Με τους μουλάδες, αδελφές μου, με τους μουλάδες

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ, 26/9/2026

 

Οσοι περιμένατε τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για να δει άσπρη μέρα- ή μαύρη, αν είστε του ντίζελ- το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου σας φαντάζομαι ότι ήδη θα έχετε καταλάβει ότι αδίκως περιμένατε.

Οσοι πιστεύατε ότι ο Τραμπ θα κουνήσει το μικρό δακτυλάκι του για να ανταποκριθεί στις επίμονες προτάσεις της ιρανικής ηγεσίας- ναι, ναι, των μουλάδων!- για αποκλιμάκωση της στρατιωτικής έντασης στον Κόλπο για να χαλαρώσουν και να... φαρδύνουν κάπως τα Στενά του Ορμούζ, πάλι θα το πήρατε απόφαση πως ματαίως προσδοκούσατε (σ.σ. κρατάω μια πισινή για την τελευταία πρόταση του Ιρανού ΥΠΕΞ και την επίσημη αμερικανική αντίδραση.

Τώρα, όσοι είστε από τους οπτιμιστές που βλέπουν πάντα μισογεμάτο το ποτήρι και περιμένετε τις ανακοινώσεις Μητσοτάκη την Τετάρτη 30/9/2026 για το ενεργειακό σκόντο του προσεχούς 15ημέρου, δεν ξέρω τι να πω, θα έμπαινα στον πειρασμό να σας ρωτήσω σαν τον Αδωνι: «Μπας και κάνατε κανένα μπάφο;». Αλλά εγώ δεν έχω την ασυλία του περφόρμερ υπουργού, οπότε ας το αποφύγω.

Λοιπόν, καταθέτω εξ αρχής τη θέση μου για τη κρίση καυσίμων- και την συνακόλουθη ευρύτερη ενεργειακή- για να μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας: η μόνη περίπτωση να αλλάξει κάτι στις τιμές της βενζίνης, του ντίζελ, του πετρελαίου θέρμανσης, της κηροζίνης, του φυσικού αερίου κι όλης της ενεργειακής αλυσίδας είναι να σταματήσει η αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα στον Περσικό, να επικρατήσει η στάση του Ιράν και των λιγοστών συμμάχων του και να ηττηθεί ο τραμπικός «άξονας του κακού», μαζί με όλο τον συρφετό των αραβικών βασιλείων των υδρογονανθράκων. Και τελικά, όπως λέει κι ο τίτλος: Με τους μουλάδες αδελφές μου και αδελφοί μου, με τους μουλάδες. Κι ας δούμε σε ταληράκια γιατί.

1.    Μην πολυκοιτάτε την εξέλιξη της χρηματιστηριακής τιμής του πετρελαίου Brent, πόσο πάνω ή κάτω από τα 100 δολάρια το βαρέλι είναι. Ελάχιστη επαφή με τις τελικές των πρατηρίων έχουν, κι αυτό λόγω τεράστιου ειδικού φόρου και του εξίσου υψηλού περιθωρίου κέρδους διυλιστηρίων. Αν υπήρχε μια πραγματική συνάρτηση δεν θα είχαμε τιμές πρατηρίου από 1,5 έως 2,3 ευρώ το λίτρο εδώ και 15 χρόνια. Στη διάρκεια της πανδημίας η τιμή του πετρελαίου έπεσε στα 19 δολάρια. Είδατε τιμή βενζίνης κάτω από 1 ευρώ το λίτρο; Μπα! Το 1,4 ευρώ είναι το χαμηλότερο που είδαμε από το 2012 και μετά. Σκεφτεί, ρίχνοντας μια ματιά και στο γράφημα που παραθέτω με την εξέλιξη της τιμής Brent εδώ και 40 χρόνια (αποπληθωρισμένη): το 1990, με τη διεθνή τιμή του πετρελαίου περίπου στα σημερινά επίπεδα- 105 δολάρια/βαρέλι- πληρώναμε τη βενζίνη (την super τότε, επί δραχμής), 34 λεπτά περίπου. Δέκα χρόνια μετά, με το πετρέλαιο περίπου 50 δολάρια/βαρέλι, η βενζίνη (αμόλυβδη πια και επί ευρώ) είχε διπλασιαστεί στα 70 λεπτά.

2.     Ο καβγάς κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για τους φόρους στα καύσιμα και την αναγκαία μείωσή τους αφορά το μισό του προβλήματος. Ακόμη κι αν η κυβέρνηση μειώσει στο μισό τους φόρους στα καύσιμα, ρίχνοντας τους στο χαμηλότερο επίπεδο που επιτρέπει η ΕΕ, θα πρέπει να αναπληρώσει τα έσοδο που θα χάσει με άλλους τρόπους, δηλαδή με άλλους φόρους. Τα έσοδα από τα καύσιμα είναι περίπου 6 δισ. ευρώ τον χρόνο, άρα από πού θα αναπληρωθούν τα 3 δισ. ευρώ που θα χαθούν με τη μείωση των φόρων; Ακόμη και με ολική φορολογική «απαλλοτρίωση» των κερδών των διυλιστηρίων δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Τι θέλω να είπω: δεν μπορείς να κονταροχτυπιέσαι – και ορθότατα- με την κυβέρνηση για τη φοροληστεία στα καύσιμα, αλλά ταυτόχρονα να συμπλέεις μ’ αυτήν στη στήριξη ή στην ανοχή της αμερικανο-ισραηλινής πολεμικής αλητείας στη Μέση Ανατολή.

3.     «Με επιτυχία ελληνικός πύραυλος Patriot αναχαίτισε βαλλιστικό πύραυλο των Χούθι», ανακοίνωσε υπερηφάνως το Υπουργείο Αμυνας προ ημερών. Με την ίδια περηφάνεια διαφημίζει η κυβέρνηση τη συμμετοχή της στη στρατιωτική συμμαχία στήριξης του διεφθαρμένου και κλυδωνιζόμενου βασιλείου της Σαουδαραβίας στον ανελέητο υπερδεκαετή πόλεμο κατά των Χούθι, που στην πραγματικότητα έχει εξελιχθεί σε μια σιωπηρή γενοκτονία κατα του λαού της Υεμένης. Ακόμη μεγαλύτερη περηφάνεια εκφράζει η κυβέρνηση για το γεγονός ότι βρέθηκε στην ίδια πλευρά με τον γενοκτόνο Νετανιάχου στο σόου της Νέας Υόρκης κατά Τουρκίας και Ιράν. Δεν είναι μόνο στη λάθος πλευρά της ιστοριας, είναι και στη λάθος πλευρά της οικονομίας. Γιατί όσο συνδαυλίζει την πολεμική ένταση στη Μέση Ανατολή, όπως και την παράταση του πολέμου στην Ουκρανία και δεν στηρίζει πρωτοβουλίες εκτόνωσης, όσο μαζί με την ηγεσία της ΕΕ δεν βγάζει άχνα κατά της αλλοπρόσαλλης πολιτικής Τραμπ, τόσο οι τιμές των ενεργειακών αγαθών θα ανεβαίνουν στον θεό και θα τροφοδοτούν μια νέα πληθωριστική κρίση. Και τότε, ούτε την ελληνική, ούτε την γερμανική, ούτε οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση της ΕΕ τη σώζουν οι εκπτωσούλες των 10 με 20 λεπτά το λίτρο σε βενζίνη και πετρέλαιο, για να κατευναστεί η οργή των πολιτών.

4.    Κι επανερχόμαστε στην αντιπολίτευση, την όλη αντιπολίτευση- πλην του ΚΚΕ που, ρητορικά τουλάχιστον, κάτι λέει για τη γεωπολιτική διάσταση της ενεργειακής κρίσης- : τι νόημα έχει να πλειοδοτούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο πόσο πρέπει να μειωθεί ο ΦΠΑ, ο ειδικός φόρος και πόσο θα φορολογηθεί η απληστία (υπερκέρδη) των διυλιστηρίων, αν την ίδια στιγμή κάνουν γαργάρα ή υποστηρίζουν ξεκάθαρα τη «θεμελιώδη συμμαχία Ελλάδας- Κύπρου με ΗΠΑ και Ισραήλ», αλλά και με Σαουδική Αραβία και όλον τον εσμό των πετρελαϊκών δικτατοριών της περιοχής; Εδώ δεν χωρούν ίσες αποστάσεις. Τελικά, αν σε εξοργίζει η ακρίβεια και το εγχώριο φορολογικό εφαλτήριό της, δεν μπορεί να σου είναι αδιάφορη  η αμερικανική, η ισραηλινή και η σαουδαραβική επιθετικότητα που την πυροδοτεί,

