικές γραμμές που ευνοούσαν τις βεβαιότητές μας.

Με την πρεσβυωπία, Βέρα μου, ο φακός του ματιού σκληραίνει. Χάνει την ελαστικότητα που δίνει στην όραση τη δυνατότητα να προσαρμόζεται γρήγορα από το κοντινό στο μακρινό κι αντίστροφα. Για μας τους πρεσβύωπες, λοιπόν, η όραση διχάζεται. Η σιγουριά της γενικής, μακρινής εικόνας των πραγμάτων αντισταθμίζεται από την αμφιβολία που εγκαθίσταται στην κοντινή, εστιασμένη εικόνα. Αυτό είναι ένα «ο», αλλά μήπως είναι «α»; Εδώ γράφει «ουτοπία», αλλά μήπως γράφει «δυστοπία»;

Αλλά, η αμφιβολία, Βέρα μου, δεν είναι κακό πράγμα. Κάθε άλλο. Χωρίς την αμφιβολία δεν παράγεται βεβαιότητα. Επομένως, η δική μας αμφίβολη όραση κι η δική σας βέβαιη και σταθερή, η φρέσκια και καθαρή ματιά της γενιάς σας κι η θολή ματιά της γενιάς των πρεσβυώπων πρέπει να συνεργαστούν για να «ξανασυλλάβουν» τον κόσμο που αλλάζει ταχύτατα, ρευστοποιείται, εξαερώνεται, από-σχηματίζεται.

Είμαι σίγουρος, Βέρα, πως απ’ αυτή την οπτική διασταύρωση κάτι καλό θα βγει. Όχι μόνο για να «δούμε» τον κόσμο. Αλλά κυρίως να τον απαλλάξουμε από την α-σχημία του.

Με τον τρόπο του Τσακ Νόρις

(από τη στήλη Ελεύθερος Σκοπευτής, Επενδυτής, 26/5/2012)

Η μόνη μας λύση είναι ο Τσακ Νόρις. Οι λόγοι είναι γνωστοί, και απαριθμώ μερικούς μόνον (όλους τους ξέρει, φυσικά, μόνο ο Τσακ):

*Ο Τσακ Νόρις είναι ο μόνος που μπορεί και να διαγράψει το χρέος και να εξοφλήσει τους πιστωτές.

*Ο Τσακ είναι επίσης ο μόνος που και συμμετείχε στο PSI και πληρώθηκε στο ακέραιο τα ομόλογά του.

*Ο Τσακ Νόρις είναι ο μόνος που μπορεί να πει τον Ολάντ «Ολαντρέου» και τη Μέρκελ «Μερκελαντρέου» και το επόμενο δευτερόλεπτο να πάρει πρόσκληση από Ηλύσια και γερμανική καγκελαρία.

*Ο Τσακ Νόρις διέλυσε τον ΛΑΟΣ για να μη χάσει το παγκόσμιο ρεκόρ συνεχόμενης κωλοτούμπας.

*Ο Τσακ έχει τη λύση για επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή χωρίς διάλυση της ΟΝΕ. Θα μετατρέψει την Ευρωζώνη σε Δραχμοζώνη.

*Ο Τσακ Νόρις δεν ζητάει πίσω τα Μάρμαρα του Παρθενώνα. Θα φέρει στην Αθήνα όλο το Βρετανικό Μουσείο.

*Μόλις ο Τσακ ανακοινώσει ότι καταργεί το μνημόνιο, ο Νταλάρα θα διαγράψει και το υπόλοιπο χρέος και οι 26 θα αποφασίσουν άτοκο δάνειο 600 δισ. ευρώ με εκατονταετή περίοδο χάριτος.

*Ο Τσακ Νόρις είναι ο μόνος που μπορεί να καταργήσει τα χαράτσια, να μειώσει τη φορολογία των μισθωτών, να μειώσει τον ΦΠΑ, να μειώσει και τη φορολογία των επιχειρήσεων και ταυτόχρονα να αυξήσει τα φορολογικά έσοδα κατά 300%.

*Όταν ο Τσακ κάλεσε τους εφοπλιστές να συζητήσουν πώς θα φορολογηθούν, αυτοί είχαν ήδη καταθέσει στα ταμεία του κράτους 100 δισ. ευρώ.

*Γιατί ο Ξέρξης έπαθε «νίλα» στη ναυμαχία της Σαλαμίνας; Γιατί ο Τσακ είχε φορολογήσει τους Πέρσες πλοιοκτήτες.

Ο Τσακ μπορεί να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις και ταυτόχρονα να αυξήσει τους μισθούς κατά 100%.

*Ο Τσακ Νόρις είναι ο μόνος που θα αποτρέψει ένα bank run. Μπορεί να είναι ταυτόχρονα στις πόρτες όλων των τραπεζών και σε όλα τα ΑΤΜ τους.

*Ο Τσακ μπορεί να ενώσει την Αριστερά και να φέρει στο ίδιο τραπέζι την Αλέκα και τον Αλέξη. Δεν το πιστεύετε; Ρωτήστε την Ντόρα και τον Σαμαρά Αν δεν τους πιστεύετε, ρωτήστε τον Μάνο και τον Τζήμερο. Αν δεν πιστεύετε ούτε αυτούς, ρωτήστε το ΚΚΕ μ-λ και το Μ-Λ ΚΚΕ.

*Όταν ο Τσακ Νόρις μπαίνει σε ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής η Μέρκελ παθαίνει συχνοουρία, ο Κάμερον διάρροια, ο Ολάντ στομαχικό ίλιγγο και οι τρεις εξαφανίζονται στις τουαλέτες. Έπειτα όλα είναι ευκολότερα.

*Τι γίνεται το G8 όταν συμμετέχει σ’ αυτό κι ο Τσακ; G1.

*Ο Τσακ έχει την τέλεια λύση για το παγκόσμιο χρέος. Θα το διαιρέσει με το άπειρο κι αυτό θα μηδενιστεί.

*Επίσης, ο Τσακ Νόρις ξέρει πώς να καταστρέψει τη Γερμανία. Θα διαιρέσει το χρέος της με το μηδέν κι αυτό θα γίνει άπειρο.

*Το ρολόι του αμερικανικού χρέους στην Times Square σταμάτησε όταν ο Τσακ κάρφωσε εκεί το βλέμμα του. Φυσικά, δεν μπορούσε να το κρατήσει για πολύ. Βαριόταν.

*Πώς θα σβήσει ο Τσακ Νόρις το ελληνικό χρέος; Με μπλάνκο.

*Όταν ο Παπακωνσταντίνου έλεγε την Ελλάδα «Τιτανικό», ο Τσακ είχε ήδη κάνει το παγόβουνο παγάκια για το μπέρμπον του.

*Όταν ο Παπανδρέου ξαναείπε την Ελλάδα «Τιτανικό», ο Τσακ είχε ήδη ανασύρει το ναυάγιο από τον βυθό και το είχε μετατρέψει σε μουσείο, πρώτο παγκοσμίως σε επισκεψιμότητα.

*Γιώργος Παπανδρέου: «Λεφτά υπάρχουν». Τσακ Νόρις: «Μολών λαβέ».

*Ο Τσακ Νόρις έχει τη λύση για την ανισότητα μεταξύ ευρωπαϊκού Βορρά και Νότου. Θα αναποδογυρίσει την Ευρώπη ώστε οι Βρετανοί να βλέπουν Μαρόκο, οι Σκανδιναβοί Λιβύη και οι Κρητικοί το Βόρειο Σέλας.

*Γιατί ο Τσακ Νόρις είναι ο εφιάλτης των δημοσκόπων; Γιατί στις 17 Ιουνίου θα ξέρει το αποτέλεσμα στις 6.30. Το πρωί.

*Γιατί ο Τσακ Νόρις δεν ανησυχεί καθόλου για την επιστροφή στη δραχμή; Γιατί έχει εξασφαλίσει ήδη ισοτιμία 1:1.

*Γιατί ο Σαμαράς, η Ντόρα, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης, η Μέρκελ, ο Κάμερον, ο Σουλτς, ο Στάινμαγερ, ο Μπαρόζο κι οι λοιπές ευρωπαϊκές δυνάμεις τρέμουν τον Τσίπρα; Έμαθαν ότι πήρε σύμβουλο τον Τσακ Νόρις.

*Τα γερμανικά συνδικάτα διεκδίκησαν και πέτυχαν αυξήσεις 4,5%. Ο Τσακ τούς είχε ψιθυρίσει πως τελικά δεν φταίνε οι μισθοί για τον πληθωρισμό.

