Ενας πρώτος αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι (που ελπίζω να τραβήξει μέχρι τον Οκτώβρη και βάλε)
 |
| Το σπινθιροβόλο βλέμμα της αγελάδος και η χαμηλοβλεπούσα αλώπηξ. |
Λοιπόν, καθώς κλείνει ο Αύγουστος- αν και όχι απαραίτητα το καλοκαίρι- νομίζω πως είναι η κατάλληλη ώρα να αξιοποιηθούν τα εικονιζόμενα δυο φωτογραφικά ενσταντανέ της θερινής αναψυχής. Το ένα δικό μου, το άλλο της φίλης Έφη Παπαθεοδώρου/Effie Papatheodorou- της Θεοπούλας ντε!- με την οποία τυγχάνει κάνουμε παράλληλες, αν και ασύμπτωτες μέχρι στιγμής, διαμονές στην ευρύτερη υδάτινη Αιτωλοακαρνανία, εντόπια αυτή, "παρείσακτος" εγώ
.
Στη φωτογραφία αριστερά βλέπετε μια γαλακτοφόρο αγελάδα από τις εκατοντάδες που βοσκάνε στον τεράστιο υγροβιότοπο του Λούρου Αιτωλοακαρνανίας, ένα σπάνιο ενδιαίτημα για τα αποδημητικά και τα γηγενή πουλιά, από τα φλαμίγκος μέχρι τις τουρλίδες. Ο βιότοπος καταλήγει σε μια τεράστια αμμώδη παραλία με αβαθή θάλασσα που το καλοκαίρι καταλαμβάνεται από παραθεριστές, κολυμβητές και ομπρελοξαπλωστρομπιτσόμπαρα, που αντηχούν τα beats της ακατάπαυστης μουσικοηχορύπανσης. Ευτυχώς, ο χώρος είναι τεράστιος- και πανέμορφος- και ο θόρυβος αντισταθμίζεται από τους φυσικούς ήχους του προστατευόμενου (;) Natura βιότοπου. Αλλά, όσο να κάνει, όλο και κάποια beats φτάνουν στ' αυτιά των αγελάδων που η περιέργεια προσέλκυσε μιαν απ' αυτές στην παραλία- ένα δυο χιλιόμετρα μακριά από τους βαλτότοπους στους οποίους περνά τη μέρα της με το υπόλοιπο κοπάδι, σουρουπώσει και γυρίσουν στο βουστάσιο-. Να ζήλεψε τη θάλασσα και την παραλία κι είπε να κάνει μια βουτιά; Να ήρθε απλώς να χαζέψει τα περίεργα δίποδα ζώα που τσαλαβουτάνε στην θάλασσα κι ύστερα τρέχουν στις σκιές; Ποιος ξέρει; Με κοίταξε, την κοίταξα, δεν ανταλλάξαμε κουβέντα, πάντως μου πόζαρε μια χαρά να τη φωτογραφίσω με το κινητό. Κι ύστερα, αργά, νωχελικά, μου γύρισε τα νώτα της κι έφυγε.
Αντίθετα, το αλεπουδάκι της Τριχωνίδας δεν πρέπει να πόζαρε μπροστά στον φακό, είναι αρκετά πιο έξυπνο από την αγελάδα που αγνοεί πού σταματάει η φωτογραφική φυσιολατρεία του είδους μας: στο σφαγείο και στο πιάτο μας. "Το αλεπουδακι ήρθε να πιει νερό, το ταίζουμε και μακαρι να γλυτώσει από τα τέρατα τους κυνηγους!", μου έγραψε στο μήνυμά της με τη φωτογραφία που μου έστειλε η καλλιτεχνικά, πολιτικά, ακτιβιστικά ακάματη Έφη Παπαθεοδώρου/Effie Papatheodorou. Στα Σιταράλωνα της Τριχωνίδας βρίσκεται το αγαπημένο περιβόλι της ίδιας και της οικογένειάς της, που λατρεύει τη φύση της μεγαλύτερης λίμνης της Ελλάδας. Η αδελφή της, Ειρήνη Παπαθεοδώρου με τον σύζυγό της Χορστ Σρέντερ έχουν κάνει μια θαυμάσια καταγραφή της χλωρίδας και πανίδας της (Τοπία της φύσης και του μύθου: Περίπατος στη λίμνη Τριχωνίδα). Δεν θυμάμαι αν είχαν περιλάβει και την αλεπού στην καταγραφή, αν δεν την είχαν εντάξει, αυτοεντάχθηκε με την σπέσιαλ εμφάνισή της για νερό στην όχθη της λίμνης. "Το αλεπουδάκι ζει ακόμη και... καταβροχθίζει ό,τι φαγητό του αφήνουμε!", με πληροφορεί με άγρια χαρά η Εφη Παπαθεοδώρου με νεότερο μήνυμα. Φωτογραφικό τεκμήριο γι' αυτό δεν υπάρχει- ακριβοθώρητη και με το δίκιο της η αλεπού, πρέπει να είδα τουλάχιστον πέντε πατημένες, ξεκοιλιασμένες στα οδοστρώματα του παραθεριστικού ντελίριου αυτό το καλοκαίρι-, αλλά υπάρχει το πιατάκι με το φαγητό που βάζουν διακριτικά οι "φρουροί της Τριχωνίδας" κι αυτό αδειάζει.
Είναι μια πινελιά θερινής αισιοδοξίας, ένα αντικαταθλιπτικό σουβενίρ για τη φθινοπωρινή μελαγχολία (σ.σ. Ποια μελαγχολία; Τα μπάνια του λαού συνεχίζονται μέχρι να χειμωνιάσει γερά!)
ΚΙΜΠΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου