Ο κόμβος στο χτένι κι ο κόμπος στον λαιμό

Από τη στήλη ΑΝΩ ΚΑΤΩ, Η Εφημερίδα των Συντακτών 28/2/2026-1/3/2026

 Του ΚΙΜΠΙ

«Μικρό χωριό, αλλά κόμβος η Θυμαριά», έλεγε ο σταθμάρχης Μίμης Φωτόπουλος στην –70άχρονη πλέον– ταινία του Σακελλάριου «Ούτε γάτα ούτε ζημιά». Η Θυμαριά ήταν ο σημερινός Αγιος Στέφανος, και μπορεί πράγματι τότε να ήταν σιδηροδρομικός κόμβος για την Αττική και τη λοιπή Ελλάδα, που δυο σιδηροδρομικές γραμμές είχε όλες κι όλες, μια στην Πελοπόννησο και μια στην ανατολική ηπειρωτική χώρα, ίσως και να της ήταν αρκετές.

Εκτοτε, σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις της μετεμφυλιακής Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της χούντας, γέμισαν την Ελλάδα κόμβους: μεταφορικούς, εμπορευματικούς, τουριστικούς, διαμετακομιστικούς, επενδυτικούς, βιομηχανικούς, τεχνολογικούς, αγροτοκτηνοτροφικούς, λιμενικούς, χρηματοπιστωτικούς, ενεργειακούς, στρατιωτικούς. Κι ακόμα περισσότερο, δεν έσπερναν μόνο τη χώρα με κόμβους κάθε λογής, την καταστούσαν ολόκληρη κόμβο διεθνούς χρήσης, κέντρο διερχομένων για κάθε εταίρο και σύμμαχο από δυσμάς προς ανατολάς, από βορρά προς νότο. Σπανίως και αντιστρόφως.

Το αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν είναι ο τάχα κομβικός ρόλος της Ελλάδας σε οποιοδήποτε πεδίο τής δίνει κάποιο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό βάρος, αλλά αφενός η χρεοκοπία της το 2010 και η χρήση της ως προτεκτοράτου μνημονιακών δοκιμών, αφετέρου η μετατροπή της σε οικόπεδο που το καταπατούν οι πάντες: οι επενδυτές της αρπαχτής, οι απαλλοτριωτές κρατικών επιχειρήσεων, ο αμερικανικός στρατός, οι ισραηλινοί έποικοι, οι αντι-μεταρρυθμιστές, οι ολετήρες δημοσίων αγαθών, οι πολυεθνικές υδρογονθράκων.
Πανηγυρίζει εσχάτως ο Κυριάκος Μητσοτάκης που η χώρα έγινε «κόμβος» και για το αμερικανικό υγροποιημένο αέριο. Και μαζί του πανηγυρίζει ένας σεβαστός αριθμός εγχωρίων ομίλων που σε κάθε κυβερνητικό κόμβο επιτυχίας δένουν έναν κόμπο κερδοφορίας στο μαντίλι τους. Ούτε ο μεν ούτε οι δε αναρωτιούνται γιατί ελάχιστοι συμμερίζονται τον ενθουσιασμό τους. Κάθε κόμβος στο χρυσό κομπολόι τους, είναι ένας κόμπος στον λαιμό μας: για τους χαμένους των Τεμπών, τους πνιγμένους μετανάστες, τους παρακολουθούμενους των υποκλοπών, τους εξαπατημένους του ΟΠΕΚΕΠΕ, τους δαρμένους των συλλαλητηρίων, τους παραπλανημένους της ψευδοκατάρτισης.

Πότε αυτός ο κόμπος –ή κόμβος– θα κατέβει από τον λαιμό και θα φτάσει στο χτένι; Και ποιος θα τον λύσει;