*Ο Ντράγκι θα κόψει φρέσκο χρήμα όταν ο Τσακ Νόρις καταθέσει τα χαρτιά για σύνταξη και εφάπαξ.

*Ο Τσακ έσπασε το φράγμα του ήχου και ξεπέρασε την ταχύτητα του φωτός. Επόμενος στόχος του είναι να πετύχει την απονομή των ελληνικών συντάξεων σε έξι μήνες.

*Ο Τσακ Νόρις οραματίζεται θρίαμβο του προλεταριάτου στην πάλη των τάξεων. Γι’ αυτό το εκπαιδεύει στις πολεμικές τέχνες.

*Γιατί ο Τσακ Νόρις δεν έχει καταφέρει να καταργήσει την αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας; Γιατί απλώς βαριέται.

*Γιατί η απελευθερωμένη αγορά αδυνατεί να βρει την ισορροπία της; Γιατί σε μια θερμή χειραψία με τον Τσακ έσπασε το «αόρατο χέρι» της.

*Γιατί ο Τσακ δεν έχει λύσει μέχρι τώρα το «ελληνικό ζήτημα»; Γιατί είναι τσαντισμένος. Όταν προ ετών έκανε διακοπές στην Ελλάδα, το ξενοδοχείο δεν είχε γυμναστήριο και δεν διέθετε γεύματα με μηδέν λιπαρά. Επίσης, τα πήρε στο κρανίο όταν έμαθε ότι ο τελευταίος που τα είχε πάρει -κυριολεκτικά- στο κρανίο ήταν ο Δίας που γέννησε έτσι τη θεά της σοφίας. Η αντίδραση του Τσακ ήταν η απαγωγή της Αθηνάς. Εξ ου και η εξαφάνιση της σοφίας και η εγκαθίδρυση της βλακείας. Εξετάζεται πάντως το ενδεχόμενο ο Τσακ να έχει τσαντιστεί από την ακατάσχετη παραγωγή ανεκδότων με ήρωα τον ίδιο.


Υ.Γ. Οι αποστάσεις ανάμεσα στο γελοίο και το τραγικό, τη φάρσα και την τραγωδία, την κοινή λογική και την ανοησία έχουν μικρύνει επικίνδυνα. Οι δύο κόσμοι που υποτίθεται πως συγκρούονται στις εκλογές της 17ης Ιουνίου στη χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα θα έφερναν σε αμηχανία ακόμη και τον Τσακ Νόρις. Η στήλη ζητεί συγγνώμη για όση κρυάδα περιέχει η απόπειρα ανεκδοτολογίας.





ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

- Ο Τσακ Νόρις έχει μείνει για δύο νύχτες στον ήλιο.

- Ο Τσακ Νόρις κοιμάται πάντα με ένα φωτάκι ανοιχτό το βράδυ! Γιατί τον φοβάται το σκοτάδι.

- Το σπίτι του Τσακ Νόρις δεν έχει πόρτες. Περνάει από τους τοίχους.

- Γιατί ο θεός λέγεται θεός; Γιατί το Τσακ Νορις ήταν ήδη πιασμένο.

- Όταν ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ ανακάλυψε το τηλέφωνο, είχε δύο αναπάντητες από τον Τσακ Νόρις.

- Όταν ο θεός χάραξε τις δέκα εντολές στην πλάκα για τον Μωυσή, ο Τσακ Νόρις τις είχε ήδη σε φλασάκι.

- Ο Ιησούς μπορεί να περπάτησε πάνω στη θάλασσα, αλλά ο Τσακ Νόρις κολύμπησε στην ξηρά!

- Ο Τσακ Νόρις μπορεί να ανάψει φωτιά τρίβοντας δύο παγάκια.

«Όλα τα ανέκδοτα για τον Τσακ Νόρις», www.logia.gr

No euro’s land

(Επενδυτής, 19/5/2012)

Και να πώς τέλειωσαν όλα.