5.     Η εκτόξευση στις τιμές των καυσίμων και όλων των ενεργειακών αγαθών δεν έχει μόνο χαμένους. Εχει και κάποιους που τρίβουν τα χέρια τους, πέρα από τους δικούς μας «ενεργειακούς πρωταθλητές». Μεταξύ άλλων τους αμερικανούς πετρελαιάδες και αεριάδες που πλημμυρίζουν με «έκτακτα κέρδη» από την πολεμική ανάφλεξη, αν και βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακριά από τα Στενά του Ορμούζ και τα προϊόντα τους εξάγονται χωρίς πρόβλημα από άλλες θαλάσσιες διαδρομές. Η «πρόβλεψη» του Τραμ ότι δεν βλέπει εκτόνωση στη στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ιράν πριν από τις εκλογές της 3^ης Νοεμβρίου, εκτός από απροκάλυπτος εκβιασμός και εκμαυλισμός του εκλογικού σώματος (μαζί με τα 5000 δολάρια που τους υπόσχεται αν κερδίσει τον έλεγχο και βουλής και γερουσίας), είναι και ένα δώρο χρόνου στο αμεριανικό καρτέλ των υδρογονανθράκων, ώστε να προλάβει να μπαζώσει ό,τι μπορεί μέχρι τότε. Γιατί ο Τραμπ είναι αδύνατο να τραβήξει επ’ αόριστον τον πολεμικό τυχοδιωκτισμό του στον Κόλπο. Πιέζεται πλέον και από «φίλιες δυνάμεις» της αμερικανικής επιχειρηματικής ελίτ που δεν αντέχουν μια ακόμη κρίση. Λογικά- αν έχει απομείνει κανένα ίχνος λογικής στον αλλοπρόσαλλο ένοικο του Λευκού Οίκου και τους συμβούλους του- μέχρι το τέλος του χρόνου πρέπει να κλείσει μια συμφωνία με την ηγεσία του Ιράν.

Σύντομο, ταπεινό, ιδιοτελές, ρεαλιστικό, κυνικό συμπέρασμα: όποιος θέλει να δει πραγματική μείωση στον φαύλο κύκλο των τιμών πρέπει να πιέσει την κυβέρνηση – αλλά και τους επίδοξους εναλλακτικούς κυβερνήτες- όχι μόνο να μειώσει τη φοροληστεία, αλλά και να αποσυρθεί από κάθε διπλωματική ή στρατιωτική υποστήριξη στους αδίστακτους ταραξίες του πλανήτη. Μα με το Ιράν; Φυσικά με το Ιράν και τους μουλάδες, αδελφές και αδελφοί μου. Με τους μουλάδες, που τουλάχιστον στο πεδίο της διπλωματίας και της διεθνους πολιτικής δείχνουν περισσότερο ορθολογισμό από τους επικίνδυνους «δόκτορες Strangelove» της Δύσης.

ΚΙΜΠΙ

 

"Θα χυθεί αίμα!", ήταν η ταινία του Πολ Τόμας Αντερσον (2007) με τον Ντάνι Ντέι Λιούις, που βασίστηκε στο "Oil" του Απτον Σίνκλερ, που έχει ακτινογραφήσει απαράμιλλα την καπιταλιστική απληστία στις ΗΠΑ των αρχών του 20ου αιώνα. 

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ  

Χρήμα! Χρήμα! Χρήμα! Έρεε άφθονο στα χέρια του Μπαμπά και του Βερν. Ποτέ άλλοτε οι τιμές του πετρελαίου δεν ήταν τόσο υψηλές, ποτέ άλλοτε η ροή στον «Παράδεισο» δεν ήταν τόσο ορμητική. Εκατομμύρια επί εκατομμυρίων — κι εκείνοι μηχανεύονταν τρόπους να τα κάνουν δεκάδες εκατομμύρια. Ήταν ένα παιχνίδι, υπέροχο, ακαταμάχητο· όλοι έπαιζαν αυτό το παιχνίδι — αλλά γιατί να μην ενδιαφέρεται ο Μπάνι; Γιατί έπρεπε να τριγυρνάει κρυφά στα αποδυτήρια και πίσω από τις κερκίδες, ανακαλύπτοντας βρώμικες και ανυπόληπτες λεπτομέρειες για τους παίκτες αυτού του παιχνιδιού και τις μεθόδους τους;

Upton Sinclair, “Πετρέλαιο!”