Προς τα τέλη του 2012, έπειτα από τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις, 36 άκαρπες διερευνητικές εντολές, 156 συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, 666 διαγγέλματα των πολιτικών αρχηγών προς το τηλεοπτικό-εκλογικό κοινό, 5 επίσημες και 3 άτυπες Συνόδους Κορυφής της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης και 18 συνεδριάσεις του Eurogroup -στις οποίες εναλλάσσονται διαβεβαιώσεις ότι δεν απειλείται η θέση της Ελλάδας στο ευρώ με απειλές ότι την επόμενη φορά αποφασίζει αν αποχωρεί από την ΟΝΕ-, η χώρα έχει περιέλθει σε κατάσταση No man’s land. Σαν τη νεκρή ζώνη ανάμεσα στα εχθρικά μέτωπα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι στην Ευρωζώνη και δεν είναι. Συμμετέχει στα θεσμικά της όργανα, αλλά μόνο δι’ υπηρεσιακών πρωθυπουργών και υπουργών που δεν έχουν γνώμη, ψήφο και συχνά χάνουν τον δρόμο προς τα συνοδικά μέγαρα. Εισπράττει μικρές δόσεις δανειακής αλληλεγγύης, αλλά μόνον όσες χρειάζονται για να εξοφλούνται τόκοι και τοκοχρεολύσια προς τους αλληλέγγυους δανειστές της. Είναι μια χώρα νομισματικά νεκροζώντανη. Εγκλωβισμένη σε έναν λαβύρινθο που έχει είσοδο, αλλά όχι έξοδο.

Το Χρηματιστήριο παλεύει να διατηρηθεί πάνω από το ψυχολογικό όριο των 50 μονάδων. Οι λοιπές ευρωπαϊκές αγορές έχουν μετατραπεί σε λούνα παρκ με γιγάντιους shocking tower, όπου οι λιγοστοί επενδυτές δοκιμάζουν τις αντοχές της καρδιάς τους στα σκαμπανεβάσματα της αδρεναλίνης. Το ευρώ απολαμβάνει ήδη τους καρπούς μιας ισοτιμίας κοντά στο 1:1 με το δολάριο, γεγονός που έχει εκτοξεύσει τις εξαγωγές. Τις γερμανικές και μόνον αυτές, φυσικά. Η Κομισιόν, σε διαρκή συνεργασία με τον γαλλοϊταλογερμανικό άξονα, επεξεργάζεται ήδη την τρίτη τροποποίηση του δημοσιονομικού συμφώνου, που έχει φάει μια απόρριψη από τους Ιρλανδούς και δεν έχει εγκριθεί από τα περισσότερα Κοινοβούλια. Ταυτόχρονα, ΔΝΤ και IIF επεξεργάζονται σχέδιο αναδιάρθρωσης του ισπανικού και του ιταλικού χρέους, μετά το «πρώτο και τελευταίο» ελληνικό κούρεμα. Η αμερικανική Fed προωθεί το τέταρτο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, προορισμένο αποκλειστικά για την Ευρώπη, ενώ η ΕΚΤ εξακολουθεί να μαζεύει τα σάπια ομόλογα της Ευρωζώνης, αρνούμενη σταθερά να τυπώσει χρήμα, αλλά εκτοξεύοντας το ενεργητικό της στα 5 τρισ. ευρώ. Οι αγορές κάνουν τους Αλέκους, οι τράπεζες κάνουν τις Αλέξιες και ουδείς αναρωτιέται: τα λεφτά υπάρχουν;

Ως εδώ τα πράγματα ακολουθούν μια λογική τροχιά. Αλλά, στη No euro’s land που έχει διαμορφωθεί σ’ αυτή τη διάβροχη κόγχη της Γηραιάς Ηπείρου, που είναι και δεν είναι Ευρώπη, είναι και δεν είναι Δύση, ο πληθυσμός έχει περιέλθει σε κατάσταση υστερίας και σύγχυσης. Νομισματικά αβέβαιος, έχει διαχωριστεί σε ευρωλάγνους και δραχμόπληκτους. Οι πρώτοι, αφού έχουν ολοκληρώσει αλλεπάλληλες εφόδους στα γκισέ των τραπεζών, μετατρέπουν τις κατοικίες τους σε μικρά Fort Knox, φρουρώντας ένοπλοι νυχθημερόν τα μικρά ατομικά θησαυροφυλάκιά τους στα οποία φυλάσσουν τα πολύτιμα ευρώ των αποσυρμένων καταθέσεών τους.


Λόγω του bank run, τα ευρώ, ιδιαίτερα τα κέρματα και τα μικρά χαρτονομίσματα, γίνονται όλο και σπανιότερα, με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να στραφεί σε εναλλακτικές μορφές συναλλαγής και προσωρινά μέσα συναλλαγής. Ένα από τα δημοφιλέστερα είναι το γιαούρτι αγελάδος, ανεξαρτήτως ημερομηνίας λήξης, μια και δεν προορίζεται κυρίως για τροφή.


Η σπάνις των ευρώ προκαλεί ποικίλες ψυχολογικές αντιδράσεις στον πληθυσμό. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να σωριάζονται πολίτες καταμεσής του δρόμου από σύνδρομο στέρησης, συγκλονιζόμενοι από σπασμούς και βγάζοντας αφρούς από το στόμα, ενώ φιλότιμοι συμπολίτες τους προσπαθούν να τους συνεφέρουν φωνάζοντας: «Λίγα ευρώ, λίγα ευρώ, ρε παιδιά, μια μυτιά να πάρει μέχρι να συνέλθει». Φυσικά, η έλλειψη ευρώ έχει προκαλέσει και ποικίλα φαινόμενα φετιχισμού, τα οποία δημιουργούν ήδη μια νέα, γοργά αναδυόμενη αγορά γύρω από τις πιθανολογούμενες θαυματουργές ιδιότητες του κοινού νομίσματος. Μια από της δημοφιλέστερες εναλλακτικές θεραπείες, για παράδειγμα, έχει καταστεί η ευρωθεραπεία, που συνίσταται στην κάλυψη της πάσχουσας περιοχής του σώματος από κέρματα ευρώ θερμαινόμενα μέχρι τους 50 βαθμούς Κελσίου.


Στον αντίποδα της ιαματικής χρήσης του όλο και πιο σπανίου λατρεμένου νομίσματος βρίσκεται η μαύρη αγορά του, η οποία επεκτείνεται κυρίως στο πεδίο του αντιπραγματισμού και της ανταλλακτικής οικονομίας, που υποκαθιστά σταδιακά τη χρηματική. Αναφέρονται εξωφρενικές ισοτιμίες, όπως ένα ευρώ έναντι μιας ντουζίνας γιαουρτιών, εκατό κιλών πατάτας (Νευροκοπίου, πάντα), 50 λίτρων αμόλυβδης βενζίνης ή πέντε διαδοχικών συνευρέσεων με ορροθετικές ιερόδουλες. Τα δεδομένα αυτά καλωσορίζονται ως οι πρώτες ενδείξεις πραγματικού αποπληθωρισμού που δεν κατάφερε να φέρει ούτε το μνημόνιο. Πλην, όμως, αποσιωπώνται από τις επίσημες εκθέσεις της τρόικας, για να μη θεωρηθεί ανοιχτή ενθάρρυνση της παραοικονομίας.

Η μαύρη αγορά του ελλείποντος ευρώ προκαλεί μια απρόσμενη έκρηξη της καλλιτεχνικής και στιλιστικής έκφρασης, με δημιουργίες που μπορούν να ικανοποιήσουν τα δύσκολα και λεπτά (για την ακρίβεια: λεφτά) γούστα της κοινωνικής ελίτ. Ανάρπαστα γίνονται κοσμήματα που συντίθενται από κέρματα ευρώ, ενώ σε μια πιο αβάν γκαρντ τάση, κάνουν θραύση τα σύνολα που προτείνει ο -για πολλοστή φορά αποφυλακισθείς - Λάκης Γαβαλάς, κατασκευασμένα από αυθεντικά χαρτονομίσματα των 100, 200 και 500 ευρώ.

Στον αντίποδα του επιδεικτικού φετιχισμού της αργόσχολης τάξης κινείται η στάση των δυνάμεων της ευθύνης της χώρας, που αντιλαμβάνονται την ευρωστέρηση ως ένδειξη ενός επερχόμενου τέλους. Ένα νέο κύμα αυτοχειριών παίρνει διαστάσεις με αφορμή την αυτοκτονία τραπεζίτη με συμβολική κατάποση αρκετών δεκάδων κερμάτων του ενός και των δύο ευρώ. Το σημείωμά του προκαλεί ρίγη συγκίνησης στο πανελλήνιο: «Δεν θέλω να ζήσω τη μέρα που στα ταμεία της τράπεζας θα κουδουνίσουν οι πρώτες δραχμές».

Τα φαινόμενα προκαλούν παγκόσμιο ενδιαφέρον, αλλά γίνονται και πόλος έλξης κάθε εξωτικού πτηνού της υφηλίου. Στις πλατείες ακούγονται οι φωνές φλογερών ιεροκηρύκων που αντιμετωπίζουν την ευρωστέρηση ως την ασφαλέστερη ένδειξη της συντέλειας του κόσμου. «Άνοιξε και η 8η σφραγίδα», φωνάζουν στεντορείως, επικαλούμενοι χαμένες σελίδες της Αποκάλυψης. Ερευνητές εξ Αμερικής φτάνουν εσπευσμένα με νέες λύσεις επί του γρίφου του ημερολογίου των Μάγια. Το τέλος του κόσμου εντός του 2012, πράγματι θα συντελεστεί ξεκινώντας από την Ελλάδα, τη No Εuro’s Land. Την εσχατολογική τους θεωρία την ενισχύουν Ευρωπαίοι μελετητές του Νοστράδαμου που επικαλούνται άγνωστες προφητείες του για έναν εισβολέα εξ Ανατολών με το παράξενο όνομα Αλέχ Τσι Πρα, που θα μετατρέψει την Γιουρολάνδη σε κρανίου τόπο, πολιορκώντας το Βερολίνο και εξοντώνοντας ακόμη και τον απεσταλμένο επί Γης Άγγελο (ή μήπως Ανγκέλα;) του Θεού.

Η προφητεία, παραδόξως, επαληθεύεται αν και ο εισβολέας δεν έχει ακριβώς αυτό το αραβικής χροιάς όνομα και δεν είναι καν εισβολέας, αφού εισέρχεται στο Βερολίνο επίσημα προσκεκλημένος και περνά το κατώφλι της καγκελαρίας με πλήρη τήρηση του πρωτοκόλλου, καρφωμένος από τα ψυχρά βλέμματα των ανδρών και τα ερευνητικά των γυναικών ευρωηγεμόνων. «Τελικά, ο μικρός είναι καλύτερος από κοντά», ψιθυρίζει η Ανγκέλα στην Κριστίν. «Λες να το ξανασκεφτούμε;»

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Το μονοπάτι αυτό που χάραξε ο καιρός

με βγάζει πάντα στη γη του κανενός

Στάσου ψηλά, πάρε κουράγιο, κοίτα μπρος

βρες τα ωραία στη γη του κανενός

Πάει καιρός πολύ καιρός στη γη του κανενός,

που τα είδα όλα μες στη λάσπη και το φως.

Είδα τ’ απίθανα τα πιο όμορφα, όμως, τα ’κανα χάρτη•

μ’ οδηγήσαν στης ζωής το πονηρό το μονοπάτι.

Κανένα άχτι, ούτε με νοιάξαν οι φευγάτοι

που φωλιάσανε παρέα στης μιζέριας το παλάτι.

Εκεί είναι -νάτοι- τους χαμογέλασε ο ουρανός

κι ενώ κοιτάνε ψηλά, πατάν στη γη του κανενός.

Εμπρός, επιβάλλεται να βλέπω εμπρός

κι ο κακός μου εαυτός είναι ο μόνος εχθρός.
Σ’ αυτή τη γη με τα όνειρά τα χιλιοπροδωμένα,
γιατί ζητάς ξανά από μένα όσα έχεις χρόνια χαμένα.
Κάνε πιο πέρα, κομμένα τα πολλά-πολλά•
αν θέλεις, κράτα την ουσία, τα λίγα και καλά.
Πάτα καλά στο χώμα, κάνε τον ήλιο σώμα κι όρμα,
αυτό τον κόσμο δε τον κέρδισε κανείς ακόμα,
γι’ αυτό όλοι όσοι ξέρουν, κοίτα τριγύρω μας παλεύουν, γιατρεύουν, αντέχουν, μαζεύουν όνειρα, δε ζητιανεύουν.
Δεν υπάρχει αφεντικό• στάσου ψηλά και κοίτα μπρος,
στη γη του κανενός.

Active Member, B.D. Foxmoor & Rodney P, «No man’s land»